Je verteld dat het je al een keer was gelukt om te stoppen met snijden (ik weet niet voor hoe lang?). Maar ik weet dus dat je het in je hebt en dat je weer in staat zal zijn om te stoppen.
Hoe is het je de vorige keer gelukt?

Het kan erg vervelend overkomen hoe je moeder zich gedroeg, maar je moet wel echt bedenken dat dit komt omdat ze om je geeft en ze is gewoon erg bezorgd om je. Als ik zo lees wat ze gezegd heeft, dan vermoed ik zelfs dat ze het idee heeft dat het ook deels haar schuld moet zijn omdat er vroeger veel meer aandacht naar je zus is gegaan.

Je wil weer stoppen met snijden en daarbij komt hulp altijd van pas. Al helemaal als het gaat om hulp van mensen die je goed kennen, die om je geven en die je kan vertrouwen. Zoals waarschijnlijk je moeder?

Verder schrijf je ook dat je moeder je er op heeft aangesproken (en verder niks?) toen ze het de eerste keer ontdekte. Ze is dus niet boos geworden of in onraad tegen je gaan staan schreeuwen?

Natuurlijk kan je er vanaf proberen te komen zoals het de eerste keer een tijdje gelukt is, maar ik denk echt dat het ook kan schelen als je het gewoon met je moeder bespreekt en haar vraagt om je te helpen. Zeg nou zelf, wie is er een betere 'controle' dan iemand die in hetzelfde huis woont?

Je denkt aan zelfmoord, maar je vraagt nog wel hier om hulp. Dat is goed, je wil het dus nog niet opgeven. Je moet het ook zeker niet opgeven, bedenk eens hoeveel mooie jaren er nog kunnen volgen als je je hier doorheen slaat? En bovendien, als je extra motivatie zoekt om het niet te doen.
Maak eens een lijst met ALLE namen van de mensen die je kent?
Ik weet zeker dat ze er stuk voor stuk ontzettend van zouden schrikken als je zelfmoord zou plegen. En dan niet te vergeten degene die er volledig kapot van zullen zijn.

Een lang bericht van jou, een lange reactie van mij.
Je zal uiteindelijk helemaal zelf moeten kiezen hoe je je problemen gaat proberen op te lossen, maar ik hoop echt dat je iets aan mijn bericht zal hebben.

Heel veel succes!

Gewoon Iemand (19) | 30 okt 2010, 01:03 uur

Hoi,
het geeft zeker niets voor je lange verhaal.
Ik wil je wel een compliment geven over hoe je je verhaal hebt verwoord, echt heel goed, sommige verhalen kan ik niet zo 1,2,3 begrijpen door middel van de schrijfwijze maar de jouwe wel.

Goed. Waarom je moeder dit allemaal zegt is omdat ze erg bezorgd om je is. Dit kan voor jou heel cliché, ordinair, klef, of dramatisch voelen. Of misschien onbegrijpbaar. Het is wel zo.
Aangezien zij dus ook al kennelijk een dochter heeft waarmee 't niet zo goed gaat. Is het voor haar ook moeilijk om een andere dochter te hebben waarmee 't okal niet goed gaat.

Als je je in haar situatie zou verplaatsen. Zij is een moeder van twee prachtkinderen. En zij zou die kinderen willen helpen. Want het zijn per slot van rekening haar kinderen, en eén van die kinderen laat het niet toe. Dan zou zij zich ook ongelukkig voelen. Evenals als jij nu een dochter kreeg (beeld het je in) en die dochter zichzelf sneedt etc. Dan zou jij je ook niet gelukkig voelen.

Maar het gaat nu om JOU. Dat is waarom je dit schrijft. Zoek een psycholoog, of vertrouwenspersoon op school.
Je moest het kwijt aan iemand dus had je het maar aan die vriendin vertelt. OK, het is een fout dat zij alles doorvertelt.
Maar dat is zorg voor later. Probeer eens iemand die je echt kan helpen zoals een psycholoog/vertrouwenspersoon.
Hun kunnen jou ECHT helpen, en hebben zwijgplicht. Als jij niet wilt dat andere mensen inclusief je moeder iets weten, vertellen zij 't ook niet door.

Denk niet aan zelfmoord voordat je alle oplossingen al hebt uitgeprobeerd!

Groetjes, Uglygirl.

Uglygirl. (14) | 30 okt 2010, 14:29 uur