mischien maar stoppen met snijden ;) schiet je totaal niks mee op =( ,groetjes

itsyourz (20) | 2 okt 2011, 17:01 uur

Ik zou willen dat ik kon stoppen, maar zo simpel ligt het niet. Voor mij lost het op dat moment juist heel veel op. Het is het enige waar ik de controle over heb, ik ben bewust van wat ik doe, terwijl ik er de volgende morgen spijt van heb.

someone.. (16) | 2 okt 2011, 21:15 uur

dit is echt gevaarlijk je moet nooit maar dan echt nooit meer zo diep gaan... je zit bij je ader .. als j die doorsnijdt moet je direct naaar het ziekenhuis als je gevoel terug wil hebben

gaatjnixxaan@@ (14) | 2 okt 2011, 22:34 uur

Hallo Iemand,
Hoe komt het dat je je snijdt? Bij welke emotie krijg jij de drang om jezelf te snijden?
Snijden is vaak een uiting van bepaalde emoties, waarvan een persoon niet het idee heeft dat die ergens kwijt kan. Als het ware zorg je door snijden dat je deze emoties kwijt kan. Herken je je hierin?
Ik kan je vraag niet beantwoorden over het feit dat je niets voelt: Dit kan te maken hebben met het feit dat het lichaam zichzelf kan verdoven bij erge pijn of dat je in shock verkeert. Er zijn veel mogelijkheden: Ik denk ook niet dat dat belangrijk is.
Wat ikzelf belangrijker vind, is dat je bij jezelf afvraagt waarom je jezelf snijdt. En wat zou je eraan kunnen doen om te voorkomen dat je je weer gaat snijden? Hoe kan jij die emoties kwijt die jij hebt?
Ik heb jaren geleden ook een 'verslaving' aan snijden gehad, als het slecht ging.
Ik ben naar het GGZ gegaan, waar ze me erg goed hielpen. Mijn psycholoog heeft me geleerd hoe ik met problemen en gevoelens om moest gaan.
In het begin heb ik mijn hele muur ondergetekend, om maar niet verleid te worden. Later ben ik overgaan op hardlopen als me iets dwarszat: Rennen, rennen, rennen om alles eruit te gooien.
Zo heeft iedereen zijn eigen manier: Wat duidelijk is, is dat snijden een gevaarlijke manier is en dat het niets oplost.
Ik hoop dat je een berichtje terugstuurt en me kan vertellen wat precies ervoor zorgt dat jij jezelf snijdt.

Estelle (19) | 3 okt 2011, 00:18 uur

Hoi Estelle,

Bedankt voor je post, dat iemand de moeite alleen al neemt om erop te reageren vind ik tof.. Dankje.
------------
"Snijden is vaak een uiting van bepaalde emoties, waarvan een persoon niet het idee heeft dat die ergens kwijt kan. Als het ware zorg je door snijden dat je deze emoties kwijt kan."

Dat herken ik inderdaad heel goed. Ik vind het helemaal niet fijn of leuk om te doen, en ik walg al als ik het woord 'snijden' moet zeggen, schaamte, denk ik.
------------
"Dit kan te maken hebben met het feit dat het lichaam zichzelf kan verdoven bij erge pijn of dat je in shock verkeert."

Ik denk niet dat ik in shock verkeer, ik weet heel goed waar ik op dat moment mee bezig ben. Ik weet ook, na afloop, dat het niet goed is en dat je het altijd zult blijven zien. Maar tijdens het gebeuren is het gewoon rustig in mijn hoofd.
------------
"En wat zou je eraan kunnen doen om te voorkomen dat je je weer gaat snijden? Hoe kan jij die emoties kwijt die jij hebt?"

Ik weet echt niet wat ik zou kunnen doen om het te voorkomen. Het is zo veilig, zo van mijzelf, iets waar ik controle over heb. En dat is een fijn gevoel op dat moment. Ik leg mijn emotie dus in het beschadigen, praten kan ik niet goed en huilen wil ik niet (en kan ik niet) waar anderen bij zijn.
------------
"Wat duidelijk is, is dat snijden een gevaarlijke manier is en dat het niets oplost."

Weet ik, weet ik.. Ik weet het heel goed. Maar voor mij is het een oplossing, op dat moment. Ook al voel ik me de dag daarna verschrikkelijk..

------------------------------------------------------------

Hoi gaatjnixxaan@@,

Ik wist dat het gevaarlijk was, en dat net op tijd gestopt was. Maar voor mij geeft dat juist een kick, om nog verder te gaan. Raar he..?

Someone (16) | 3 okt 2011, 16:11 uur

Hallo Someone,

"Dat herken ik inderdaad heel goed. Ik vind het helemaal niet fijn of leuk om te doen, en ik walg al als ik het woord 'snijden' moet zeggen, schaamte, denk ik. "
Het is ook niet leuk om te doen. Het is geen hobby. Ik denk dat jij en ik, en iedereen die met het probleem kampen of ooit mee te maken hebben gehad (zoals ik), weten dat we het niet leuk vinden om te doen: Het is meer als een junk die niet van de drugs af kan blijven, ook al ziet hij dat het niet goed voor hem is. Dat maakt het ook zo moeilijk. Ermee naar buiten komen is al helemaal eng, want je krijgt algauw de stempel 'gek'. En ergens is dat ook wel te begrijpen, want als je het niet meemaakt, dan is het ook iets wat heel lastig te begrijpen is.

"Ik weet ook, na afloop, dat het niet goed is en dat je het altijd zult blijven zien. Maar tijdens het gebeuren is het gewoon rustig in mijn hoofd."

Heb je ook spijt van het snijden nadat je het hebt gedaan? Want ik weet hoe het is om je te snijden: De rust die je dan opeens ondervindt en de gevoelens die zich een weg naar buiten banen. Maar is dat het waard? Is die rust in je hoofd de stress en de littekens waard? Vooral als er andere mogelijkheden zijn die ervoor kunnen zorgen dat de situatie verbeterd wordt? Die minder nadelen hebben?

"Ik weet echt niet wat ik zou kunnen doen om het te voorkomen. Het is zo veilig, zo van mijzelf, iets waar ik controle over heb. En dat is een fijn gevoel op dat moment. Ik leg mijn emotie dus in het beschadigen, praten kan ik niet goed en huilen wil ik niet (en kan ik niet) waar anderen bij zijn."

Is dat misschien iets om te onderzoeken? Een manier om je gevoelens anders te uiten dan het snijden? Ik ken de controle, ik ken de veiligheid, maar ik ken ook de stress die het geeft van het verbergen, doen alsof er niets aan de hand is, alles wat binnenin blijft en wat anderen niet zien, de eenzaamheid. Ik weet niet hoe het voor jou is, maar voor mij had het op lange termijn meer nadelen dan voordelen.
Stoppen heeft nu nog voordelen: Een nieuwe hobby vinden die ervoor zorgt dat het goed met je gaat. Littekens die vervagen en niemand die het meer ziet na een tijd. Je wordt een opener mens, je groeit, je zet jezelf niet meer in een hokje.
Ook geef je aan dat je niet goed kan praten en dat je niet wil huilen. Waarom niet? Wat is er erg aan kwetsbaar zijn? Kwetsbaar zijn heeft zijn voordelen: Daar zit kracht in en daar kan je anderen mee helpen. Als het ware stel je je nu ook kwetsbaar op en praat je ook: Naar mijn idee gaat dat juist heel goed! En het is moeilijk, dat begrijp ik: Ik ken het. Het heeft me een tijd geduurd, voordat ik kon praten, maar het helpt je wel. Ik hoop ook dat het praten nu met mij en de andere forum-mensen ook oplucht. Dat het iets met je doet.

En stoppen, als je het echt wil, dat gaat lukken. Daar ben ik 100% zeker van. Het is een drang die iedere keer weer minder wordt. Ik heb enkele terugvallen gehad, totdat ik 16/17 was. (Ik begon op mijn 12e en ging stoppen toen ik 15 was.) Het was soms een innerlijk gevecht, maar omdat ik uit mezelf die kracht haalde, is het me gelukt. Ik voel nu zelden nog de drang en als ik hem voel, dan is die heel licht en doe ik er niets mee.
Jij kan dat ook. Je lijkt me een meisje met heel veel kracht: Alleen nog niet van haarzelf ontdekt.
Laat me weten hoe het met je gaat!
Groetjes Estelle

Estelle (19) | 5 okt 2011, 21:27 uur

Haay estelle bij mij is het probleem zoo als ik ruzie hb me men vriendje of me men ouders hb ik altijd zin om me te snijdeen en dat doee ik nu al 1 maand ofzoo het voeelt zoo goeed ik kalmeer da altijd als ik me snijd maar men meoder vond alis bloeed op de vloeer en zij tege mij waroom ligt er bloed op de vloeer ik zoo nee da kmt ik hb min vinger bezeert en zij zoo okee maar zij had ddor da ik mij snijd men armen zeten soms vol me litttekens enzoo men moeder zij er nieets over maar op een dag betrapde ze me in men kamer met een mes in men hand en ze werd heel boos en ze nam mij mee naar het ziekenhuis en daar werden mijn wonden dicht genaaid en men ik moest beloofen aan men moeder dat ik men eigen nooit meer gaa snijden maar toen had ik weer ruzie met mijn vriendje en ik kon het niet meer aan en ik hb men eigen weer gesneden maar dan egt heel ergg op men bennen en op men buik enzoo men moeder wist er nikss van maar men zusje heeft mijn littekens weer gezieen iksmeekte dat ze niks ging zegge tegge men moeder maar ze zei dat ze het moeets gaan zegge dat ik zoo nieet door mogt gaan enzoo mijn moeder werd weeer heel verdrieetig enzoo ikmoest gaan praten met een pischolooog gaan praten en toeen werd het wel beter ,met mij ik snijd men zelf nuu eigelijk ni meer zo hard als van vooren alleen een paar krassen ofzoo ik bn er nog altijd heeel verslaafd aaan maaer ik moeet probeeren het afteleeeren en zoo maar ik weet nieet hoee kan iemaand me helpen ? ik hoop dat iemaand goede tips vooor me heeft bedankt en groeetjes van meisjes die je nieet kent x

Het gaat goeed maar ook heel slegttt (15) | 26 okt 2011, 20:22 uur

Het gaat nog steeds niet goed. Ik heb nog dieper gesneden dan daarvoor, ik schrok ervan toen ik het zag, en toch heb ik er nog een paar gemaakt.. Wanneer ik diep snij, voel ik geen pijn, wanneer ik oppervlakkig snijd, voel ik juist pijn. Diep gaan voelt beter voor mij, maar toch vind ik het ook eng omdat ik bang ben dat ik een ader ofzo raak..

Someone (16) | 3 nov 2011, 21:35 uur

Hee waarschijnelijk is zo diep gaan helemaal niet erg hoor. Als je nog verser ging zag je je vet en als je dat vet wegsnijd kom je bij je aders, als je die dan weer doorsnijd ga je ook niet meteen dood. Het bloed kan er wel letterlijk uitspuiten maar gewoon rustig blijven en dichtdrukken. Als je dreigt flauwte aval en of in paniek raakt moet je 112 bellen.

Alles uit ervaring
X succes

Icajesszzz (16) | 3 nov 2011, 21:50 uur