alles kwijt wat ik liefhad...

Al heel mijn leven ben ik anders geweest, altijd het buitenbeentje. Ik behoorde nooit ergens bij en werd buitengesloten en gepest.
De basisschool was voor mij een grote hel, de leerkrachten geloofden me niet als ik zei dat ik tegen de muur aan werd geduwd en kinderen waarvan ik dacht dat ze vrienden waren lieten me stikken..

Dit alles veranderde toen ik naar de middelbare ging, naja, niet alles.. De leerlingen bleven vervelend hadden ook geen begrip voor mijn apartheid (ik ben semi-autistisch) en al gauw gingen de gekste roddels te ronde over dat ik mensen zou neersteken of vervloeken..

Hetgeen wat daadwerkelijk veranderde was dat de docenten die ik leerde kennen, me wel accepteerde en mij wel een eerlijke kans gaven. Ze motiveerden me om mijn uiterste best te doen en ik leerde gelukkig te zijn.
Ik heb mijn fair-share van problemen gehad, maar mijn docenten hebben me altijd opgevangen als ik echt in de put zat.

Mijn leven bestond uit één woord en dat woord was school; van 's ochtends vroeg tot 's avonds voor het slapen, en als ik sliep droomde ik over school en over hoe trots ik mijn docenten wilde maken. Kortom ik ben schoolverslaafd.

maar nu mijn probleem:
ik zit nu in 5havo, en het was de eerste examenperiode (schoolexamen). Ik had mijn scheikunde, engels, wiskunde en informatica al gehad. Alleen nog mijn natuurkunde en economie resterend.
Ik ben goed in natuurkunde, ken alle formules heb genoeg inzicht, was vol zelfvertrouwen, totaal relaxt, maar niet te. Er was geen tijdsdruk of iets dergelijks..
Maar ik kreeg een black-out. Niets ernstigs, want dat heb ik vaker gehad, al hoewel nooit zo erg. Mijn economie toets, die ik een later had ging goed.. dus er had niets aan de hand moeten zijn.

Echter was dit schijn, want ik begon minder te presteren de dagen daarna, steeds meer moeite hebben met simpele vragen, en hoewel ik van dag naar dag leefde en elke dag neutraal begon, werd het elke dag erger. Ik kon geen huiswerk meer maken, geen lessen meer volgen. Ik werd bang voor school, het enige wat mij altijd op de been hield.

Ik ben in depressie geraakt en heb dingen gedaan waar ik niet trots op ben, ben gaan drinken, gaan snijden. En nu nog heb ik elke dag de neiging om mijzelf te straffen.
Ik ben naar een crisis-centrum geweest en heb met mijn school en psychiater hulp gekregen.
Ik volg nu weer alle lessen, ik blijf zitten maar ben blij dat ik nog een jaar op mijn school, met mijn docenten kan zijn..
Alles zou weer goed moeten zijn, toch??

Maar dat is het niet, ik voel me nog steeds rot.
ik ben boos op mijzelf en ik haat mijzelf.
School is alles wat ik nog had.
Ik heb veel dingen meegemaakt en die heb ik alleen maar kunnen doorstaan door mijn school. En nu is dat wat ik kwijt ben..

Ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan, ik kan er niet mee omgaan, ik wordt gek!

Het achtervolgd me voortdurend,
ik zou willen dat er iemand was die me begreep, want niemand die ik ken weet hoe zwaar dit voor me is.

Eruhi (17) | 27 jan 2012, 22:09 uur