beste Valentina.

Echt vervelend om te horen dat het zo slecht met je gaat. De pubertijd is een moeilijke fase.
Ik was er mentaal ook slecht aan toe op mijn zestiende levensjaar. Je lichaam is zich tot vrouw aan het ontwikkelen en daar komt het krijgen van een dikkere vetlaag bij. Met deze verandering bij je onzeker en je gaat jezelf met andere meisjes (of gefotoshopte modellen) vergelijken.
Het is goed dat je je verhaal probeert te delen,, het opproppen van je gevoel zal je zeker geen goed doen.
Als ik je een tip mag geven neem een goede vriendin in vertrouwen dan zal je zien,, dat diezelfde vriendin het ook moeilijk heeft. Iedere vrouw is onzeker over haar lichaam.
Je staat er niet alleen voor. Mocht je toch wat willen afvallen doe dit dan op een gezonde manier,, gezond eten lekker sporten! (na het sporten voel je je beter,, schijnt een stofje in hersenen vrij te komen die daar voor zorgt.

Ik hoop je hiermee tot hulp te kunnen zijn.

Met vriendelijke groet,

T.

Tabula Rasa (20) | 17 dec 2011, 14:48 uur

Heejj,

Ik heb je verhaal gelezen en herken mezelf er wel een beetje in. Het is beter om het uiteindelijk wel tegen iemand te zeggen, degene aan wie je het vertelt zal inderdaad wel verdriet hebben maar het is beter voor jezelf en je bent echt niet egoïstisch als je het zegt. Je ouders/vriendinnen/leraren kunnen je helpen om er uiteindelijk vanaf te komen. Je maakt andere levens niet kapot, je maakt alleen je eigen leven kapot, en daardoor doen je andere juist pijn. Als je ouders/vriendinnen het horen zullen ze waarschijnlijk schrikken en je ouders zullen misschien verdrietig zijn maar ze willen alleen dat het stopt. Je maakt hun levens alleen kapot als je dadelijk sterft of in het ziekenhuis belandt door te weinig eten of door bloedverlies, dat je door het snijden uiteindelijk zoveel bloed verliest. En dat willen ze niet.

Ik dwing je niet om iets tegen je ouders/vriendinnen/leraren te zeggen omdat ik zelf ook weet dat het erg moeilijk is. Ik heb zelf ook een verhaal ingezonden: als je wilt kun je die lezen zodat je weet dat je er niet alleen voor staat en dan ik praat uit ervaring.

Mijn verhaal: familie --> pak slaag --> mijn verhaal --> Demi (15) Ik werd mishandeld...

Sterkte,

Liefs,

Demi

Demi (15) | 18 dec 2011, 17:14 uur

Dankjewel voor jullie reacties, het is fijn om te horen dat ik niet de enige ben, blijk ik toch niet zo verknipt in elkaar te zitten dan ik dacht. Ik kan het alleen niet vertellen, ik weet niet waarom maar als ik het tegen iemand zegt lijkt het alsof ik mezelf het bedrogen en dat wat ik dacht allemaal gek makerij was. Alsof ik 3 jaar niet mezelf ben geweest, wie ben ik dan? Wat blijft er van mij over? Ik denk dat wat er van mij over blijft als ik beken heel weinig is en ik wil niet de vrienden/vriendinnen kwijtraken daarom. Als ik iets hardop zeg betekent het dat het vastgelegt word dat ik daadwerkleijk ziek ben en ik kan dat echt niet aan. Ik ga jouw verhaal nu ook lezen Demi, xxx

Valentina (16) | 19 dec 2011, 22:41 uur