wat is het leven soms toch oneerlijk…
Intussen is het bijna 5 jaar geleden. 5 jaar geleden kwam ik thuis van school en zei mijn moeder, ‘kom eens bij me zitten ik moet je iets vertellen’. Toen ik zat zei ze dat mijn vader de nacht ervoor was overleden, het eerste wat ik dacht was : Nee, dat kan niet! Het was wel zo. En ik weet zeker dat als dat niet gebeurd was, als mijn vader had geleefd en zoals hij bedacht had soms in een appartement wat hij zo kopen (ik zou hem dan leren zwemmen) zou gaan wonen, dan weet ik zeker dat mijn leven heel anders zou lopen, dan had ik me lang niet zo vaak zo kut gevoeld en dan had ik niet zo vaak tussen de ruzies van mijn moeder en haar (ex) vriendin hoeven zitten. (ja mijn moeder is bi) Ik denk ook niet dat mijn moeder er overheen kan komen dat hij dood is, want hoewel ze gescheiden zijn ze houdt nog evenveel van hem als bij mijn geboorte, ze zijn alleen maar uit elkaar gegaan omdat mijn vader te veel dronk en mijn moeder daar niet regen kon. (mijn vader hield ook heel veel van haar, maarja toen ze uit elkaar gingen kreeg zij met een vrouw een relatie.)
Aan die alcohol is hij ook overleden, ‘s nachts in zijn bed is hij overleden aan een bloed-alcohol vergiftiging. Ik heb echt geprobeerd hem te helpen (ookal was ik nog maar 8 of 9)
maar aan de afspraken die hij met mij maakte (geen drank mogen kopen als ik er was) hield hij zich niet, ook zijn beste vriend heef hem geprobeerd te helpen: hij had de dag voor mijn vaders overlijden een portfles gekocht en daar iets limonadeachtigs ingedaan, maar ook dat heeft dus niet geholpen.
En oja, hij is een aantal jaren geleden nog opgenomen geweest in het ziekenhuis en later in een kliniek waar hij uit is weg gelopen.
Heb jij net zoiets meegemaakt? dan zou ik graag horen hoe jij daar mee omgaat.
Chlotje :( (14) | 18 nov 2009, 17:08 uur
moeilijke situatie. (je bent niet de enige;)). vind iemand om met je te praten, op school, familie, vrienden, psygiater.
weet dat je niet de enige bent en geloof dat het weer goed komt, hoe moeilijk dat ook is!
just somebody (13) | 19 nov 2009, 21:52 uur
ik was een dag buiten en mijn telefoon stond uit toen ik later thuis kwam en mijn telefoon weer aanzette ontving ik een sms waarin stond dat mijn vader op sterven lag ik kon het geloven ik rende naar de pc en iedereen kwam het me ook vertellen alsnog geloofde ik er niets van ik belde al mijn familie op en ‘t bleek toch zo te zijn mijn ouders zyn ook gescheiden sinds mn 3e en mn pa is hertrouwd en heeft 3 kinderen het liep al niet goed tussen ons we hadden regelmatig hele erge ruzies discussies en ga zo maar door toen ik het hoorde ben ik gelijk naar een vriendin gegaan dr opgehaald en de volgende ochtend gelijk naar het ziekehuis gegaan het bleek dus dat myn vader voor zyn werk ergens op een gebouw moest klimmen wat ik nog niet helemaal begryp het was iniedergeval 8 meter hoog en daar is hy van afgevallen en op zyn achterhoofd beland hy heeft 6 dagen in het ziekenhuis gelegen en uiteindelijk hebben de dokters besloten dat de stekkers eruit moesten want hy was al sinds die val hersendood en ik wou daar ook by zyn daar stond ik dan met allemaal mannen in de kamer en het ergste was ik ben zyn oudste dochter en ik lyk ook het meeste op heb kwa uiterlijk maar ook in gedrag dus telkens als ik naar mn tantes ging kwamen ze allemaal by my uithuilen mn oma mn vadersvrouw en dat is zo moeilijk als je de mensen waarvan je houd ziet huilen en niet kunnen stoppen uiteindelijk waren de stekkers eruit en maar afwachten ik kon het niet meer aan dus ik was naar huis gegaan mn ma had een vriendin gebeld om te blijven slapen ik ging dr net ophalen van de metro toen mn telefoon ging het was myn neefje en die zei dat mn vader was overleden ik stoorte midden op de straat in ik wist niet wat er gebeurde ik schreeuwde huilde sloeg om meheen en dat is nu 1jaar en 4maanden terug en ik kan er nog niet meeomgaan het valt niet te accepteren en het dringt nogsteeds niet tot me door ik heb daardoor ook veel ruzie met mn moeder ik slaap byna niet het gaat niet op school en zoek veel ruzie myn ma moest op school komen en ik moet voor half januari in therapie voor rouwverwerking
roma (15) | 3 jan 2010, 07:06 uur
ik ben me oma me 2 opas en een neef en een vriendin en een kennis kwijt geraakt ik heb er nu nog steeds moeite mee en ik heb echt slapenloze nachten van nog het is nog steeds erg om er over te praten
just me , love my life (12 bijna 13) | 10 mrt 2011, 09:54 uur
ik ben mn moeder kwijtgeraakt 9 jaar geleden ik ben nu 16 en ik heriner het me nog steeds alles weet ik nog hoe ze op dat bed dood lag tegaan mn leven zonder haar is echt niks gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk en om huil
salwa (16) | 20 sep 2011, 19:02 uur
ik kwam 3 jaar geleden thuis toen ik mijn moeder en mijn oma zag huilen in de keuken toen mijn moeder vertelde dat mijn vader ernstig ziek was ik wilde meteen naar het ziekenhuis gaan maar het mogt niet van mijn moalseder. hij kreeg een pacemaker (een aparaat die hem een schock gaf) alleen het zag er vet eng uit het leek net alsof hij stikte en het maakt je zo machteloos en toen 5 oktober 2 maanden geleden zat ik op school toen mijn mentor binnen hij zij tegen me dat mijn vader (weer) opsterven lag. ik pakte mijn fiets en fietste zo hard als ik kon mijn moeder en broer waren ook al onder weg maar toen ik in het ziekenhuis aan kwam kwam een zuster naar me toe en zij ik heb slcht nieuws en toen zag ik mijn vader daar liggen ik storte totaal in en ik wildee atijd nog zo veel met hem doen maar een ding mensen als zo iets je overkomt moet je daar niet over gaan denken dan voel jeje alleen maar kutter en er valt tog niks meer aan te doen.
maar nu heb ik nog een probleem mijn moeder ze is een beetje gek aan het worden en moet een paar maanden opgenomen worden ik ben egt radeloos:(
ian (14) | 6 dec 2011, 19:07 uur
