RIP

Ik heb zoiets ook zelf meegemaakt. Ben namelijk mijn neef uit het oog verloren. Maar zeker niet uit mijn hart. R.i.p Ik moet er elke dag wel om huilen, bijna alles laat me aan hem denken. Een liedje, een grap, een jongen die op hem lijkt, de plek waar het allemaal gebeurd was, ziekenhuis waar hij was overleden.. Maar ik bidt voor hem elke dag! Ik probeer niet te huilen, want daar heeft hij niks aan. Aan mijn gebeden wel, dus mijn tip aan jullie. Bidt voor degene die je verloren bent. R.I.P

van: Siham (15)

5 maanden geleden is mijn vader overleden. Plotseling. Helemaal uit het niets. Mijn wereld stortte in. Niet alleen dat van mij, maar van iedereen om mij heen. Waarom moest dit gebeuren? Ik kon het gewoon niet begrijpen. Dagelijks moet ik er nog om huilen. Ik heb het nog steeds niet helemaal verwerkt. Mijn advies is; praat erover. Of schrijf het van je af. Krop het niet op. Het leven zal nooit meer het zelfde zijn, maar het wordt wel verdraaglijker. Zoek steun bij de mensen om je heen. En weet dat je er niet alleen voor staat.

van: S. (22)

ik ben mijn zus op 28jarige leeftijd verloren 2januari 2009 kort gelede aan een auto ongeluk. het eerste jaar komt alles op je af en moet je om alles huilen overal waar je bent denk je aan haar. maar het eerste jaar is moeilijk alles doe je de eerste keer. het 2de jaar is zwaarder alles is niet meer nieuw alles is al en eerste keer gebeurd je staat er minder bij stil. mensen zijn nog wl is bang ‘shit ze is uit megedachte” nee dat is die gene niet je denk niet elke keer meer aandie gene maar in je gedachte altijd je hoeft het je niet te herineren echt nie maar die gene is altijd bij je. maak en klein hoekje met spulletjes, foto’s of iets van di gene. ga daar is savonds na het eten bij zitte vertel je dag of ga even en potje janke of gek doen. er gaat en zware last af je kan weer lekker slape en je hebt aan die gene gedacht en moment voor je zelf voor die gene (die gene ziet jou en hoord jou of je het nou wilof niet)

van: Mariekie93 (16)

Als je iemand verloren hebt, bedenk dan dat het niet voor altijd hoeft te zijn. Aan de ene kant weet je niet zeker of er iets na de dood is, maar aan de andere kant weet je ook niet zeker dat het er niet is toch? En hoe zouden zulke emotionele gevoelige wezens als ons kunnen ontstaan zonder God? De meeste van onze emoties hebben geen zin evolutionair gezien, ze zijn niet wetenschappelijk verklaarbaar. Dat wijst op meer dan wij kunnen zien en bevatten, misschien wel op God en daarmee op de hemel! Hiermee troost ik mezelf vaak als ik iemand verloren heb. Schaam je ook niet om veel te huilen, en elke dag even aan degene die je verloren hebt te denken. Mij helpt dit heel goed bij de verwerking, ik heb al 9 dierbaren verloren en aan allen kan ik nu denken zonder pijn, en dat terwijl ik heel gevoelig ben. Hopelijk heeft iemand hier iets aan!

van: Feeling (17)