Onzeker door littekens :'(

Nouja,.. Ik heb een probleem.. en ik heb niet echt een serieuze vriend waar ik mee kan praten. En me ouders ook niet echt, laat staan me broers. Dus ik post mn verhaal even.
Ik heb een erge ziekte overwonnen (nee geen kanker) maar 'mangaanvergifteging', dat is zeg maar iets waardoor alles zwakker en verergerd word. Voorbeeld: Ik ging zwemmen, en moest je radslag doen, volgende dag was mijn arm compleet verlamt voor een paar maanden.
Dit is gelukkig voor 9/10de over, amper last van meer.. Ik was zelfs bijna overleden doordat de te hoge mangaan in mijn lichaam mijn ijzerwaardes uh.. opat. Dus ik had nog maar 2 ijzerwaardes over in mijn bloed.. bij 1 zou ik in coma raken en bij 0 overlijden.. Gelukkig is er een doktor die dit heeft gezien en mij medicatie heeft gegeven.
Hoe dan ook!!!!!
DAAR GAAT HET NIET OVER, hier gaat het over,

Ik heb door die ziekte een hele tijd in een rolstoel gezeten (5jaar), en daardoor ben ik flink aangekomen. Dat is er inmiddels af.. geen probleem, maar ik heb allemaal striae(striemen) overgehouden. Ze zijn wit en redelijk groot, ze zitten overal! Ze zitten op me buik, heup, dij, spierballen, bil en knie! Het maakt mij erg onzeker.. En geeft mij gedachtes over de toekomst.. Ik zou worden gepest al zou ik by gym mij omkleden. Zouden mij vrienden mij accepteren als ze weten dat ik dit heb, zou ik ooit nog wel is een vriendin hebben die dit accepteerd.. Of ben ik gedoemt om met deze littekens rond te lopen en gediscrimineert te worden hierop. En maar hopen dat ze langzaam aan wegvagen..
Ik ken wel iemand die heeft een paar striemen, rood, bij rood kunnen ze nog weg gaan.. Bij wit niet meer, dus ik ben zowiezo gedoemd om me hele leven hiermee rond te lopen. Hij heeft er maar een paar, ik heb 15x zoveel als hem.. En het is niet fraai, help? Hoe kan ik hier het beste mee omgaan.. zijn er enkele tips hiervoor.. Hoe zou jij je mening geven al zou je zoiets bij je vrienden zien?
Ik word er in ieder geval niet zelfverzekerder op.. Ik ben wel een hele vrolijke, gezellige jongen.. die zelfs na al deze shit nog het mooiste van het leven kan zien.

van: Dubbie (16)