kleintje
hee!.
ik wil iets vertellen
ik heb namelijk een groeistoornis.
ik zal er meer over vertellen.
bij de geboorte was mijn moeder heel erg ziek, ze had een soort stoornis waardoor het kindje in haar buik (ikdus) maar heel weinig overlevings kansen had.
maar gelukkig heb ik het dus wel gered.
ik ben alleen wel veelste vroeg geboren, ongeveer 7 weken. en daar bij ook nog eens een groeiachterstand van 9 weken.
ik heb daarom ook een hele lange tijd in een couveuse gelegen.
toenn ik ongeveer 8 jaar oud was keek ik na het douche in de spiegel, naar mijn naakte lichaam, en ik had het idee dat ik borsten kreeg.
dus ik roepte mijn moeder en ze keek ernaar, ze zei niet veel ik weet alleen nog dat ze erg bezorgd keek.
een weeek later bij de gymles kwam mijn moeder me opeens ophalen en ze zei dat ze met me naar het ziekenhuis moest.
in de auto begon ze uitteleggen waarom.
ze zei dat het niet normaal is als je op je 8ste al borsten krijgt ,en dat dat ook betekend dat ik in de pubertijd zal gaan raken. en in de pubertijd krijg je natuurlijk de groeispeurt. dus er was iets mis met me.
in het ziekenhuis gingen ze me meten en wegen en me hele lichaam onderzoeken. ik moest aan een infuus en heel veel bloedprikken, en er moest ook een handfoto om te kijken hoe lang ik zou worden en hoeveel ik nog zou gaan groeien.
door mijn vroeggeboorte was ik op mijn 8ste ook nog eens heel klein, ongeveer 1,25 , een tijd later belde het ziekenhuis dat we onmiddelijk moesten komen.
toen we daarzo waren vertelde ze mij en me ouders dat ik in de pubertijd zat en nog maar 10 centimeter zou groeien, dus ik zou maar 1.35 worden.
ze zeiden tegen mij christianne je hebt een GROEISTOORNIS .
ik schrok me dood en kon alleen maar huilen.
ik ben daar heel depresieff van geworden.
ik moest elke dag groeihormonen in mijn buik en benen prikken, zodat ik zou gaan groeien.
en 1 keer in de week moest ik pubertijdsremmers dat is een grote injectie in je kontspier.
mijn pubertijd is dus een 3 jaaar tegengehouden
met al die prikken ben ik nu gestopt.
ik ben nu 1.57 en ik groei niet meer.
ik ben heel blij dat ik deze lenge heb gehaald.
maar ik ben nog wel heel erg onzeker en doe veel dingen die niet goed zijn
toen die pubertijdsremmers namelijk gestopt zijn is mijn hele pubertijd hard aan gekomen.
ik word op elke jongen verliefd.
heb erg last van stemmingswisselingen
en zit gewoon helemaal niet lekker in me vel
kword er ook meegepest.
ik kan het me zelf niet accepteren...
van: Christianne (14)
Heey,
je moet je niet rot voelen omdat je 1.57 bent. Heel veel meiden / vrouwen zijn rond die lengte hoor. Is helemaal niet erg. Vrouwen zijn zowieso al niet zo groot. En, ik ken heel veel jongens die wat kleinere vrouwen juist leuk vinden!
En ja. puberteit. Stemmingswisselingen, dat hoort er nou eenmaal bij. Op elke jongen verliefd? Nou dat kan ook hoor. Hoort er allemaal bij. Je hoeft je er dus niet voor te schamen!!
En rot voor je dat je jezelf niet kan accepteren :(. Ik had ook zo'n periode. Maar als je je rot voelt, weet dat je altijd bij je vrienden terecht kan. Met mensen praten die je vertrouwt helpt echt. En als je dat moeilijk vind, kan je altijd met iemand online praten. (dan kan je ook anoniem blijven). Zoals bij de kindertelefoon. Daar bel ik ook soms naar als ik me rot voel. Die mensen zijn super aardig en willen je ook echt helpen.
xx. Hoop dat ik een beetje heb geholpen,
ben namelijk niet zo erg goed in helpen, maarja :)
Cindyx (13) | 28 sep 2011, 20:50 uur
