Chaos ..
Al zolang ik me kan herinneren kleineren mijn ouders mij. Ik ben de oudste en er werd altijd te veel van mij verwacht. Ik werd mollig en wat dikker en kreeg voortdurend scheldwoorden naar mijn hoofd geslingerd. Op mijn 12e begon ik met overgeven. Ik herinner me de eerste keer als de dag van gister.. Ik had een hele zak popcorn op en ik was zo bang dat mijn moeder ging schelden. Ik moest opeens denken aan wat er een keer op tv was. Meiden die hun eten er weer uit gooiden om slank te worden/blijven. Het was de eerste keer en vanaf die dag worstelde ik met mijn eten. De laatste twee jaar is het alleen maar erger geworden.. Ik kreeg meer kennis. Ik wist waar ik op moest letten en waar niet.. En dat allemaal dankzij mijn moeder. Er waren zelfs dagen dat ik alleen cola zero dronk om geen honger gevoel te hebben. Ik ben nu 18 en bijna 19. En nog steeds ben ik er erg mee bezig. Ik weeg mezelf elke dag. Als ik een dag te veel gegeten heb, dan straf ik mezelf de volgende dag door niks te eten. Het is slecht en dat weet ik. Maar ik heb mezelf gewoon niet meer in de hand. Soms ben ik echt bang dat ik er nooit meer vanaf kom. Om het af te maken werd ik jaren lang heel erg mishandeld. Het waren geen gewone klappen. Maar klappen met sotfzuigerslang, riemen en weet ik veel. Niet alleen door mijn ouders, maar ook door mijn neven en ooms. Ze zien mij als een slecht meisje, terwijl k nog nooit iets verkeerd gedaan heb. Ik hou van één jongen.. en daar weten zij niets van. En nu nog word ik mishandeld. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik voel me zo diep ongelukkig en soms heb ik echt zin om er een eind aan te maken .. Dat is nog niet het enige. op mijn 16e leerde ik een jongen kennen waar ik super veel van hield. Ik was gek op hem en dat zal altijd zo blijven. Hij was mijn alles.. Mijn toevlucht.. Mijn mannetje die ik alles kon vertellen.. Zijn naam zit gewoon in mijn hart. Een paar maanden terug heeft hij een ongeluk gehad. En die pijn die ik voelde toen ik dat hoorde, voel ik letterlijk nog steeds. Ik hoor wel eens: Wij, tot de dood ons scheid. Maar zelfs de dood kan ons niet van elkaar scheiden. Hij zit in mijn hart.. Ik vergeet hem niet. Ik ben mijn leven meer als zat. Ik heb niemand meer. Mijn grote liefde is weg.. Mijn hart is gebroken. Ik voel me leeg & eenzaam.. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Mijn studie heb ik verkloot. Ik had een topbijbaan die iedereen zich maar kan wensen.. Daar sta ik nog steeds ziek. Ik ben bijna 19 en ben mijn leven echt zat..
van: Broken (19)
