Je hebt het misschien al eerder gehoord, ‘zegikniet’, maar de puberteit is een periode van vele veranderingen. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Vele pubers en tieners kunnen dan ook last hebben van stemmingswisselingen, ook al weten ze helemaal niet waarom. Heb je in dat geval al eens gedacht aan de pil? Het helpt niet alleen tegen zwangerschap maar ook tegen vele andere dingen zoals je hormonen in balans te houden.
Maar voor je dit probeert, zou ik eerst eens nadenken of je toch niet een goede reden hebt om je zo te voelen. Je zegt iets over nare situaties in het verleden. Heb je hier ooit al eens over gepraat met iemand? En dan bedoel ik niet met een psychiater maar met iemand die dicht bij je staat, die betrokken is bij de situatie. Vertel tegen je ouders hoe moeilijk je het hebt met de scheiding, alle ruzies en drama’s die erbij komen kijken. Ik zeg niet dat het makkelijk zal zijn, maar het zijn je ouders. Zij willen alleen maar het beste voor jou. Wie weet hebben ze geen enkel idee dat je hieronder zo hard lijdt.
Verder moet je echt stoppen met het verdringen van je gevoelens. Dat is voor niets goed. Volgens mij is die depressie het resultaat van die verdrongen gevoelens. Probeer in plaats daarvan je gevoelens tegemoet te komen. Dat is de eerste stap. Daarna kan je proberen met begrijpen waarom je je zo voelt en uiteindelijk ze proberen een plaats te geven en los te laten. Iemand heeft mij ooit verteld dat vreugde het resultaat is van verwerkt verdriet. Dus vertrek op de lange ondekkingsreis naar jezelf. Wat heb je te verliezen?
Wat je onzekerheid betreft kan ik je spijtig genoeg niet helpen omdat ik met hetzelfde probleem zit. Maar weet wel dit: ieder persoon is speciaal op z’n eigen manier, ook jij. Stop dus met denken in de plaats van iemand anders. Vraag je niet af of je er wel bijhoort of niet of dat iemand u leuk vindt of niet. Maar probeer in plaats daarvan na te denken of je die anderen nota bene wel leuk vindt of dat zij wel bij jou horen. Contact met andere mensen kan enorm beangstigend zijn. Maar weet dat die anderen even onzeker zijn in contact met anderen.
Ik ben geen dochter van een psychiater of therapeut ofzo, heb geen humane wetenschappen gevolgd,…Dit is gewoon de raad die ik kan geven uit eigen ervaringen met de fortuinlijke scheidingen, drama’s en ruzies van m’n familie. Hopelijk ben je er wat mee.
VEEL SUCCES! XXX

Italian ice-cream girl (18) | 8 sep 2009, 15:42 uur

ik geloof dat het, in dit leven belangrijk is .
te kunnen luisteren naar iemand
en dan proberen in zijn/haar verhaal te zien dat hij/zij
werkelijk wil proberen een ander te helpen
soms door open te staan voor zijn ervaringen
waardoor hij/zij laat zien hoe zij het aangepakt hebben
sommigen zoeken het in hun geloof
dat kan soms een steun zijn
ik ben katoliek op gevoed, maar voelde steeds leegte
steeds blijf ik met talloze vragen zitten
een gesprek in india met een Buddhistische priester
opende voor mij een nieuwe manier van denken
hij zei tegen mij, alfonso jij denkt als een Buddhist
jij praat als een Buddhist. Toen gaf hij mij het boek
the teaching of Buddha, geschreven door de DALAILAMA
Het leek wil of dat boek mijn ogen opende
We hebben samen veel gepraat
eerst in India, later in Tibet
Hij en het boek inspireerde mij om door de ogen van een
Buddhist te kijken.
Dat heeft mijn leven waardevoller en gelukkiger gemaakt.
Ik ben nu 100 % Buddhist en heb het BUDDHISTISCH
denken veel mensen in Indonsie gelukkig kunnen maken.
Ik verblijf nu in Nederland maar vertrek spoedig weer naar
Indonesie, naar het eiland Lombok
Daar zal ik het vertrouwen in de BUDDHA uitdragen.
in de kleine gemeenschap, waar we samen zoekende zijn.
Ik vertrouw op de steun van alle mensen om mij heen
en de zegen van DE BUDDHA

Echte naam: Alfonso (81) | 23 okt 2009, 16:06 uur

Ik snap je helemaal!!!!!
Ik ben ook depressief en ik zit in groep 8.
Ik snap nu nog steeds niet wat er nou zop leuk aan het leven is.
Zelf zijn mij ouders ook uitelkaar en hebben minimaal 2x per week een zware ruzie aan de telefoon/aan de deur.
En bij mijn moeder was 4 maanden geleden borstkanker ondekt!!!!!!
Ze word rond kerst geopereerd.
Ik kan zelf met geen van me ouder over dit soort dingen praten, ze snapen het niet.
Mijn leven is ingestort!!!!!
Ik probeerde in groep 8 te stoppen dat ik gewoon lichter ging denken en weer normaal ga eten.
Dat is niet gelukt ik zit nu in de eerste havo.
En ben nog steedt depressief en eet nog steeds niet normaal.
Ik dacht in groep 8 aan zelfmoord ik had al plannen gemaakt.
Ik had vorige week een van die plannen half gedaan, Ik had de wasbak vol met water gedaan en geen hap adem genomen en met me mond open met me hele gezicht het water ingegaan.
Dat heb ik zo’n 3 min. volge houden en toen kwam me moeder thuis ik deed me hoofd uit het water en hoest en huilde….. Me moeder roepte me om te gaan eten (ze had patet gehaald) Ik bleef in de badkamer en maakte me droog.
Maar toen keek ik in de spiegel en zag mij gezicht!!!!!
het was helemaal wit en om me ogen was het super rood!!!
Ik keek gewoon normaal naar mezelf in de spiegel en opeen zag ik alleen maar wit en daarna zwart!!!!!!!!
Een paar min. later werd ik wakker.
Me moeder bonste op de deur ik deed open en me moeder keek boos naar mij omdat het eten nu kout was.
Ik zij bijna alles wat er in me hoofd speelde en ze zij gewoon:‘Ja hallo nu is het eten kout’.
Ik riep kij hart:’ Jou intresseert ook niks ja!!! Ik kon wel dood zijn en jij denk alleen maar aan het eten!!!!!!

Ik pakte een tas en propte er kleren in en wat eten en rende het huis uit naar me bestevriendin.
Zij snapt alles en mijn vriendin had alles tegen haar moeder gezegt en ik mocht daar een week logere.
Toen moest ik weer naar huis….
Niks was veranderd alles was hetzelfde.
Ik kan nu nog steets niks meer tegen me moeder zeggen en zij heeft volgens mij niks gehoord toen ik alles zij wat er in me hoofd speelde.

Ik geef mensen de tip:
Blijf positief denken wand als je dat even niet meer doet kan je het (bijna) nooit meer.
En praat altijd met je moeder.(Wat ik niet heb gedaan en ik kan het nu ook niet meer)

Doei

simone (13) | 7 nov 2009, 21:06 uur

Ik snap jou echt heel goed. Ik ben ook een meisje die heeel eenzaam, depressief, ongelukkig is van binnen. Maar in 1 ding geloof ik echt: Vroeg of laat gaat het goed komen. Ik sla me er door heen. Leven is een grote avontuur,,En ik denk dat ik ooit echt gelukkig ga worden. Geloof alleen in jezelf. Ook vind ik dat je te veel terapie krijgt voor een meisje van 16. Belachelijk gewoon. En een ding staat vast en dat is dat je niemand ooit gellukig/tevreden kan maaken. Dus je hoeft niet braaf te zijn. Leef gwn hoe je wilt leven. Wat je zelf wilt. Vroeg of laat gaan alle deuren toch open. Gelloof me mAar..

xXx

Girl Power (17) | 1 jan 2010, 22:31 uur

Heey!!

Jij hebt precies wat ik ook heb alleen heb ik het net iets erger.... ik had eerst een heerlijk leventje, vriendinnen, het ging goed op school enz. Tot op een dag mijn vriendin en ik een e-mail kraakten... we hadden mailtjes verstuurd waar de politie achter kwam! En vanaf toen was mijn leven een hel! Ik had geen vrijheid meer van mijn moeder geen vertrouwen niks!! Op school ging het steeds slechter en ik hyperventileerde veel. Ik werd echt een erritant druk rotkind in de klas elke leraar haatte me! (nog steeds) ik heb 2 zelfmoord pogingen gedaan maar is niet gelukt... GELUKKIG!! Ik heb ook een tijdje lopen snijden in mijn armen.. ik heb nu ruzie met mijn beste vriendin... ze heeft bijna de hele school tegen me op gezet; ze noemen me hoer en slet en kankerhoer crackhoer enz. (Ze heeft doorverteld dat ik op 12 jarige leeftijd ben ontmaagd) ze vroegen hoeveel ik koste voor een nacht... ze spreken mijn voicemail in ze smsen me ze bellen me ze zitten elke dag achter me aan! Maar er komt volgende week maandag verandering in!! Ik ga naar een nieuwe school en ga bij mijn vader wonen en verander van nummer! Ik ga helemaal opnieuw beginnen met mijn leven! En dat moet jij ook doen op jou manier! Zoek een leuke hobby of doe leuke dingen met je vriendinnen maak wat van je leven! Xx

anoniempjee (13) | 26 jan 2012, 01:07 uur