niet weten wat te doen
Ik ben 17 jaar en heb vanaf mijn 10e al problemen met mijn hart. Ik sta hiervoor ook onder toezicht bij het UMCG in Groningen. Ik bleek ritmestoornissen te hebben, alleen dit was niet schadelijk. Elk halfjaar moest ik op controle komen en altijd was alles in orde. afgelopen weekend is het goed mis gegaan. Ik werk zelf bij de mac en sommige zullen vast weten dat het daar wel stressen is. Omdat het nu vakantie is werk ik heel veel, om geld binnen te halen. Alleen vrijdag ging het mis, ik was aan het werk en kreeg ineens steken in mijn borst en kreeg geen adem meer. Ik ben even naar buiten gegaan en het ging daarna wel wat beter, maar ben toch weer naar huis gegaan. Zaterdag ben ik thuis gebleven en zondag was ik zowiezo al vrij. Maandag ben ik weer gaan werken, toen gebeurde hetzelfde weer, en was de hele dag dissy en misselijk en stond te zwalken op mijn benen, toch ben ik blijven doorwerken. Dinsdag besloot ik om een afspraak te maken bij de huisarts, dat kon gelukkig diezelfde ochtend nog! Ik kwam daar aan en vertelde waar ik last van had, doordat ik een hartpatient ben luisterde hij gelijk eerst naar het hart. Hij vond dat het niet goed was en ging overleggen met het UMCG. Die adviseerden een ECG te maken, die had hij gemaakt en opgestuurd. Toen de ECG in het UMCG binnen was adviseerde ze mij naar het ziekenhuis te sturen, naar de 1e harthulp. Daar was ik om 12 uur, ik heb allemaal onderzoeken daar gehad, en om 4 uur vertelde ze mij dat ze me 1 nachtje wouden houden voor observatie. Nu is het al vrijdag, en nog lig ik op de hart bewaking op de entensive care. Ik moet wachten tot ik in Groningen terecht kan, want daar kan ik geholpen worden. Ik wordt helemaal gek van het wachten en wil hier zo snel mogelijk weg! Alle zusters en broeders die langskomen zeggen allemaal, ag meisje je bent veels te jong om hier te liggen. Ja dat weet ik zelf natuurlijk ook wel!Maar ik lig er wel!Ik weet dat ik geholpen kan worden, maar het is niet zeker of het helpt, en het risico dat het slechter kan gaan is ook ruimschoots aanwezig. Maar als ze niks doen, begeeft mijn hart het. Kan hij de klappen niet meer aan. Met medicijnen is het helaas niet op te lossen. Dus moet er een kijk operatie gedaan worden ,waarmee ze met een laser naar mijn hart toegaan, en het punt weglaseren waar de ritmestoornissen vandaan komen. Ik maak me heel bang hiervoor, omdat ik zo bang ben dat het mis gaat. Maar mijn hele leven met een hartslag van 42 naar 150 leven breekt me op den duur ook op. Nu kan ik al bijna niet normaal bewegen, alles kost me moeite. Dit is niet echt om om een advies te vragen, maar meer om mijn verhaal kwijt te kunnen. Als je een reactie kwijt wilt, mag dat gerust.
NotYours (17) | 6 aug 2010, 20:45 uur
