huil buien
hoi dit is mijn verhaal,ik heb altijd zo gedacht van wat er ook gebeurd het leven gaat door en je moet veder .
ik was 14 toen mijn vader aan een hart aanval overleed.vond dit heel erg maar op een of andere manier leek wel of het niet egt tot me door drong .
2 weken later was er kermis bij ons in het dorp en ik ging daar heen dat er zin in dacht beetje afleiding is wel goed. mijn ouders gingen ook ieder jaar heen . ik weet nog dat ik toen tegen me moeder zei Mam ga ook heen beetje afleiding is wel goed.
mijn moeder zat daar natuurlijk helemaal niet optewachten logies.
ik weet ook nog is op school tijdens de gymles dat ik toen in huile uitbarste en dat de gym leraar vroeg wat er was toen zei ik dat ik om me vader huilde .
de leraar vroeg hoe lang het al terug was dat mijn vader overleden was ik zei ja al heen lang terug hoor . hoe lang dan zei hij . ik zei 3 maanden . hij zei nou zo lang is dat niet terug dan dat is nog maar heel kort. terwijl ik dacht nou het is nu 3 maanden terug je moet tog een keer veder.
en zo heb ik het eigelijk denk nooit egt een plekje kunnen geven. nu 7 jaar later heb een eigen huisje sins een half jaar en woon samen met me vriend . en heb ik opeens last van enorme huilbui,en dat ik s,ochtends huilend wakker wordt en niet weet waarom ik dan huil. ik voel me dan dood ongelukkig. na een tijdje is het dan weer weg.
ik ben bang dat dit alleen maar erger wordt.
en zit er over te denken om hulp te zoeken bij iemand waar ik er dan over kan praten want dat heb ik denk veel te weinig gedaan in die tijd en ben alleeen maar door en door gegaan
Lenny 20 (20) | 29 dec 2009, 18:17 uur
hoi lenny,
mijn verhaal is totaal niet te vergelijken met dat van jouw, maar die huil buien komen me heel bekend voor.
mijn ouders zijn dan gescheiden, en ik heb geen contact met me vader.
nu is mijn vraag eigenlijk:
heeft je moeder het verlies van jouw vader wel kunnen verwerken? en hebben jullie er in die tijd ( of nu) over kunnen praten.
en over de huil buien, misschien is het een tip om met iemand te gaan praten die van niets weet, zeg maar zoals dit, maar dan in real.
ik loop dan nu bij ggnet in mijn omgeving en dat gaat eigenlijk hartstikke goed, ze prikt dingen door, zodat ik daar over na kan denken, ik heb bepaalde dingen ook nog niet verwerkt.
ik wilde je dit even als tip meegeven om er misschien wat mee te gaan doen.
het is nu natuurlijk raar om jou een tip te geven terwijl ik 4 jaar jonger ben, maar het is nooit te laat om om hulp te vragen.
ik las ook dat je nu samen woont met je vriend, hoe is hij er onder? troost hij je, of…
en kun je er met hem over praten? naja, ik hoop dat je misschien dan wat met GG net kunt =).
succes!
lies (16) | 19 mrt 2010, 22:17 uur
