Studeren en op kamers gaan: vader overleden, mis thuis en vooral vriendin, ongelukkig gevoel

Mijn verhaal begint eigenlijk 2.5 jaar geleden. Vlak voor de carnavalsperiode kreeg mijn vader te horen dat hij slokdarmkanker had. Voor ons gezin was dit een grote schok. Het was echter, volgens doctoren, “goedaardig” en kon behandeld worden. Mijn vader heeft dan ook een intensieve periode van zes weken lang een chemokuur gehad die gevolgd zou worden door een zware operatie in Juli 2009 waarin de tumor in zijn slokdarm verwijderd zou worden. Tijdens deze chemokuur heeft mijn vader een herseninfarct gekregen. Ik weet nog goed dat ik op de fiets terug naar huis ging toen ik daar te horen kreeg dat mijn vader in het ziekenhuis was opgenomen. Voor mij was het allemaal een hele moeilijke ervaring. Toen ik mijn vader in het ziekenhuis ging opzoeken, inmiddels van de IC en de medium-care af, zag hij er gehavend uit door zijn ziekte en de verlamming. Na enkele weken is hij aan een revalidatie begonnen en heeft hij de operatie waar ik eerder over sprak ondergaan. De operatie was een succes en de doctoren verklaarden hem kankervrij. Mijn vader werd in December dat jaar 50 en was al een flink op weg met revalideren (hij kon inmiddels weer lopen en was over een aangepast rijbewijs en weer beginnen op het werk aan het denken). Voor ons als gezin was dit het moment om een knalfeest te organiseren, en dat werd het ook. Alle mensen die ons het afgelopen jaar hadden geholpen op wat voor manier dan ook waren uitgenodigd.
Mijn vader was en is nog steeds een enorme held voor mij. Deze zin verklapt eigenlijk al iets voor het verloop van mijn verhaal. Vlak voor de carnavalsperiode was het weer raak. Mijn vader kreeg een longontsteking en begon bloed op te hoesten. Het werd steeds erger en we moesten weer met hem naar het ziekenhuis. Daar werd weefsel gevonden, precies, weer kankerweefsel. Dit maal was het niet meer te opereren en doctoren zeiden dat mijn vader nog een paar maanden te leven had. Die paar maanden zijn uiteindelijk drie weken geworden. Op 2 April 2010, precies 10 jaar na het overlijden van zijn moeder op Goede Vrijdag, overleed mijn vader. Ik kan het moment dat mijn moeder binnenkwam om het te vertellen nog goed herinneren: ik zat midden in mijn schoolexamenweek in 5VWO en had op die vrijdag een schoolexamen voor wiskunde. Mijn moeder zei tegen mij: ‘Papa is dood’. Op dat moment voelde ik helemaal niets, het leek alsof de hele wereld aan mij voorbij ging terwijl mijn leven even stilstond. Ik heb in de periode na de dood van mijn vader zoveel mogelijk geprobeerd om mijn oude leven op te pakken en ik heb veel gevoelens proberen te verbergen of in mijn eentje te verwerken.
In de periode dat mijn vader weer te horen kreeg dat hij kanker had heb ik mijn huidige vriendin leren kennen. Ze was en is nog steeds een enorme steun voor mij. Mede hierdoor vind ik onze relatie ook zo speciaal. Ze heeft mijn vader nog levend gezien, weliswaar erg ziek maar toch. Ik denk dat als zij er niet was geweest ik niet of heel moeilijk door deze periode heen was gekomen.
Op school is het me eigenlijk altijd heel makkelijk afgegaan. Zelfs in de periode tijdens de ziekte van mijn vader en na het overlijden van mijn vader heb ik altijd goede punten gehaald. Afgelopen jaar ben ik dan ook met een gemiddelde hoger dan een 7 geslaagd op 6 Gymnasium. Mijn studiekeuze had ik al heel lang klaar, namelijk geschiedenis. Een vak waar ik altijd een enorme passie voor heb gehad en een gemeenschappelijke interesse van zowel mijn vader als ik.
Medio Augustus dit jaar ben ik dan ook begonnen aan mijn studie Geschiedenis in Nijmegen. Ik ben hiervoor op kamers moeten gaan. Dit brengt mij dan nu ook bij mijn probleem. Ik vind de studie hartstikke leuk en tot nu toe gaat het erg goed. Ik heb over anderhalve week tentamen maar ik maak me er niet zo druk om. Ik zit echter steeds meer en meer te kampen met een ongelukkig gevoel. Ik verlang constant naar mijn oude leven: naar het samenzijn met mijn vriendin, aan wie ik zoveel steun heb gehad. Ik wil thuis zijn, bij mijn moeder, mijn zusje en mijn hond (die we overigens in eerste instantie hebben aangeschaft om de leegte die was ontstaan in ons gezin te vullen). Ik mis thuis op veel momenten heel erg. Meer dan mijn studiegenootjes die op kamers zitten. Naar huis is het bijna 3 uur reizen dus ik kan niet even een avondje of een middag op en neer. Ik maak me heel erg zorgen dat ik het op een gegeven moment niet meer aankan. Ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt bij mijn nieuwe studie maar het grootste deel woont nog gewoon thuis omdat ze minder dan een half uur met de trein hiervandaan wonen. Mijn vraag is dan ook of dit normaal is? Of het te maken heeft met mijn achtergrond? En hoe ik hier iets aan kan doen? Zit/zat iemand in een vergelijkbare situatie en wil hij/zij zijn ervaringen delen?

Nyxx (18) | 17 okt 2011, 18:57 uur