Zal het me ooit nog lukken?
Ik las net op de site dit stukje:
Als jij onzeker bent vraag jij je voortdurend af hoe mensen over jou denken. Je houdt teveel rekening met andere mensen. Hun mening is erg belangrijk voor jou. Je bent onzeker over jezelf en hoe je overkomt op anderen. Je durft je eigen mening niet te laten horen, omdat je bang bent dat je iets verkeerds zegt.
Ik ga even mijn verhaal kort samenvatten.
Een paar jaar geleden had ik een verkeerde vriendin, ik deed dingen die ik anders echt niet zou doen. Op een geven moment, gingen we naar een vriend van haar. Hij was 10 jaar ouder als ik. Op een geven moment liet die zogenaamde vriendin mij met die jongen alleen. Hij deed dingen bij me die ik niet wilde. Ik durfde geen nee te zeggen.
Ik had altijd gedacht dat ik er geen last van zou krijgen, maar nu ik wat ouder ben, trek ik t niet meer. Ik ben zo onzeker en bang, ik weet niet meer wat te doen. Een poosje geleden had ik nog een maatschappelijk werker, maar zij had het idee mij niet te kunnen helpen.
Als ik ga stappen met vrienden, voel ik me zo klein. En ook met jongens, praten gaat wel, maar willen ze meer dan durf ik niet meer, en kwets ik ze. Ik wil dit niet doen, maar automatisch gebeurd het steeds weer. En het doet mij ook veel pijn. Het kost zo'n ongelofelijk veel energie.
Elke keer kijk ik in de spiegels, en denk ik, waarom ben ik zo. Zie ik foto's terug, zak ik echt in de grond. Ik kan me zelf niet accepteren. En ik weet wel, niemand is perfect, maar t lukt me niet om dat ik mijn hoofd te begrijpen dat ik ook onder die niemand hoor. Ik zou echt graag hulp willen. Ik heb geprobeerd er zelf uit te komen maar ik kan t niet. Ik zit volkomen helemaal vast.
Ik ben nu 18 jaar, ben ook echt toe aan een vriendje, maar mijn onzekerheid en angst laten dit niet toe.
Het is een beetje een verward verhaal, maar ik kan niet precies typen hoe ik me voel.
Ondanks alles hoop ik dat jullie me begrijpen.
Sorry voor het anoniem, maar dat vind ik fijner zo!
Ik kan pas verder leven en van iemand houden,
Als m'n hoofd mijn hart vertrouwt.
van: Anoniem (18)
Beste Anoniem,
Jou verhaal klinkt zo herkenbaar. Ik voel me namelijk precies zo warrig en onzeker. Ik weet niet wat ik moet doen.
Zeg mezelf iedere dag dat ik in mezelf moet geloven, maar dat lukt gewoon niet.
Door kleine dingen word ik al onzeker. Ik voel me klein, minderwaardig terwijl ik weet dat dat niet zou hoeven.
Bij mij komt het door een heel andere reden. Ik ben namelijk heel erg dun. Altijd al geweest, maar iedereen denkt dat ik een ziekte heb. Dat vind ik echt heel erg vervelend. Ik denk altijd bij mezelf. 'wanneer zal ik er bij horen' 'wanneer zal ik ook zo zijn als zij'. Ik wil van die gedachtes af, maar het wordt steeds erger.
Ik word wakker met een minderwaardigheidsgevoel en ga er mee naar bed. Iedere avond moet ik wel eventjes huilen. Zielig, voor een meid van 19...maar ik weet niet wat ik moet doen.
Martha (19) | 26 apr 2011, 20:19 uur
