Vriendloos

Ik heb het gevoel dat ik nooit echt vriendinnen kan zijn met andere meiden en dat ik ook nooit gewoon vrienden kan zijn met jongens. Ik heb wel redelijk wat vriendinnen en zelfs een zus, maar het contact is met allemaal nogal oppervlakkig. Ik kan op een avond 8 vriendinnen bellen om te vragen of ze zin hebben om af te spreken, maar bijna altijd keer zeggen ze allemaal nee. Ik weet niet waarom, maar iedereen zegt altijd heel makkelijk nee tegen mij. Terwijl ik zelf bijna nooit nee zeg als iemand me ergens voor vraagt, en als ik dan een keer niet kan, voel ik me heel erg lullig en verontschuldig ik me duizend keer. En dan nog zit het me echt heel erg dwars.

Ik wil niet arrogant zijn, maar soms denk ik dat het probleem met meiden is dat ze jaloers zijn. Ik ben dun en ik heb een goed figuur, en ik krijg vaak te horen dat ik knap ben. Elke keer als ik nieuwe vriendinnen maak, beginnen ze er na een tijdje over dat ze zichzelf te dik vinden en beginnen ze te diëten. Vervolgens willen ze dus niet meer gezellig wat drinken, lunchen, naar de bioscoop. Eigenlijk willen ze nooit meer eten in mijn bijzin. Ik krijg vaak van ze te horen dat ik echt te dun ben, waarschijnlijk omdat ze zichzelf dan iets beter voelen.. Maar ja, ik denk dus dat ze makkelijk nee zeggen, omdat ze zich in mijn bijzijn waarschijnlijk dik voelen?

Met jongens is het juist precies tegenovergesteld. Die geven me juist altijd complimenten over mijn lichaam en uiterlijk. Maar ja, het probleem met jongens is dat ze altijd gelijk alles willen. Ze willen alleen maar regelen. En als ik dan duidelijk maak dat ik niet wil, willen ze niks meer van me weten.
Ze zijn nooit echt geïnteresseerd in wat ik zeg. En het is echt niet zo dat ik niks interessants te vertellen heb, ik studeer namelijk psychologie en ik weet wat er in de wereld omgaat.
Maar toch zit gewoon een gesprek voeren er nooit in. En als het een keer lukt, dan mislukt het de volgende keer dat ik ze zie wel alsnog, en dan komt het uiteindelijk weer op hetzelfde uit. En dus maak ik nooit vrienden met jongens.
Ook heb ik het idee dat ze niet met mij willen uitgaan, omdat ik meestal de aandacht krijg. Ik ga dus vaak alleen naar feestjes, waar ik vaak uitgenodigd wordt door jongens die denken dat ze kunnen scoren, of die gewoon knappe mensen op hun feest willen.

Ik weet wel dat ik in heel veel dingen geluk heb, en dat veel mensen waarschijnlijk zeggen dat ik niet moet zeuren omdat het klinkt alsof ik alles heb.
Maar aangezien ik geen vrienden kan zijn met jongens en meiden bijna altijd jaloers zijn en nee zeggen, heb ik niemand om mee af te spreken, en zit ik me dus het grootste deel van de tijd thuis in mijn eentje te vervelen.

Wat moet ik nu doen?

van: Daphne (20)