verloren, geen eigenwaarde en gemis
Hallo allemaal,
Omdat ik mijn verhaal kwijt moet, typ ik het maar hier.
Ik ben heel nuchter, down- to earth.
maar dat betekent niet dat ik alles aan kan.
Het kwetst mij, hoe anderen zo licht met mijn pijn omgaan
en maar denken dat ik het alleen red.
Mijn jeugd, begon niet leuk. Mijn vader was veel weg en dronk veel, mijn moeder zag ik vaak huilend thuis.
In mijn kindertijd werd ik misbruikt door eigen familie,
In mijn kindertijd was ik een buiten staander, op mijn nieuwe basisschool.
Ik ontwikkelde langzamer, dan mijn leeftijdgenootjes
en mijn broertje, leed daar overduidelijk ook aan.
Ondertussen viel ik een jaar uit, op de middelbare school.
En in dat jaar, moest ik naar een therapeut
Mijn 5de klas deed ik opnieuw dit jaar
En toen, drie maanden geleden, (ik krijg het haast niet opgetypt) heeft mijn broertje een einde gemaakt aan zijn leven.
Ik regelde mijn broertjes uitvaart
wekenlang, speelde ik thuis de ouder voor mijn jongste broerte, wekenlang speelde ik de ouder voor mijn ouders.
Een maand geleden, is mijn relatie van bijna een anderhalve jaar geëindigd. Met een jongen, die nog steeds speciaal voor me is. Maar mij in die maand, zo veel gekwetst heeft.
Ik heb ondertussen een scharrel gehad, met wie ik naar bed ging, wel heel even, we stopten direct, maar.. hartstikke onveilig. En nu maak ik me zorgen over mijn gezondheid.
Vooral omdat ik het onveilig met mijn ex deed.
En onlangs, ben ik ontslagen van werk.
Het een na laatste wat ik optypte, dat ben ik totaal niet.
Ik zoen en doe het niet zomaar. Maar toen kon je me wel overhalen om alles te doen, wat ik nooit zal doen.
In 1 klap, was ik niet meer de oude.
Ik wist niet meer wie ik was, waar ik was, waar ik stond in het leven. Ik was verloren, mijn zelfrespect daalde, mijn zelfvertrouwen was weg.
Ja, ik ben nog maar 18, jong en ik begin nog maar net met het leven, wat voor ervaringen heb ik? Maar de pijn die ik nu al voel, het is te veel.
Ik mis van alles. Gebrogenheid, veiligheid, liefde, steun, vastheid, iemand die er voor me is, iemand die me alles laat vergeten, iemand bij wie ik altijd terecht kan. Iemand, die mij afleidt.. iemand die er is.
Duizende vragen die opkomen in mijn hoofd bij het typen van dit. Maar het komt erop neer, dat ik niet snap dat de mensen die het dichts bij me stonden, nu in 1 keer zo ver weg van me staan. Zelfs al weten sommige alles van wat hier net getypt is.
Ik ben de grond ingeduwt, ik ben duizend keer in de grond getrapt, ik ben duizend keer in de put gevallen
en nu zit ik er weer in.
Ik ben niet het type dat dit zomaar vertelt, maar de put is zo diep, dat ik niet anders kan.
Weetje, ik was altijd de oudste, en zo stelde ik me ook altijd op. De oudste, de verantwoordelijke. Degene die om je waakt, die ervoor je is. Voor vrienden en familie. Onvoorwaardelijk en altijd, 24 uur.
Maar ooit had ik tegen een vriend iets gezegd wat me bij bleef: en jezelf dan? Denk eens aan jezelf.
Kan ík dat? Met mijn verleden wat aan me vastklampt. Mijn ouders die het niet alleen kunnen, mijn moeder nog altijd verdrietig, mijn vader die zijn best probeert te doen en soms niet lukt, mijn broertje die niets meer eet en de hele dag in zijn kamer blijft.
Mijn onzekerheid is te groot.
Mijn ex kom ik nog altijd tegen, en voel nog altijd wat. Ik ben net ontslagen. Ik begin aan een studie in een onbekende stad.
En mijn oudste broertje is weg.
Een verlies van een broertje en een verlies van een liefde,
een verlies van eigenwaarde en vertrouwen in de mensen.
Kan ík het nog wel aan?
van: xxx (18)
Hee!
Ik heb je verhaal gelezen, en ik ga nu ook een verhaaltje typen.
Ik heb zo met je te doen, ik vind het zo jammer voor je.
Dat je zoveel pijn hebt ervaren.
Je bent ontslagen van werk, je broertje is overleden, je relatie is kapot, je hebt met je ex het bed gedeeld, het gevoel dat je eraan overhoud..
En nu is de situatie ook nog een beetje hetzelfde.
Ik vind het goed dat je je zo staande houdt.
Natuurlijk heb je je downs.
Maar echt respect dat je er nog staat, en hulp zoekt.
Dat vind ik echt.
Ik weet zeker dat na dit alles, je het nog wel aan kan.
Ik denk dat je anders hulp moet zoeken bij een psycholoog.
Je verhaal kwijt aan hem/haar, en dan kan hij/zij je goed helpen met alles en je angsten overwinnen.
Ik hoop dat het dan langzamerhand goed met je gaat!
Er zijn hier mensen de je pijn doen.
Maar er zijn ook mensen die je willen helpen.
Soms niet even dichtbij.
Maar ze zijn er wel ;).
Sterkte!!
Uglygirl (14) | 9 aug 2010, 12:51 uur
Hey heel erg voor je,
maar je bent niet de enigste
daarom geef ik je een tip van mijn kant:
TRUST GOD!
en zoek het rechte pad op
:) x
aisha (20) | 13 aug 2010, 16:34 uur
Heee!
Klopt, ik ben gelovig opgevoed,
dus dat is ook wat mijn moeder tegen mij zou zeggen
T gaat nu inmiddels beter.
Mijn opleiding begint bijna, en ik heb er heel erg zin in
Mijn ex blijft nog in mijn leven en wij blijven nog steeds met elkaar omgaan.
Het is stom gezegd, maar het doet me op dit moment meer pijn als hij uit mijn leven gaat dan het verdriet om mijn broertje.
Ik kan niet anders dan het accepteren dat mijn broertje weg is
Want er is geen mogelijkheid om hem terug te halen.
Niet dat dat makkelijk is te accepteren..
Maar de pijn dat mijn exvriend niet meer in mijn leven is, dat ik hem nog altijd ergens kan tegen komen, dat hij gewoon doorgaat met zijn leven.. doet me op dit moment meer.
Het voelt zo raar,
Het ene moment was ik nog gewoon een meisje
het andere moment lag mijn broertje plotseling daar
En vervolgens gaat mijn relatie stuk en sta ik in the middle of nowhere.
En dat gevoel heb ik nog steeds.. Ik ga gewoon door, maar ik heb geen idee waar ik sta.
Het enige waar ik nog grip op heb is mijn studie, gelukkig.
Dankjullie wel voor de adviezen
xx
xxx (18) | 15 aug 2010, 12:49 uur
Hey,
ik ervaar net hetzelfde gevoel als jou. Ik ben alleen wat ouder en ik voel me al jong om dit te ervaren.
Ik heb vandaag echter een gesprek gehad met de verpleegster op het werk... en zij gaf mij de opdracht, écht eens aan mezelf te denken, aan mezelf te werken!
Je hoeft niet steeds te zorgen voor anderen,je moet eerst voor jezelf kunnen zorgen. Ja hoor, je kan gerust verder, je voelt je mss even beter... maar als je de tijd niet neemt om alles z'n plaats te geven, sommige dingen los te laten en jezelf graag te zien. Dan kom je ooit terug bij het begin... (kan enkele jaren duren hoor) een verlies van eigenwaarde. En dat zal dan blijven terugkomen, tot je er echt niets meer kan aan doen. Dus hoe jonger je bent, hoe meer kans op slagen.
Als ik eerlijk ben tegen mezelf, dan is dit niet de eerste keer dat ik dit voel. Dus ik ga nu eens écht de tijd nemen voor mezelf.
Groetjes en succes in alles!!
Lise (28) | 7 dec 2010, 18:18 uur
heeehee,
ik ben hier al een hele tijd niet meer op geweest, maar ik heb er wel op willen gaan..
Ik heb inmiddels mijn liefde terug, mijn toenmalige ex en ik proberen het weer en ik moet zeggen dat alles nog beter ging dan voorheen. Ik hou van hem, het is niet zomaar een verliefdheid.. het voelt meer als dat.
Inmiddels ben ik begonnen aan school, en heb ik weer werk.Met mijn humeur gaat het up en down. Soms kan ik me intens gelukkig voelen dat ik ervan moet huilen en daarna kan ik me ineens heel leeg voelen. Ik heb nog steeds geen hulp gezocht. Ik wil wel praten.. alles kwijt willen... maar om eerlijk te zijn wortd ik moe van het steeds maar hulp zoeken. De hele process wat je zelf moet beginnen. Dat heb ik eerder gehad en wil ik niet meer. Elke dag is een nieuwe dag. Als het slecht gaat, dan gaat deze dag slecht. morgen probeer ik het weer. Als ik het opgeef, dan geef ik op. en dan probeer ik morgen weer door te gaan....
het voelt ook eerlijk gezegd alsof ik in de wilde weg maar iets doe. Ik heb geen idee of dit helpt.. maar ik weet wel.... ik voel nu ook.. dat ik druk bezig ben met alles aan het helen. Vandaag voel ik mij zo.. Morgen? Weet ik niet. Maar dat maakt mij ook niet uit. Vandaag probeer ik weer met school bezig te gaan.. en als het me niet lukt? Dan maar morgen.
De leegte is nog steeds in mij, behalve als mijn vriend er is, dan is alles goed. Maar ik heb gemerkt nu dat hoe diep ik ook ergens inspring, hoe diep ik het ook begraag of met wat ik die leegte ook vul... het blijf leeg. Ik hoop alleen dat het ooit vervaagd. Niet mijn broertje. Maar het gevoel van leegte.
Het is fijn om te weten dat er mensen zijn die hetzelfde gevoel ervaren... het zorgt er toch voor dat je doorgaat. Omdat jullie dat ook doen.
xxx
xxx (18) | 8 dec 2010, 12:04 uur
