Maandenlang eenzaamheidsgevoel

Hallo iedereen, Ik ben een meisje van 20 jaar die nog thuis woont. Ik heb 2 oudere broers en een zusje die één jaar jonger is. Ik heb veel vrienden en op school gaat het ook goed. Naast mijn school heb ik een parttime baan waar ik het goed kan vinden met mijn collega’s. Je zou denken dat ik niets te klagen heb. Toch voel ik me heel vaak heel eenzaam. Voor de mensen zet ik een soort masker, ik doe alsof ik zeker ben en alles op een rijtje heb. De mensen om mij heen complimenteren mij dan ook dat ik het zo goed voor mekaar heb, maar ze hebben geen flauw benul van hoe ik me voel. S’avonds wanneer ik thuis kom van werk voel ik me ook uitgeput. Ik heb een relatie achter de rug. Zes maanden geleden is het uitgegaan en toch kan ik mijn ex niet uit mijn hoofd krijgen. Misschien voel ik me daarom eenzaam. We hadden dagelijks contact en ik had het gevoel dat alleen hij me begreep, daarom mis ik hem ook zo ontzettend. Ik dwing mezelf om niet aan hem te denken, maar ik kan het gewoon niet helpen. Dagelijks zit hij in mijn gedachte en ik haat dat gevoel van machteloosheid. Ik wil hem graag bellen, maar ik weet dat het niet kan. We hebben besloten om het contact te verbreken…aangezien hij mij niet heeft gebeld of gemaild ga ik er van uit dat hij mij totaal niet mist. Waarschijnlijk is hij mij allang vergeten en dat maakt het gevoel alleen maar erger. Tegenover mijn vrienden doe ik alsof ik niets om hem geef. Ik hou als het ware een muur voor me en ik wil niet dat mijn vrienden/familie erachter komen hoe rot ik me erover voel. Ik zie mijn gevoelens als een zwakte en ik wil niet laten zien dat ik zwak ben. Het is ook al 6 maanden geleden.. moet ik er dan niet al overheen zijn? We hadden een relatie van 1,5 jaar, maar door mijn eigen stomme fouten heeft hij er een eind aan gemaakt. Hij zei dat hij geen hoogte van mij kon krijgen, dat hij mij gewoon niet meer kon begrijpen…daarnaast heeft hij wat andere akelige dingen tegen mij gezegd die ik niet kan vergeten. Ik kan me niet voorstellen dat hij zoiets tegen mij heeft kunnen zeggen en het ergste is nog dat ik me ook schuldig voel. Ik voel me rot, ik voel me schuldig, ik voel me alleen, ik voel me verdrietig. Ik heb zoveel gemengde gevoelens dat ik niet weet wat ik ermee aan moet. Ik huil s’avonds in bed en kijk constant op mijn telefoon…hopend dat hij me belt of smst. Ik weet dat ik mij niet schuldig hoe te voelen, maar toch voel ik me zo. Iedereen vind dat ik niets te klagen heb en dat ik maar gewoon door moet gaan…en eerlijk gezegd geef ik ze geen ongelijk. Ik moet ook doorgaan en overdag merk je niets aan mijn verdrietige gevoelens. Ik zet gewoon een smile op mijn face. Maar wanneer ik alleen ben en nadenk over mijzelf, over het verleden en over hem kan ik het niet laten om in tranen uit te barsten. Als ik de tijd terug kon draaien dan had ik dat zeker gedaan. Ik voel me machteloos,zielig, triest. Ik was altijd een zelfverzekerde dame die met beide benen op de grond stond, maar ben ik een hopeloos geval. Ik weet zeker dat hij mij uitgelachen heeft toen ik hem allemaal liefdesemails verstuurd heb, hij heeft er nooit op gereageerd. We hebben nog wel één keer afgesproken om te praten over het verleden. Hij gaf aan dat hij mij alles heeft vergeven en vroeg mij ook om hem te vergeven voor de akelige dingen die hij zei. We hebben gegeten en gelachen en het voelde weer zo vertrouwd. Daarna heeft hij gezegd dat hij het moeilijk vond om het een kans te geven, omdat hij bang is het vertrouwen niet terug komt. (We zijn beide nooit vreemdgegaan of wat dan ook, maar meer het vertrouwen dat het goed komt tussen ons) Alles is al uitgepraat tussen ons, maar toch mis ik hem Waarom ben ik nou zo laag gezonken?

van: Missy (20)