Liefdesverdriet.
Okee, ik denk dat iedereen die dit leest, hier voor een reden is. Om te kijken wat andere hebben meegemaakt in de liefde, hoe ze in love zijn gevallen, hoe ze een gebroken hart kregen, maar natuurlijk ook hoe ze erover heen zijn gekomen. Dit is mijn verhaal... Ik was 13, en we hadden een schoolfeest. Tsja, klinkt dood gewoon. Maar wat er die avond gebeurde, was om niet te vergeten. Het begon allemaal met een goede vriendin die merkte dat ik wel wat flow had met een jongen. Ze trok die jongen naar me toe en toen stonden we te schuren. Ik draaide om en we zaten lekker te slowen. Toen hadden we gezoend... Ik had hem ontgroent. En het voelde zo goed. Een paar dagen daarna kregen we verkering. Wat was dat een mooie tijd. We hadden zoveel samen meegemaakt! Niet te omschrijven... Helaas was ik er niet toen we het 2 maanden hadden. Dat was jammer want toen was ik op vakantie. Maar in de vakantie had hij het uitgemaakt in een offline msn bericht. Mijn hart brak... En het was een nare tijd die ik alleen moest door brengen. Ik heb nog wel contact met hem... En ik mis hem gewoon zo erg. Ik heb echt een halfjaar zitten huilen voor hem, omdat ik hem zo erg miste. Daarna kwam ik er wel een beetje over heen, maar toch. Het duurde 10 maanden ofzo. Het was me eerste echt liefde, waar ik gewoon niet over heen kon komen. Al mijn dagboek blaadjes stonden vol met gevoelens die ik voor hem had. En soms dwaal ik weg en denk ik aan hoe het nu zou zijn als ik nog met hem was, dan hadden we het al langer dan een jaar... Ik zou het geweldig vinden, als ik het met hem zo lang had. Maar nee, dat geluk heb ik weer niet. Telkens als ik 2 verliefde mensen zie, word ik zo verdrietig... Dan denk ik: 'Waarom heb ik dat niet?' Maar ik weet dat ik erover heen ga komen. Omdat alles goed komt, en er iemand anders voor me is die me met respect behandeld en waar ik niet voor hoef te huilen en te leiden. Ik weet het zeker, want ik been een sterk meisje.
van: HEYitsChloe (14)
