Geobssedeerd

Ik ben een meisje van 19 . Ik ben ondertussen gestopt met school en dit is de reden : Op de school waar ik naartoe ging , werden jongens isgeschakeld om het groen te onderhouden , en de speelplaats en de gangen .. in het oog te houden (ivm diefstal , vervuiling enzovoort) Ik was zelf 16 jaar .. en zat in een gebouw dat eigenlijk voor mensen tot en met 14 jaar diende. (de middenschool) Ik moest 2 maal mijn jaar opnieuw doen. Nu , 1 van die jongens kwam een aantal keren bij ons in de klas , omdat we spelletjes speelden voor de vakantie , hij niet veel werk te doen had, en een praatje kwam slaan met onze leraar .. Ik weet nog steeds niet waarom .. Maar ik werd op slag verliefd op hem. Het leek alsof ik naar mezelf keek als ik naar hem keek . Ik noemde het een"spiegel effect" Alsof hij echt mijn andere helft was. mijn mannelijke wederhelft. Hij zag dat ik naar hem keek en lachte een paar keer terug. Nadien kwam ik hem tijdens een rustig moment in de cafetaria tegen. Hij zat een bord spaghetti te eten tijdens zijn pauze. Ik vroeg of ik bij hem mocht komen zitten , en vertelde hem dat ik een beetje met hem in mn hoofd was blijven zitten. Het enige wat hij daarop antwoorde was .. "dat kan opluchten he .."Maar toch had ik het gevoel dat hij me ook wel interessant vond.Ik vroeg hem naar zijn leeftijd en hij was nog maar 18. dat was niet veel ouder , nu was er nog meer zeker van dat hij zoiets als voorbestemd was voor mij. dit was namelijk de eerste keer dat ik me echt aanvaard voelde als vrouw , en dat ik echt iets oprecht kon voelen voor een jongen zonder al te veel angst te hebben voor de on echt heid van mezelf in een relatie. Hij vroeg of ik niet in de klas moest zitten , en ik zei dat ik spijbelde speciaal om even met hem te kunnen praten waarop hij antwoorde "da moogt ge eigenlijk ni zeggen tegen mij, ge kunt mij ni vertrouwen, ik ga verder werken , ik zie u nog wel." en Dat is het laatste wat hij ooit tegen me gezegd heeft , aangezien dat een leeraar ons had zien praten en de directie er tussen kwam. Ik mocht niets met hem beginnen omdat hij daar werkte , en ik een leerling was.. Maar ik zag hem daar nog wel rondlopen .. in het begin zei hij nog dat we voorlopig geen contact konden hebben. Maar ik was zo verdrietig en boos .. dat ik hem bleef opzoeken. Overal waar ik wist dat hij zou zijn , ging ik expres voorbij wandelen . achteraf bekeken viel dit natuurlijk super hard op. Ik stak briefjes tussen zijn fiets enzo.. ik deed echt vanalles om zijn aandacht te trekken op de meest verkeerde mannieren.. Uiteindelijk moest hij niets meer van me hebben. Als hij me zag reageerde hij eigenlijk zelfs niet meer proffecioneel.. Hij ging me echt bewust ontwijken , en soms nare dingen te doen of zeggen wanneer ik voorbij kwam die me kwetsten. Nu drie jaar later . zit ik nog steeds met hem in mn hoofd. Ik val hem eigenlijk nog steeds lastig.. ookal zie ik hem nauwelijks nog. Ik heb het gevoel niet het recht te hebben hem te missen of eenzaam te zijn .. want ik mag dan wel het gevoel hebben dat iets ons hoort te binden . Hij heeft dit totaal niet. Voor hem ben ik een ambetant meisje dat hem achtervolgt. Wat ik ook zeg , of doe ik maak het altijd erger en da afstand tussen ons word altijd groter. Soms wacht ik hem op , en als hij dan naar huis fietst raas ik hem voorbij , opdat hij me toch maar niet zou vergeten. Zelf vind ik dit heel vreemd . Ik ben ondertussen 19 en in heel wat opzichten heb ik een volwassen houding. Ik begrijp zelf echt niet hoe ik dan zulke kinder achtige, onverantwoordelijke , ongehoorde en genante dingen kan doen. Soms kom ik wel andere jongens tegen .. maar het lijkt of zij altijd mijn 2de keuze zullen zijn. Ik wil er echt vanaf.. Ik wil hem uit mn hoofd. Ik begrijp zelf niet waarom ik er nog steeds zo van overtuigd ben dat hij voor mij de persoon is waarmee ik samen hoor. Hij wil me nooit meer zien .. als ik iets wil vragen/zeggen loopt hij weg , en als ik hem een briefje stuurt krijg ik geen antwoord. straks word ik nog vervolgd voor stalking .. terwijl ik helemaal niet kwaadaardig ben.. Weet iemand die zin heeft gehad om dit uit te lezen , wat ik hier aan kan doen? Alvast bedankt en Groetjes

van: Elise (19)