Eenzaam ,,

niemand begrijpt mij se denken mij te begrijpen denken te weten wat r om me heen gaat ik heb veel vriendenhet gaat goed op school tog voel ik me zo eenzaam en vriendin waarom? ik weet het self ook niet so goed soms denk ik dat het komt omdat ik so vroeg al liefde zocht of vond omdat ik geen liefde kreeg van thuis. of misschien dat ze het wou proberen te laten zien maar ik het gewoon zag toen ik klein was zag ik mijn vriendinnen altijd verwend blij met hun ouders , en dan keek ik naar mijzelf en me ouders zie ik me ouders die me slaan met voorwerpen , me kleineren omdat ik dik ben terwijl ik dat eigelijk helemal niet ben maar als hun dat steeds zeggen ga je het op een gegeven moment ook denken. Vooral toen me moeder zwanger werd en ik een broertje kreeg all de aandagt gign naar hem waneer ik iets fout deed gelijk straf,klappen of geschreeuw aan me hoofd wnr me broertje iets fout doet N niet meer doen ! en nu ik 15 ben en hij 9 word hij toch altijd voorgetrokken en geven ze geen aandagt aan mij omdat ik geen aandacht krijg zoek ik da bij andere mensen. vriendjes die zeggen dat ze me leuk vinde, ik verliefd op ze word zij de aandagt gaven en de gevoel gaven wa ik niet had en wel kreeg , lieten mij na enkele maanden in de steek en dan ben ik weerbij het begin alleen en eenzaam .ookal heb ik afleiding school vriendenen toch in mijn hart en me gedachtes voel ik die leegte en denk ik er aan en voel ik me eenzaam kheb zoveeel meegemaakt vanaf ik 12 ben tot nu 15 . zelfmoordneigingen die nu wel weg sijn snijden waarmee ik ook ben opgehouden omdat het toch niet hielp na jaren heb ikng steeds dat verotte gevoel en het enigste wa ik nu doe is huilen huilen en proberen door te leven maar toch vraga ik me af wanneer ik voor een lange tijd de zonnige kanten van me leven zal zien

van: anoniempjexD (15)