eenzaam
ik was sociaal had vrienden die ik niet op me handen kon tellen. Maar sinds kort voel ik me toch eenzaam. Ik ben 17 jaar en toen ik jonger was had ik zoveel vrienden, had ik het elke weekend leuk, kon ik met iedereen praten. En nu hoe ik ouder word lijkt het alsof iedereen zich terug trek en ik begrijp niet waarom. Hoe kunnen mensen eerst zo aardig met je zijn en je dan zo laten vallen. Nu heb ik weinig vrienden, doe nooit leuke dingen als vroeger. Terwijl ik andere op mijn leeftijd zo'n leuke tijd tegemoet en ik maak dt niet mee. Ik voel me zo eenzaam het is belangrijk dat je een sociaal netwerk heb . Ik hb alleen mijn ouders en me broertje. alle familieleden nichten zitten aan de andere kant van de wereld. Ja ik heb een vriend, maarja sommige dingen wil je liever met je meisjes vriendengroepje dan met je vriend. Ik heb me altijd al zo gevoeld ookal zat ik in vrienden groepjes ik voelde me toch altijd buitengesloten dan ben ik in en dan weer niet en dan zit ik daar alleen
van: buitenbeentje (17)
Ik weet precies hoe jij je voelt. Dat heb ik precies hetzelfde. Ik was vroeger altijd met veel vriendinnen en elk weekend had ik alle lol. Alleen nu ik studeer en ouder word, krimpt me vriendenkring en iedereen ( idd ) trekt zich terug. Er word nog amper contact met me opgenomen om wat leuks te doen en het moet altijd van mijn kant komen. Ik ben daardoor erg onzekerder geworden en trek me vaak terug in me kamer. E ndaar zit ik dan wel erg lang. Toch moeten we ons proberen sterk te houden. We zullen vast nog wel meer nieuwe mensen ontmoeten :) Die ookprecies weten hoe wij ons voelen en dan heb je zo weer nieuwe contacten!
Lilian (17) | 16 feb 2011, 13:44 uur
Ja we moeten zeker sterk zijn , fijn dat er iemand is die in de zelfde situatie zit
buitenbeentje (17) | 17 feb 2011, 10:24 uur
ik ben 30 en ik heb n hele grote familie gehad ook veel vriendinnen waar ik veel leukr dingen deed na mijn scheiding en geboorte kind heb ik iedereen weg zien gaan iedereen is zijn eigen pad op gegaan en ik heb gellerd en gezien en gevoelt dat ik verwaterd ben met al die mensen vroeger had ik t druk met werken ik werkte 5 dagen en ik trainde dus af en toe in n weekendtje tijd voor n vriendin of familie nu heb ik maar 1 vriendin een prachtige zoon en liefe ouders er zijn ergere dingen op de wereld ik moet ook wennen dat ik vaker alleen thuis moet zitten op n zaterdag wat vroeger niet zo was mensen komen en gaan ik heb ook verdriet gepeiker mijn verwerkings proces om niet depressief te worden zorg ik ervoor dat ik veel train ik heb ook veel tegen slagen financiceel gehad en veel verliez van dierbaren ik geloof ook dat ik verlatingangst heb gevormt met de jaren ik heb n prachtige zoon en voor hem leef ik er zijn nog veel andere ergere dingen dus mensen blijf bij jezelf en hou van je eigen ik je eigen leven vorm geven en respecteer zoals jezelf gerespecteerd wil worden doen ze dit niet oproten beter alleen op n zaterdag dan met de verkeerde mensne dike kus
derya (30) | 7 mrt 2011, 21:58 uur
Ik ben 17 en heb het zelfde gevoel. Me sterk houden is wel moeilijk hoor met een zus die steeds zegt dat je geen vrienden hebt
00 (17) | 5 nov 2011, 00:57 uur
