Zo alleen

Misschien klinkt dit allemaal niet zo erg, maar ik voel me er erg ongelukkig door.
Het begon allemaal met een keuze, nu blijkt een hele belangrijke keuze, die ik verkeerd heb gemaakt.
Toen ik naar de tweede ging, zou ik in een nieuwe klas komen. We kregen een brief, maar voordat die was aangekomen, belde iemand mij op. Het was een vriendin van de basisschool. Nou ja, vriendin… Ze had zich eerder mijn vriendin gemaakt. Op de basisschool was het altijd van ‘je bent mijn beste vriendin’ en zo’n kleffe dingen. Eigenlijk heb ik dat meisje nooit echt leuk gevonden, maar zij heeft zich aan me opgedrongen. Ze belde dus of ik al wist in welke klas ik zou komen. Op dat moment kwam de brief binnen. Ik zei dat ik in klas B zat, en ze was helemaal blij want zij zat daar ook. Al meteen was daar dat onderbuikgevoel… ik speelde dat ik blij was, maar ik voelde dat het geen goede keuze was. Dat was het ook niet, want mijn echte vriendinnen zaten in de andere klas…
Mijn grote fout, ik heb me niet laten overplaatsen… Omdat mijn ‘vriendin’ zo blij was dat ik bij haar in de klas zat, durfde ik haar niet teleur te stellen…
Nu zit ik nog steeds bij haar in de klas, en is ze echt mijn beste vriendin, ookal heeft het nooit echt geklikt. Als het aan mij had gelegen was het anders gelopen. Ze is namenlijk de enige vriendin die ik over heb gehouden. Mijn echte vriendinnen zie ik nooit meer. Zij horen nu bij een populair groepje dat best hecht is en ze spreken vaak af om met z’n allen wat te gaan doen en ze gaan op vrijdag avond uit …
Ik ben nog nooit uit geweest, en ik ben al bijna 15…

Ik heb er zo’n spijt van dat ik me niet heb laten overplaatsen. Mijn ‘vriendin’ en ik passen gewoon niet bij elkaar. Als ik me had laten overplaatsen had ik echt goede vriendinnen gehad en had ik ook bij dat groepje gehoord… En nu moet ik nieuwe vriendinnen maken. Heeft iemand wat tips daarvoor?

xxx Emlief

Emlief (14) | 14 nov 2009, 16:04 uur