Waar doe je het voor?

Eenzaamheid, 5 jaar geleden toen ik hoorde dat mensen dat hadden, kon ik me niet inbeelden wat dat was en hoe dat voelde. Toen ik van de middelbare school af ging, voelde ik wat eenzaamheid was. Op school had ik vrienden, in de pauze had ik altijd genoeg mensen om me heen. Na school spraken we regelmatig met elkaar af. Met me verjaardag nodigde ik de hele klas uit, op een paar na kwamen ze allemaal. Die tijd besefte ik niet wat alleen zijn inhield. Mijn laatste schooljaar (de 4e) ging ik zelfstandig wonen, Nam regelmatig iemand mee naar huis. Toen brak er een zware tijd aan. De schoolexamens naderde, dat betekende wanneer dat voorbij was we afscheid moesten nemen van de school. Ik zag er tegen op, school was mijn leven geworden. Ik haalde weleens waar slechte cijfers, maar ik kon het met iedereen goed vinden, leraren en leerlingen. En iedereen op school zag mij als een vrolijke spontane jongen die altijd positief in het leven stond en met genoeg sociale contacten. Als je ze zou vragen of ik zou vereenzamen, zeggen ze met overtuiging; ‘nee hij is wel de laatste die dat zou worden.’

De examens waren achter de rug iedereen was geslaagd, ik ook. Dat betekende weer een nieuw hoofdstuk in me leven. De meeste ging een MBO opleiding volgen, maar ik besloot om een jaar te gaan werken i.p.v. naar school. Wanneer vakantie voorbij was zocht ik weer contact met schoolmaatjes, geen echte vrienden. Ik heb toen denk ik 2 of 3 keer met iemand afgesproken We gingen nog een keer terug naar de school om te kijken hoe het er was.

Ik heb gesolliciteerd bij een supermarkt. Daar ben ik aangenomen. had leuke collega’s. We konden goed met elkaar opschieten, maar alles bleef wel onder werk. Na een half jaar heb ik ander werk gevonden, wat mij meer interesseerde en meer uitdaging had. De collega’s hier waren anders. Er zijn meer gezellige collega’s, de werksfeer is altijd goed, personeelsuitje, gingen naar bruiloften van collega’s. Als ik aan het werk ben mis ik op dat moment niks. Hoe goed ik het ook kan vinden met de collega’s, het blijven wel collega’s. Ik kan bij hun niet mijn persoonlijke dingen kwijt, of wanneer ik ergens mee zit. Ik heb dat eigenlijk jaren niet kunnen doen, maar omdat ik voorheen genoeg afleiding had miste ik dat niet. Ik heb tot op de dag van vandaag, geen goede contacten waar ik mij zelf durf te geven, waarbij ik verdrietig kan zijn en vertellen hoe het zit, hoe ik me voel. Misschien heb ik dat ook wel aan mezelf te danken, Ik houd mezelf tegenover anderen groot, ik lieg over wat ik in het weekend heb gedaan. Vertel nooit hoe ik me echt voel. Eigenlijk loop ik de hele dag met een masker op. Zodra ik alleen ben, doe ik hem af. Vaak maakt dat mij moe.

Wat voor mij nog een probleem is, is het in contact komen met een meisje, ik wil een relatie. elk meisje dat ik opnieuw leer kennen en waarvan ik denk leuke meid, dan hoop ik op een relatie met haar. Wat zij misschien gewoon als vriendschap wil ervaren. Wil ik ervaren als relatie. Wanneer ik merk dat een meisje interesse toont, dan word ik in haar ogen opdringerig. Ik zoek te veel contact met haar, door te willen weten wat ze iedere moment van de dag doet. Wanneer ik alleen ben met een meisje weet ik niet wat ik moet zeggen,als ik alleen met een meisje ben, word ik onzeker. Terwijl ik dat niet ben. Meiden die mij dan kennen, ervaren mij als een aparte, vreemde jongen, Meestal loopt het op niks uit en is er geen contact meer. Momenteel heb ik een meisje ontmoet. Ik heb haar 3 keer gezien, als ik me gevoel volg wil ik méér dan vriendschap. Maar ik weet dat zij alleen vriendschap wil. Ze spookt de hele dag in me gedachten rond. Wat natuurlijk nooit goed kan zijn. Voor haar ben ik maar een leuke aardige jongen. Ik ben benieuwd hoe dit uiteindelijk gaat aflopen. Waarschijnlijk niet anders dan ik gewend ben.

Goed immers ben ik bijna 3 jaar van school af, ik voel me nog steeds alleen, ik weet niet hoe ik hiervan af moet komen. Wat ik vooral voel is een leegte van binnen, ik voel me onbelangrijk, niet nuttig in de samenleving. Ik heb regelmatig gedacht om een einde aan me leven te maken. Maar dat nog nooit geprobeerd. Er zijn zoveel aspecten die ik mis in het leven, dat het leven juist zo leuk kan maken. Vriendschap, familie, contacten, dromen, de toekomst, jezelf zijn enz. Op veel punten ontbreekt er wat bij mij. Tijdens het schrijven van deze brief, voel ik alleen maar leegte, verdriet en somberheid. Want ik weet hoe het is om niet eenzaam te zijn. Ik verlang ook heel graag naar het moment dat ik gelukkig ben in het leven. Dat ik wakker word en zin heb in de dag, en niet dat ik denk na me werk ben ik alleen. Dat ik een invulling heb voor in het weekend. Er niet om hoef te liegen. Of naar school ga op zaterdag om mezelf bezig te houden. Er zijn heel veel momenten dat ik denk ik ga de criminaliteit in. Maar gelukkig werkt mijn geweten nog wel, en weerhoud mij daarvan. Voorheen wist ik amper wat het woord eenzaam betekende. Waar ik mezelf nooit in herkende is uiteindelijk mijn grootste nachtmerrie geworden. Een nachtmerrie waar ik zo snel mogelijk uit wil komen.

Ik heb mijn broertje en zusje nog als familie. (enige familie dat mee uit Brazilië is gekomen) Hun hebben niet het zelfde probleem als ik. Doordat ik hun oudere broer ben, en ze bij mij komen als ze ergens mee zitten. Houden hun mij op de been het leven positief te bekijken. Zonder hun zou ik het leven hebben opgegeven. Muziek is voor mij belangrijk, er zijn hele dagen dat ik alleen zit. Dat ik naar muziek kan luisteren en er troost uit haal.
Soms ga ik ook wel een stuk met de auto rijden, zodat ik met me gedachten ergens anders zit. Als ik nu naar mezelf kijk en naar de toekomst dan weet ik niet hoe ik dat beeld moet schetsen. Ik zou zo graag iemand willen die mij in situaties in het leven een steuntje in de rug geven. Dan dat ze zeggen kom op jongen, het lukt je wel. Ik durf zelf niet om hulp te vragen.

Ik zou zo graag andere mensen willen ontmoeten die hetzelfde leven als ik. Dat we dat met elkaar zouden kunnen delen. Zou zo graag met leeftijd genoten in contact komen. Of een eigen vrienden groepje hebben. Wat voor de ander misschien heel vanzelfsprekend is. Is voor mij bijzonder. Je hebt altijd mensen die zeggen ga een leven zoeken, zoek contact via internet, schrijf je in op dating site’s ga op een vereniging, ga naar een plek om mensen te ontmoeten enz. Mensen die dit zeggen, weten niet wat het exacte probleem is. Ze kijken naar hun zelf, en proberen vanuit hun eigen levenstijl advies te geven.

Ik hoop voor allen die dit lezen dat jullie begrijpen waar ik mee zit. Misschien herkennen sommige van jullie jezelf hierin terug, of heb je dit meegemaakt. Ik wil alle mensen die zich eenzaam, alleen, ellendig of somber voelen, ook namens mij houd hoop! Dat doe ik ook. Hoe ellendig ik me soms ook voel, kijk naar de dingen die je wél hebt. En probeer vanuit dat oogpunt te leven!

Camelot (19) | 25 okt 2009, 22:36 uur