bedoel je vriendin van girlfriend of bedoel je vriendin van just friends? Ik geef je nog wel een tip;) alleen ik moet het ff begrijpe

confused (16) | 17 apr 2008, 00:21 uur

Ik bedoel meer een vriendin van girlfriend..;)

Timo (19) | 18 apr 2008, 16:52 uur

Heey, Ik denk zelf ook dat het zou helpen als je een vriendin zou hebben die echt van je houdt en om je geeft. Ik heb hier ook vaak last van, zeker nu ik m’n beste vriendin kwijt ben.. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan, waardoor ik de meest erge dingen in m’n hoofd haal.. Ik praat er verder ook met niemand over ofzo, dus sta er echt helemaal alleen voor.. Hoe dan ook, ik denk dat het beste voor jou is, als je een vriendin krijgt en met haar lief en leed deelt ;) Ik hoop dat je hier wat aan hebt.. xx.

So_tired (15) | 20 apr 2008, 14:56 uur

Klote dat je je beste vriendin kwijt bent, maar op den duur kom je daar wel weer overheen en maak je altijd wel weer nieuwe vrienden toch? Maar ik denk zelf ook dat de beste oplossing is om gewoon een vriendin te zoeken..;) Bedankt voor je tip..:)

Timo (19) | 21 apr 2008, 20:08 uur

Heey! Ik zie dat het laatste berichtje dat hier geplaats is stamt uit april 2008, maar ik wil toch ook even reageren. Ik snap zo goed wat je bedoelt, ik heb het zelf ook. Enerzijds moet ik gelukkig zijn; ik heb een dak boven mijn hoofd, ik studeer en ik heb een lieve familie. Maar aan de andere kant ben ik ongelukkig, en vraag me af of dit alles is. Ik heb amper vrienden en laat staan een vriend. Ik denk er het zelfde over als jouw; als ik eenmaal een vriend heb die echt voor mij door het vuur gaat en van me houdt, dat het dan een stuk beter gaat, aangezien ik dan weet waarvoor ik leef. Ik hoop dat het nu beter met je gaat en ik wilde je laten weten dat je niet de enige bent die zich zo voelt!

RN (17) | 27 nov 2008, 17:10 uur

@ RN Hee! Ondanks dat het laatste berichtje alweer komt uit april krijg ik nog wel bericht via de mail wanneer er iemand reageert op mijn geplaatste berichtje! Ik moet zeggen dat ik heel blij ben dat je gereageerd heb. Het is alweer acht maanden geleden, ondanks dat is er nog niet zo heel veel veranderd! Ik merk dat jij hetzelfde probleem hebt als ik, als je wilt mag je me wel toevoegen op MSN. Ik zou het heel leuk vinden als we een keertje konden praten op MSN. Misschien dat we elkaar een beetje kunnen helpen! Ik heb natuurlijk al wel meerdere keren gesprekken gehad met mensen waar ik “mijn verhaal kwijt kon” maar dat loste niets op, het lijkt me daarom ook wel leuk om eens met iemand van me eigen leeftijd te praten. Als je me niet vertrouwd kun je me achteraf altijd nog blokken en verwijderen! :P Mijn MSN is [hulpmix.nl publiceert geen privégegevens, wij hebben het e-mailadres dan ook verwijderd; uiteraard kunnen jullie altijd via dit forum contact houden met elkaar] , dit is mijn oude email die ik niet meer gebruik. Ik kan het echter nog wel checken op mailtjes, ik hoop dat je even je eigen email doorstuurt zodat ik je dan kan toevoegen! Je moet maar even zien, ik hoop dat je me toevoegt!

Timo (19) | 28 nov 2008, 18:37 uur

@ Timo, bij toeval kwam ik hier op dit forum kijken, en toen zag ik dat je op mijn bericht had gereageerd! Sorry, bijna een half jaar later, maar toch. Ik zou ‘t leuk vinden om met je te praten op msn, alleen je msn-adres is verwijderd uit je berichtje. Misschien moet je hem met spaties typen, dat wil nog wel eens helpen ;) Maargoed, ik hoop dat ik nog niet te laat ben, en dat je aanbod nog steeds geldt!

RN (18) | 8 mei 2009, 14:02 uur

Ik zie dat mijn eerder geplaatste berichtje niet geplaatst is op het forum. Ik zal het nog een keer proberen! ************h o t m a i l c o m

Timo (20) | 17 mei 2009, 21:40 uur

Hm, spaties werken dus ook niet. Wil je misschien even alleen de naam zeg maar plaatsen, dan knutsel ik het zelf wel aan elkaar ;)

RN (18) | 20 mei 2009, 11:15 uur

Ik plaats liever niet mijn naam op deze website, maar ik zal het even in het raadseltje zetten: Het adres is mijn **** en ********** Best makkelijk toch, ik hoop dat je erachter kunt komen! [Het spijt ons, maar het is niet toegestaan om persoonlijke gegevens op deze site uit te wisselen. Ook niet op deze manier. Team Hulpmix]

Timo (20) | 20 mei 2009, 12:04 uur

Okee, ik begrijp dat je liever niet je naam plaatst hoor ;)! Maar nu staan er dus weer sterretjes. Wat een moeite moet je hier doen zeg, om contact met elkaar te kunnen krijgen.

RN (18) | 21 mei 2009, 11:07 uur

Ja belachelijk! Ik vind het helemaal niet handig om op deze manier te communiceren…:( Maar gaat alles nu wel goed?;) Uit welke provincie kom je? Wat voor studie doe je? Ik kom zelf uit Groningen en studeer CE.

Timo (20) | 22 mei 2009, 18:43 uur

Nee inderdaad, ik ook niet. Maargoed, nee met mij gaat het eigenlijk nog niet echt goed, en met jou? Ik kom uit Zeeland, en ik doe nu Communicatie, maar ik denk dat ik ga stoppen, want ik vind het toch niet zo leuk. Bevalt jou studie? In welk jaar zit je nu?

RN (18) | 24 mei 2009, 10:29 uur

Waarom gaat het niet goed dan?:( Voor mij is er ook niet veel veranderd. Niet dat het heel slecht gaat, maar ik voel me ook niet gelukkig. Ik ben een eerstejaars student. Ik twijfel nog wel een beetje of ik doorga met mijn huidige studie of dat ik iets anders ga doen. De studie is namelijk heel erg breed en er is geen goede link met de praktijk. Ik ga waarschijnlijk op gesprek bij een particulier bedrijf dat aan professionele beroepskeuzeadviezen doet. Misschien ook iets voor jou??:) Communicatie is ook heel erg breed hé? Is journalistiek niet iets?

Timo (20) | 25 mei 2009, 14:25 uur

Thanks voor de tip, daar ga ik ook eens naar zoeken ;) Communicatie is idd ook heel breed, maar ik heb het idee dat je echt wordt voorbereid op het beroep ‘communicatieadviseur’ en dat vind ik dus niet zo leuk. Heel toevallig trouwens dat je Journalistiek noemt, daar heb ik ook over zitten denken. Ik ben al bij een open dag geweest, en ik vond het ook echt heel leuk. Alleen voor die opleiding zou ik het huis uit moeten, want het is twee uur met de trein heen, en dat is gewoon niet haalbaar. Alleen ik wou dus eerst wel het huis uit, maar dat is nu effe veranderd. In februari is m’n vader overleden, en ik zie het dus nu echt niet zitten om weg van huis te gaan. Dus vandaar misschien ook dat het nu niet echt goed gaat. Ik had/heb wel een aantal vrienden, toen m’n vader net was overleden waren ze er wel voor me zeiden ze, maar ik merkte het niet echt zegmaar, ze zijn meer met zichzelf bezig dan met anderen. Dusja, dan voel je je best wel eenzaam. En nu heb ik straks over een week tentamenweek, ik loop best achter met alles en ik moet nog beginnen met leren. Dus dat wordt ook weer niks. En daarnaast moest m’n moeder gister plotseling geopereerd worden, dus dat is ook weer minder. Gelukkig is dat allemaal goed gegaan. Ze zeiden dat ze 3 tot 4 dagen in het ziekenhuis moest blijven, maar ze mocht vandaag alweer naar huis, dus dat is mooi :) Sorry voor ‘t lange bericht, maar dan weet je een beetje hoe het hier allemaal zit ;)

RN (18) | 27 mei 2009, 14:18 uur

Tjonge wat heavy allemaal… Wat klote dat je geen vader meer hebt, ik hoop dat je moeder er snel weer bovenop komt. Jullie zullen elkaar hard nodig hebben! Ik denk dat het hartstikke belangrijk is dat je op jezelf gaat wonen en een eigen leven start om de boel een beetje op orde te krijgen. Ik zal hiermee nog wel eff wachten totdat je moeder weer wat hersteld is en je een nieuwe opleiding hebt gevonden! Het is voor mij ook heel belangrijk dat ik nu op kamers zit, je word hierdoor heel zelfstandig. Je beseft je dan ook dat als je wat wilt met je leven dat je het er ook zelf uit moet halen!! Ik heb ook niet zoveel vrienden, maar als ik straks werk heb en me aangemeld heb bij een sportvereniging dan komt dat allemaal vanzelf wel! Ik hoop dat je nog een beetje positief word ten opzichte van je tentamens, je hebt je resultaten zelf in de hand! Een kameraad van mij gaat ook journalistiek studeren. Het zou mij geweldig lijken om over alles wat over te kunnen schrijven. Daarnaast moet je overal wat van weten en overal een mening over hebben. Dat is toch gaaf?:) Wat mij ook belangrijk lijkt in jouw situatie, is om met mensen om te gaan die je kunt vertrouwen. Heb je geen broers, zussen of familie? Je kunt vast wel iemand vinden die er voor je is wanneer je hem/haar nodig hebt!!

Timo (20) | 28 mei 2009, 14:15 uur

Ik vind inderdaad dat je aan de ene kant wel gelijk hebt, maar aan de andere kant ben ik echt bang dat ik ga vereenzamen ofzo als ik op kamers zou gaan. Ik ben niet iemand die zomaar op andere mensen afstapt, ben meer iemand die eerst de kat uit de boom kijkt, hopend dat er iemand op mij af komt. Dat komt ook wel weer omdat ik best onzeker ben sinds de brugklas. Eigenlijk ben ik een meisje dat juist heel druk is, overal een mening over heeft en juist alleen maar wil praten, maar niemand kent me zo, behalve thuis, omdat ik daar gewoon kan zijn wie ik wil zijn, en daar hoef ik me niet onzeker te voelen omdat ze me accepteren. Iedereen denkt dus in principe dat ik verlegen ben zonder inhoud, maar echte vrienden die me langer dan vandaag kennen weten dat dat heel anders is. Maar toch, het is vrij k*&^t als je ergens niet kan zijn wie je eigenlijk bent. Maar sinds dat m’n vader er niet meer is, heb ik wel dezelfde gedachte als jou. Als je iets van je leven wilt maken, heb je dat zelf in de hand en zul je zelf initiatief moeten nemen, anders komt het er niet van. Niks komt aanvliegen, je zult het zelf moeten grijpen. Het leven is ook veel te kort, eigenlijk moet je nu de dingen doen die je leuk vindt, en later maar weer eens werken. Zodat je later kunt zeggen dat je gedaan hebt wat je had willen doen. Maargoed voor al die dingen is altijd eerst geld nodig, helaas, dus je zult toch eerst moeten werken :\ Maar jij zit dus nu op kamers he? Voel je je dan niet eenzaam als je s’avonds alleen voor de tv zit ofzo? Ik zou me namelijk echt eenzaam voelen als ik in een buurt woon waar ik niemand ken. Of heb je wel bekende in de buurt?

RN (18) | 30 mei 2009, 18:28 uur

Ik weet wat je bedoelt. Ik zal ook niet snel op iemand afstappen en ik ben ook onzeker van binnen. Je zult absoluut vereenzamen maar daar kun je toch niet omheen. Zoiets moet je accepteren en dan weer verder gaan. Ik ben blij dat ik nu wat zelfstandiger ben ondanks dat ik veel alleen ben. Ik hoef ook niet altijd alleen te zijn, gek genoeg kies ik er soms zelf voor terwijl ik dit misschien wel helemaal niet wil. Ik weet van mezelf dat ik te weinig initiatief neem. Daarnaast is werken heel belangrijk voor je! Ik ben nu werkloos, maar heb voor een lange tijd ergens gezeten. Dit heeft me veel goed gedaan en ik wil nu zo snel mogelijk weer aan het werk! Ik zou je dus sterk adviseren om werk te zoeken! Daarnaast nog je vraag. Ik denk er niet zoveel over na. Ik ben wel vrij op mezelf en heb meestal genoeg te doen op mijn kamer. Ik heb zes bekenden in mijn telefoon staan die ook in de stad wonen, als ik wil kan ik gewoon wat met hun afspreken. Het ligt gewoon aan mezelf dat ik dit niet altijd doe. Ik voel me soms zo slecht dat ik helemaal nergens zin in heb terwijl ik weet dat ik wel graag wat zou willen doen. Kijk je wel eens “made” op MTV? Ondanks dat het wat een kinderachtig progamma is kijk ik er wel eens naar omdat het me een beetje spirit geeft zeg maar..:) Zou je ook eens moeten doen!;)

Timo (20) | 2 jun 2009, 17:13 uur

Sorry, tijdje geleden dat ik gereageerd heb. Ik had een aantal drukke weken op school, toetsweken en verslagen afmaken. Gelukkig is ‘t allemaal gelukt en heb ik maar een paar onvoldoendes. Dus dat maakt me nog meer aan het twijfelen over m’n studiekeuze, want naar verwachting is de toetsweek veel beter gegaan. Heb echt heel weinig tijd gehad om te leren, dus heb een aantal vakken ook gewoon niet geleerd. Nu blijken de niet geleerde vakken gewoon een voldoende te zijn. Dus blijkbaar kan ik het zelfs zonder te leren. Dinsdag gesprek met de decaan, is kijken of hij me verder kan helpen. Hoe gaat het met jou? Ben jij er al uit of je stopt of niet? En ik kijk inderdaad wel eens naar Made als ik er toevallig langs zap. Leuk programma! En geeft idd een beetje spirit, heb je helemaal gelijk in! Maarja, ik zie best wel tegen de vakantie op. Iedereen lekker feest vieren en blablabla, ik zit lekker eenzaam thuis. Ik heb inmiddels al wel bijna twee jaar een baan in een supermarkt. Verdient redelijk, werken af en toe ook wel leuke mensen, maar het is niet zo dat ik er echt sociale contacten heb opgedaan. Heb jij inmiddels al een baatje gevonden?

RN (18) | 21 jun 2009, 16:43 uur

Geeft niet! Mooi dat het beter ging dan verwacht! Hoe voel je je nu dan? Zijn er ook momenten waarop je je wel goed voelt? Misschien zou je meer bij deze momenten moeten stil staan en hiervan genieten! Ik denk dat ik gewoon doorga met de opleiding, het gaat hartstikke goed en ik zou ook niet weten wat ik anders zou moeten doen! Ik maak me nog niet heel druk over de toekomst wat betreft mijn opleiding, werk of de invulling van mijn zomervakantie. Ik vind het wel erg vervelend dat ik geen zekerheid heb en dat ik niet weet wat ik wil. Ik snap je voor de 100% met het “thuis zitten”. Ik word er niet bepaald vrolijker van als ik hoor wat andere mensen allemaal wel niet voor gave plannen hebben voor deze zomer. Ik heb nog geen leuk werk gevonden maar ik heb ook nog niet goed gezocht. Ik ben van plan om deze zomer gewoon te gaan werken, ik wil deze zomer ook gaan starten met triatlon. Daarnaast zit ik te denken om te leren surfen, een soort van surfkamp ofzo… Wat voor plannen heb jij voor deze zomer dan? Ga je nog ergens heen of ga je werken bij de supermarkt? Zijn er geen dingen die jij graag deze zomer wilt gaan doen? Misschien is zo’n kamp wel geen slecht idee?!

Timo (20) | 22 jun 2009, 15:12 uur

Heee, ik zie dat jullie samen al een heel gesprek voeren via deze site en wil me er verder ook niet mee gaan bemoeien! Wel wil ik even zeggen dat ik me heel goed in jou verhaal kan verplaatsen Timo. Toen ik net las schrok ik gewoon, omdat het precies beschrijft hoe ik me voel. raar dat andere mensen zich ook zo kunnen voelen! Ik heb begrepen dat het ondertussen, want het meer dan een jaar later, wel beter met je gaat en daar ben ik blij mee!

Lotte (15) | 22 jun 2009, 19:11 uur

Ik heb inderdaad al vaker aan iets als een kamp zitten denken, totdat ik de prijzen enzo zag, dat kan ik dus echt niet betalen. Ook heb ik nog aan dingen als vrijwilligerswerk enzo zitten denken, maar daar is het tot nu toe ook nog niet echt van gekomen. Deze zomer hou ik het in ieder geval bij werken, volgende zomer hoop ik wat meer te doen dan alleen dat. Verder ben ik er ook nog niet uit met m’n opleiding, ene kant gaat het best goed, maar ik heb zo’n hekel aan m’n klas, dat ik zelfs daarom overweeg om te stoppen, en ik weet dat dat geen goede reden is. Maar ik voel me gewoon niet echt geaccepteerd in de klas. Een aantal personen niet echt aardig tegen me, simpel weg om dat ik vrij stil ben, daardoor voel ik me er niet bij horen, omdat ik er allemaal nare reacties op krijg. Verder voel ik me op dit moment niet echt gelukkig. Ik voel me met de dag eenzamer. Ik heb echt het idee dat ik nu ECHT al m’n vrienden zo goed als ben kwijt geraakt. Iedereen heeft bij z’n opleiding nieuwe vrienden gemaakt, en op één of andere manier heb ik mezelf daarin tegen gehouden. Nu lees ik op Hyves enzo dat ze allemaal leuke dingen met elkaar gaan doen in de vakantie. En aan mij wordt niks meer gevraagt, ze zijn me gewoon aan het vergeten, te druk met hun nieuwe vrienden. En dit zeg ik niet omdat ik heel erg onzeker ofzo ben, maar ik heb er echt aanwijzingen voor dat ze me gewoon niet meer zo belangrijk vinden, het is alleen een beetje te lang om hier helemaal te gaan uitleggen, dus dat bespaar ik je. Maargoed, daar ben ik dus best wel verdrietig over. Mijn dag begint met eten, laptop aan, eten, eventueel werken en dan weer slapen. Het is niet dat ik computerverslaafd ben, maar ik verveel me gewoon zo omdat ik niks te doen heb behalve m’n werk. En ik werken om te leven, niet leven om te werken, maar zo voelt het nu. Ik haal er gewoon niet alles uit wat er in zit, maar als ik me zo eenzaam en ongelukkig voel, lukt het gewoon niet anders. Sorry dat m’n berichtje zo lang is geworden en dat het allemaal over mezelf gaat, maar ik vind het wel fijn om het even te hebben opgeschreven. Jij in ieder geval succes met werk zoeken en de triatlon!

RN (18) | 3 jul 2009, 13:10 uur

Lotte Je mag je wat mij betreft gewoon met ons gesprek bemoeien hoor! Het klinkt misschien raar, maar het is nooit echt slecht gegaan met mij maar ook nooit goed. Het is een beetje lastig te beschrijven. Ik hoop dat als je zelf ook ergens mee zit je iets aan ons gesprek hebt! Laat gerust wat van je horen... RN Het geeft niks dat je het veel over jezelf hebt! Ik vind wel dat als je iets wilt dat je het niet moet uitstellen tot volgende zomer..!! Je kunt toch wel een weekje vrij krijgen bij de supermarkt om vrijwilligerswerk te doen?? Een kamp kost idd veel geld, maar als ik zelf iets heb gevonden dan vraag ik eventueel mijn ouders om wat geld te lenen. Kun jij je moeder niet vragen om geld te lenen? Ik denk dat als je vertelt hoe belangrijk het voor je is om iets leuks te doen dat ze het vast wel begrijpt! Heb jij je moeder al eens vertelt hoe je je voelt, kunnen jullie niet meer voor elkaar betekenen? Of heb je niet zo’n close relatie met je moeder? Ik begrijp wat je bedoelt met de klas. Ik zeg zelf ook niet veel en als de klas “samen” op stap gaan dan vragen ze mij ook niet mee. Maar in jouw geval: je kunt toch gewoon vragen om in een andere klas ingedeeld te worden volgend jaar, probleem opgelost!! Vervelend om te lezen dat het niet echt beter met je gaat! Voor de tienduizendste keer: opnieuw begrijp ik wat je bedoelt. Ik lees ook wel eens op hyves wat anderen allemaal van plan zijn. Ook ik word daar niet vrolijker van, maar ik vind dat ik mezelf daarmee een beetje een complex aanpraat. Iedereen leeft zijn leven om zijn eigen manier! Het is spijtig dat je verdrietig bent omdat je geen of weinig vrienden hebt, maar dit betekent alleen maar dat het tijd wordt om nieuwe vrienden te maken die er wel voor je zijn!! Toch? Ik verveel me ook hoor, daarom ben ik gaan kijken wat voor sporten ik zou kunnen doen deze zomer. Kun je niet gaan sporten deze zomer? Ik zou superblij zijn als ik in Zeeland zou wonen! Kun je toch lekker leren surfen of zeilen ofzo? Of hou je daar niet van? Ik vraag mezelf ook geregeld af of ik alles er wel uit haal wat er in zit… Ik weet dat dit niet zo is en dat neem ik mezelf dan ook erg kwalijk. Ik probeer gewoon harder voor mezelf te zijn: ik ben ook gewoon niet assertief genoeg en ben veel te naïef in mijn gedrag. Ik denk dat we gewoon harder moeten zijn voor onszelf en niet bij de pakken neer moeten gaan zitten. Er is maar één remedie: ACTIE!

Timo (20) | 4 jul 2009, 14:51 uur

Helemaal gelijk! Als je geen actie onderneemt, gaat het nooit wat worden. Maarja, jammer dat dat actie ondernemen nou net het moeilijke deel is. Ik vind trouwens wel dat jij de dingen op een positieve manier bekijkt. Ik wou dat ik ook zo kon gaan denken. Dat ben ik wel volop aan het proberen, want als ik alles negatief blijf inzien, dan gaat het nooit beter worden. Normaal denk ik bijvoorbeeld wanneer ik bij andere mensen maar één zinnetje heb gezegt “Nou dat ene zinnetje is ook niet veel he, ze zullen je nu vast onaardig vinden omdat je niks hebt gezegt, je moet meer praten anders vinden ze je niet leuk”. Maar eigenlijk moet ik het natuurlijk heel anders bekijken. “Goed zo, je hebt weer een angst overwonnen, je hebt een zin gezegt. Kom op, een tweede zin kun je ook!”. Als ik het zo ga bekijken, dan wordt alles toch wel een stukje makkelijker. En mijn moeder weet wel ongeveer hoe ik me voel. Ze weet dat ik niet gelukkig ben nu, en dat ik niet veel vrienden heb. Ze weet ook hoe ik me verder in de klas voel enzo. Dus het is niet zo dat ik thuis m’n verhaal niet kwijt kan. Ik heb alleen een broertje die meer aan het feesten is dan dat ie thuis zit. Altijd aan het werk, altijd bij vrienden en altijd in de stad. Als ik dan weer alleen thuis zit zegt ie dat ik naar m’n vrienden moet gaan. Maarja, hij snapt dus nog steeds niet dat ik die niet meer heb. Vriendschappen bij meisjes lopen veel moeilijker dan bij jongens heb ik wel gemerkt. Soms zou ik echt willen dat ik een jongen was. Geen gezeik, gewoon leven. Dat idee krijg ik voornamelijk bij de jongens die ik ken. Maargoed, ik had vanochtend m’n theorie-examen voor m’n rijbewijs, en ik ben geslaagd! Dus toch weer een lichtpuntje. Ik denk altijd dat ik het niet kan, maar ik kan het dus wel. Weet jij inmiddels al wat je met je opleiding gaat doen? Gewoon doorgaan? Ik ben echt nog heel erg aan het twijfelen. Heb je inmiddels al een sport of iets anders leuks voor de vakantie gevonden?

RN (18) | 17 jul 2009, 12:50 uur

ik vind het goed

soldier | 18 jul 2009, 03:08 uur

Gefeliciteerd met je theorie, ik hoop dat je je praktijk ook snel binnen hebt!! Ik ben zelf naar een assertiviteitscursus geweest een paar jaar geleden, ik weet achteraf niet zo goed of ik er nou wat aan heb gehad. Misschien dat je dit eens kunt proberen, meestal is dit via school wel te regelen..?! Kun je niet aan je broer uitleggen hoe je je voelt? Misschien begrijpt hij het wel, kunnen jullie niet samen wat doen? Ik ga gewoon door met mijn opleiding, ik hoop dat jij ook een goede keuze kunt maken. Ik ga met twee sportwedstrijden mee doen in de zomer, na de zomer ga ik me bij een vereniging aansluiten. Voor de rest doe ik het lekker rustig aan deze zomer, ik ben op dit moment druk op zoek naar een leuk baantje…

Timo (20) | 23 jul 2009, 15:59 uur

Ik hoop in ieder geval dat je een leuk baantje gaat vinden, dat kan alleen maar voordelen op je hebben :)
En bedankt voor de tip, ik heb er inderdaad wel eens over gehoord op school, maar heb me toen niet opgegeven, ik denk dat ik dat volgend jaar toch maar moet doen. Ik kan het beter wel doen en dat het geen effect heeft, dan dat ik het niet doe en het misschien een gemiste kans is.
Ik heb het geprobeert om aan m’n broertje uit te leggen, maar hij snapt niet hoe ik me voel, misschien omdat ie zelf niet weet hoe het voelt.
Ik hoop in ieder geval dat je nog een beetje een leuke zomervakantie hebt, je hebt in ieder geval actie ondernomen, dus je hoeft geen spijt te hebben dat je er zelf niks aan gedaan hebt. ;)

RN (18) | 24 jul 2009, 12:20 uur

ok ik ben wat ouder dan jullie, maar herken me helemaal in jullie verhaal. Het deed me goed jullie verhaal te lezen. Op dit moment voel ik mezelf eenzaam, tikte eenzaamheid in en kwam bij jullie terecht. Door de jaren heen ben ik in eenzaamheid tegen vele muren opgebotst, achteraf was het het allemaal niet waard. Ik was altijd alm iemand die erg reflecteerde op mijzelf, wat heb ik gedaan had ik het anders moeten doen kunnen doen, wat denken ze van mij, ben ik wel normaal, hoe kan ik anderen laten zien dat ik niet zo ben als dat zij me zien.
Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik mijn tijd zat te verdoen. Veel leidinggevende personen zijn narcisten, ze zijn overal en willen leiders zijn. Sommige kunnen dat ook heel goed andere vallen later door de mand, maar het zijn niet de personen aan wie jij je moet verduidelijken: je verdoet namelijk je tijd. De meeste mensen communiceren op een lager peil dan jij (reflecterend mens) men wil winnen, overtuigen, beter zijn, waardoor jij je eenzaam gaat voelen want: je wordt niet begrepen. Als je nu begrijpt wat ik bedoel zul je kunnen leren 1. te observeren = met wie heb ik te maken? 2. wat wil deze persoon, probeer te begrijpen. 3. kan deze persoon mij begrijpen? zo ja je hebt een soulmate voor je, zo nee? verspil je moeite niet teveel, deze persoon is niet in staat jou te begrijpen, je zult je eenzaam gaan voelen indien je het probeert.
Hoe intelligenter je bent des teminder zul je soulmates vinden.
Ik denk dat het een idee is om een site voor eenzame mensen te openen die dag en nacht on line kunnen spuien, of is die er al?
liefs, Leentje

Leentje (42) | 25 jul 2009, 00:47 uur

Eenzaamheid is a way of life,zelf heb ik een hekel aan alles wat riekt naar groepsvorming.Want diegenen die de meeste vrienden denkt te hebben,is zichzelf aan het verloochenen.Dit is alleen mogelijk als je een geboren meeloper bent.Maar terwijl ik deze theorie tik,giert de eenzaamheid door mijn lijf.Ach,was ik maar dom en geen waarheidszoeker.Want wie als ik altijd op zoek is naar oprechtheid,komt elke keer zwaar bedrogen uit en dan is een totaalissolement erg dichtbij.Sterker nog,hij is er al.En wat dan????Idd is er een regel:hoe meer inzicht,hoe minder soulmates…..Loner 4 life(hoe lang het ook mag duren)

joey (20) | 25 jul 2009, 20:02 uur

Hallo, daarnet kwam ik per toeval op deze site via google, en herken mezelf eigenlijk heel erg hierin.
Had zelf op de middelbare school eigenlijk nooit het idee er echt bij te horen, en vond het toen eigenlijk allemaal wel prima, voelde me nooit echt eenzaam. Had eigenlijk altijd wel 1 iemand waar ik echt heel goed mee op kon schieten en altijd alles samen mee deed. Inmiddels ben ik nu in het 2e jaar hbo, en als ik terugkijk heb ik het in de 1e maanden na het eindexamen er echt heel moeilijk mee gehad hem nooit meer te zien.
Ik ben niet iemand die buiten school echt met mensen omgaat, en heb nog wel af en toe contact via msn enzo, maar merk ook dat altijd alles van mij afkomt bij msn, nooit zal hij bbeginnen met praten, altijd zeg ik wat als 1e, en vroeger konden we echt altijd heel goed praten. Maar dat gevoel is steeds meer weg.

Op mijn school nu heb ik wel een paar mensen waar ik goed mee kan opschieten, maar nu het zomervakantie is voel ik me weer heel erg eenzaam. Normaal heb ik hier alleen last van in de weekends, en door de weeks op school nergens last van.
Maar heb gewoon echt eenzame buien tijdens vakanties. Heb wel een vakantiebaantje, maar dat is gewoon zo saai en geen mensen waar ik echt aansluiting bij voel. De hele dag dezelfde beweging maken, en dan vaak nog moeten samenwerken met iemand die niet nederlands kan praten.

Iemand ideeën, tips hoe hier mee om te gaan?

Sjoerd (18) | 7 aug 2009, 14:29 uur

@RN

Alles goed? Beetje een leuke vakantie gehad? Ga je gewoon door met je opleiding of…? Ik vrees dat dit mijn laatste berichtje is op dit forum, ik heb namelijk niet zoveel zin meer om in het “openbaar (google)” over dit onderwerp te praten. Ik hoop dat je snel over deze moeilijke periode heen komt en vooral beseft dat als je wat wilt veranderen dat je het zelf moet doen!

@Sjoerd

Jammer dat al het initiatief van jouw kant moet komen, ik heb ook altijd hetzelfde. Ik heb een soortgelijke vakantie als de jouwe, alleen heb ik geen werk. Wees daarom maar blij dat je een baantje hebt! Als ik jou was zou ik me aansluiten bij een studentenvereniging/studievereniging en/of sportvereniging. Hierdoor leer je een heleboel nieuwe mensen kennen en heb je veel lol. Als ik volgende zomervakantie weer niks te doen heb dan ga ik gewoon mee op een jongerenvakantie, zo leer je ook allemaal nieuwe mensen kennen die (misschien) in dezelfde situatie als jou zitten… Zo zou ik er mee omgaan, ik hoop dat je er wat aan hebt, succes!

Timo (20) | 29 aug 2009, 17:26 uur

Hoi Leentje,

Ik ben op dezelfde manier als jou op deze site terecht gekomen.
En jou berichtje is zo herkenbaar voor mij! Ik weet zeker dat er wel meer mensen zijn die dezelfde problemen hebben. Heb je al een site gevonden waar je naar op zoek was? Ik ben er namelijk ook naar op zoek dus dan hoor ik het graag!
Warme groetjes Peter

Peter (42) | 6 nov 2009, 18:42 uur

Wat super herkenbaar allemaal,ook ik ben alyijd opzoek naar het goed doen maar word altijd gekwetst, vroeger was ik populaire jongen nu an 5 jar alleen zonder vrienden en geen vriendin….erg zwaar sterkte allemaal. ik weet wat jullie doormaken…

gr. dennis 013

dennis (35) | 8 nov 2009, 16:30 uur

Ik herken ook veel wat jullie schrijven. Ik voel me op dit moment echt heel erg eenzaam en zeer ongelukkig. Ik heb pdd-nos, ik weet dit pas een jaartje ( ben 20 jaar). Hulp zoeken duurt allemaal even lang, ik word onderhand echt gek thuis.

Groeten

Derkos (20) | 11 nov 2009, 16:52 uur

In de zomervakantie een paar maanden geleden schreef ik hier nog dat ik me eenzaam voelde.
Hoewel ik weinig vrienden had toen, had ik het gevoel dat het altijd van mijn kant kwam. En deels is dit wel zo, maar ik heb ook ontdekt dat het er vaak aan ligt hoe je dingen zelf ziet.
De laatste tijd probeer ik van alles ook de positieve kant in te zien. En ik heb het idee dat het een stuk beter gaat.
Een paar maanden geleden kon ik plotseling ineens in huilen uitbarsten, om het gevoel, nergens bij te horen en doelloos een beetje achter me pc te zitten.
Wat mij nu helpt, is dat ik geprobeerd heb een doel te vinden. Iets wat je echt leuk vind, en daar veel mee bezig te zijn. Ik heb nog steeds af en toe weleens mijn mindere momenten, maar ik heb wel het idee dat die dalen veel minder diep zijn, als een tijdje geleden.

Sjoerd (18) | 15 nov 2009, 18:51 uur

hoi ik zie dat er heel veel is geschreven over dit onderwerp. Ik heb precies hetzelfde, goede baan, afgestudeerd leuk huis en leuke vrienden. Maar ik ben altijd bang om alleen te zijn, ik kan geen moment alleen zijn dan krijg ik een verstikkend gevoel en een enorme verlatingsangst. Ik heb altijd het idee dat als ik niet leuk en vrolijk doe mensen mij verlaten. Veel goede vriendschappen zijn ook afgelopen van hun kant uit. Mijn langste relatie is 1 jaar waarbij ik tot 3 keer toe verlaten ben voor een mooier meisje. Ik ben niet extreem lelijk, maar ik voel me wel heel lelijk. Als je tot 3 keer toe verlaten wordt voor een ander meisje, wat moet je dan denken. Ik heb het gevoel dat mensen mij niet leuk vinden hoe erg ik mijn best ook doe. Ik durf ook nu alleen maar te praten met mensen die zelf ook een “ outsider” zijn zodat ik niet wordt afgewezen. Ik snap niet waarom ik ondanks dat er feitelijk niets is om over te klagen, dat ik doodongelukkig ben. Ik wenste dat ik heel veel vrienden had en dat ik nooit alleen zou zijn. Ik voel me al zo sinds ik 15 ben, ookal heb ik altijd een redelijk brede vriendenkring gehad. Is het dan zo moeilijk om vrienden te maken?

selena (28) | 23 dec 2009, 01:22 uur

Hoi

Ik herken me echt heel erg in de verhalen hier. Ik woon in zeeland waar ik nooit geaccepteerd ben. Heb 4 jaar op een school gezeten waar ik heel erg geaccepteerd werd en redelijk populair was. Nu zit ik op een nieuwe school (in breda) en heb daar maar 1 echte vriendin. Maar die is vaak ziek en weinig op school dus voel ik me vaak eenzaam op school. Vooral omdat onze klas heel hecht met elkaar is en van alles samen doet na school. Ze vieren oud en nieuw samen en feesten veel. Het doet pijn dat je daar same met een paar anderen totaal niet bijhoort. Ik overweeg zelfs om te stoppen met school omdat ik me zo eenzaam en onveilig voel.

a | 24 dec 2009, 22:48 uur

hee,
ik las jullie reacties en ik ben eigenlijk blij dat ik niet de enige ben die zich zo voelt.
zelf kon ik het nooit echt goed beschrijven of onder woorden brengen, maar in wat RN en timo zeggen kan ik me helemaal vinden.

hebben jullie toevallig iets ondekt wat helpt tegen dit gevoel wat wij ongeveer allemaal hebben?

LH (17) | 10 jan 2010, 18:15 uur

Dat is de bevrijdende vraag LH…

Het antwoord ligt in je vraag iets aanpassen. Hebben jullie toevallig ontdekt dat je niet geholpen wil worden in je eenzaamheid, wat wij ongeveer allemaal hebben?

Eenzaamheid is in vele manieren te omschrijven, maar wat in mijn ontdekking de allersterkste en meest relevante is, is kennis over het menselijke lichaam en de menselijke geest. Zodoende, kom je bij een beetje doorzoeken uit op dat we energetische wezens zijn. Dat voeding, leefpatronen en zelfredzaamheid te trainen zijn.

Dat we maatschappelijk vereenzamen en dat je de les zou moeten leren, dat dus niet percee enkel aan jezelf ligt waarom je eenzaam ben, noch door die dierbaren die je niet snappen en/of je hebben laten zitten. Je stuit op een globaal/westerlijk fenomeen. Het best samen te vatten door de volgende omschrijving:

Door een voorkennis over de esoterische waarheden van ons bestaan hebben een aantal ingewijden & geselecteerde individuen stap voor stap deze westerlijke/globale wereld in elkaar gedraaid. iedereen denkt of zichzelf als individu ziet op aarde is een resultaat van een onnatuurlijk gebruik van de menselijke code door deze individuen.

Bekrachtigd door technologie hebben we in luxe en relatieve gezondheid eeuwen lang onze laagste morele waardes op elkaar kunnen uitleven en het niveau van giftiging over tijd door voeding, geuren, kleuren, infrastructuur en geloof, hebben ons IQ en natuurlijke connectie en gevoeligheid zo sterk naar benede gehaald, dat we nu te maken hebben met eenzaamheid als een epidemie.

Hoe je dus absoluut niet eenzaamheid oplost is klein denken, oplossingen enkel bij jezelf zoeken of denken dat je genoeg weet in deze wereld om het aan te kunnen met wat je kent.

1. wees moreel zuiver en leer hoe dat werkt en te beoefenen is…
2. gebruik je woede over de wereld om een alternatief te starten
3. ontdek lotgenoten die ook de logica inzien van dat alternatief
4. samen resoneert die waarheid sterker en kan je via het web en in bestaande kringen in je leven een geluid laten horen wat heel sterk begrip kweekt en aantrekkelijk is voor anderen.

Succes.

Greg

Greg (26) | 18 jan 2010, 17:15 uur

Was het allemaal maar zo makkelijk.
Wat doe je eraan als je in een ruimte vol met mensen bent en je toch zo alleen voelt. Ik denk dat het echte gemis is als je ‘s avond thuis komt en er niemand op je wacht.
Ja makkelijk om te zeggen dat je dan iemand moet vinden. Maar das dus helemaal niet zo makkelijk ervaar ik.

noshame (31) | 19 jan 2010, 18:51 uur

je kunt ook thuis komen , met een huis vol mensen , en je toch eenzaam voelen.

Soms ervaar ik dat …..de leegte om me heen , gemis van dierbare, vrienden , en vroeger. Niet begrepen worden, totaal niet de signalen aanvoelen van alleen maar ff een arm om je schouder . of oogcontact…zomaar een knikje ..Eenzaam ,eenzaam zijn is pijn.

paultje | 30 mei 2010, 00:35 uur

Kan je naar een vriendin (In mijn geval een vriend) Opzoek gaan? Iedere keer als ik me aangetrokken voel tot iemand loopt het mis. Of hij is niet geinteresseerd, of hij heeft al een vriendin .. en is daarnaast ook niet geinteresseerd. Wat als je dit nooit tegenkomt en er toch naar blijft verlangen? Ik ben bang om heel mijn leven lang zo eenzaam te blijven als nu .. ik denk veel te hard over de dingen na .. waardoor niemand mij lijkt te begrijpen .. of zelfs niet de moeite meer wil doen om naar me te luisteren of me te leren kennen .. "Die zit veel te ingewikkeld in mekaar"

Elise (19) | 14 jul 2010, 00:15 uur

Toen ik dit bericht las begon ik bijna te wenen. Jij weet wat ik bedoel. Ik heb sinds me dertiende niet echt het perfecte leventje meer, ik kan absoluut geen contacten maken dat lukt wel maar niet zulke gehechte banden zoals de anderen! Het is niet leuk om geen vrienden te hebben, op een bepaald moment prop je je vol met verschillende goede en slechte emoties en dan begint het nog maar pas echt wat moet je doen als je niemand je gevoelens en emoties kan opbiechten? zoals Paul al zij de leegte om je heen het gemis van dierbare vrienden, en vroeger absoluut! Als je me zou zien zouden jullie denken dat is het gelukkigste mens op de wereld maar helemaal niet tot ik alleen ben dan voel ik me slecht en eenzaam ik heb in heel me leven 4 beste vrienden gehad maar écht beste vrienden. Maar 1 voor 1 verhuisden ze naar een ander land. De ene naar Frankrijk De ander naar Italië en de nog andere naar Engeland! echt niet leuk iedere keer als ik iemand speciaals ontdek verdwijnen ze na een tijd. Soms ween ik dan wel uren op mijn kamer voor mijn vrienden en mijn gevoelens en emoties! Niemand begrijpt hoe het voelt dat wat je wil je niet kan hebben! Niemand!?...

EenzaamEenzamerEenzaamst_ ((16)) | 15 jul 2010, 12:42 uur

Timo, Ik heb beetje rondgelezen wat er was gebeurt enzo.. ik heb eigenlijk het zelfde verhaal maar heb jij ondertussen als wat? mij wil niemand meer geloven. ik probeer het wel alleen het vertrouwen komt maar niet.. helllup dus! Gr Rick

rickbeer (16) | 27 jul 2010, 15:10 uur

Ik herken zoveel in al deze reacties! Ik voel me vaak eenzaam en ben ook bang dat te blijven. Ik heb wel wat vrienden maar bij niemand heb ik het idee dat ik echt mezelf kan zijn. Ik houd me altijd bezig met wat mensen wel niet van me zullen denken en ik heb het idee dat iedereen me saai en stom vindt omdat ik vrij stil ben. Hoewel ik van mezelf helemaal niet stil ben, ik praat juist graag maar dat is alleen thuis zo. Ik ben nu tweedejaars student maar ik weet niet of ik deze studie wel leuk vind dus ik zit erg te twijfelen en stressen de laatste tijd. Dan ben ik ook nog verliefd op het vriendje van een vriendin van me en hoewel ik het leuk voor ze vind dat het zo goed tussen ze gaat voel ik me alleen maar eenzamer en eenzamer als ik ze samen zie. Ik heb nog nooit een vriendje gehad en nooit een echte goede vriend of vriendin en dit mis ik heel erg. Ik mis het om iemand te hebben die me troost en waar ik me veilig bij voel.....

Julie (19) | 21 sep 2010, 20:17 uur

He allemaal,

Ik ken herken me ook heel erg in al jullie verhalen. Vooral het verhaal van Julie komt me heel bekend voor. Ik heb wel vrienden, maar ik heb bij bijna geen één van hen het idee dat ik echt echt mezelf kan zijn. Dat vind ik zo frustrerend. Ik heb ook het idee dat ik steeds meer vrienden kwijt begin te raken, omdat ik steeds vaker alleen op mijn kamer zit en steeds minder contact zoek met de buitenwereld. Ik heb al heel veel geprobeerd hier wat aan te doen. Ik zit nu zelfs bij een psycholoog, maar ik vind het ook wel fijn om met mensen te praten die (ongeveer) hetzelfde doormaken als ik. Dan weet je dat je er niet alleen voor staat...

Sebas (20) | 27 sep 2010, 01:32 uur

Ja ik word er gewoon zo moe van dat ik me bij niemand van mij vrienden echt mezelf kan zijn. Ik voel me dan alsof ik constant op moet letten op wat ik zeg en wat ik doe en ik kan me nooit eens ontspannen. En het is dan ook irritant dat geen van mijn vrienden hier last van lijkt te hebben. Ik ken verder niemand persoonlijk die dit ook heeft en dat vind ik erg jammer. Het zou denk ik erg helpen om er met iemand over te praten die hetzelfde heeft en ik denk dat ik me veel sneller bij zo iemand op mijn gemak voel.

Julie (19) | 27 sep 2010, 19:20 uur

Het is zeker fijn als je er met iemand over kan praten en als je dingen van elkaar herkent. Dan weet je in ieder geval dat je er niet helemaal alleen voor staat. Daarom ben ik ook naar deze site gekomen. Verder had ik vandaag ook een afspraak met de psycholoog en kwam ik erachter dat ik het vaak anderen heel erg naar hun zin wil maken en dat ik constant aan hun verwachtingen wil doen. Maar dan kom ik heel weinig toe aan wat ik zelf wil zeggen/doen. Ik denk alleen dat het op deze site anders is, want iedereen herkent wel dingen van elkaar en zo kunnen we elkaar steunen. Want Julie, heb je dit al langer? Ik heb al vanaf mijn 13e vaak het idee dat ik niet echt mezelf kan zijn, maar er zijn ook periodes dat ik me gewoon heel goed voel en nergens last van heb.

Sebas (20) | 30 sep 2010, 00:13 uur

Ja precies, ik wil het anderen ook altijd naar hun zin maken. En ik probeer me dan op zo'n manier te gedragen waarvan ik denk dat zij me aardig zullen vinden en zullen accepteren. Ik heb het al heel lang, al sinds de basisschool. Ik weet nog dat ik dan vaak keek naar een populair meisje en als er iets verteld werd lachte ik alleen als zij ook lachte. Op de middelbare school werd het alleen maar erger en ik werd een heel stil meisje. Later ben ik van school veranderd en toen werd het beter. Maar nu nog steeds heb ik er dus last van.. Maar ik heb inderdaad ook momenten dat ik me prima op mijn gemak voel bij dezelfde mensen waarbij ik me een paar dagen eerder juist ongemakkelijk voelde. Het ligt eraan wat we aan het doen zijn en hoe ik me die hele dag al voelde. Tijdens het uitgaan bijvoorbeeld voel ik me zelden op mijn gemak maar als we gezellig zitten te kaarten kan ik ze soms de oren van het hoofd kletsen.

Julie (19) | 2 okt 2010, 14:17 uur

Haha goed om te horen dat je je ook soms heel gemakkelijk kan voelen bij vrienden/vriendinnen. Heb je dat ook bij onbekenden? Of voel je je dan altijd ongemakkelijk? Bij mij is het vooral heel afhankelijk van hoe ik me voel. Een paar maanden geleden voelde ik me echt geweldig en had ik het idee dat ik de hele wereld aan kon. Ik voelde me echt bij (bijna) iedereen op mijn gemak en had het idee dat ik echt mezelf kon zijn. Op dit moment heb ik echt het tegenovergestelde. Ik probeer echt een manier te vinden om me weer goed te voelen, maar heb echt het idee dat ik in cirkeltjes draai. Ik heb altijd geprobeerd te voldoen aan de verwachtingen van anderen zodat ze mij accepteren, maar begin er nu wel steeds meer achter te komen dat dit niet werkt en dat ik gewoon mezelf wil zijn. Alleen doordat ik constant heb geprobeerd anderen te 'pleasen' heb ik daar nu onwijs veel moeite mee. Heb jij misschien tips om dit makkelijker te maken?

Sebas (20) | 4 okt 2010, 15:20 uur

Haha goed om te horen dat je je ook soms heel gemakkelijk kan voelen bij vrienden/vriendinnen. Heb je dat ook bij onbekenden? Of voel je je dan altijd ongemakkelijk? Bij mij is het vooral heel afhankelijk van hoe ik me voel. Een paar maanden geleden voelde ik me echt geweldig en had ik het idee dat ik de hele wereld aan kon. Ik voelde me echt bij (bijna) iedereen op mijn gemak en had het idee dat ik echt mezelf kon zijn. Op dit moment heb ik echt het tegenovergestelde. Ik probeer echt een manier te vinden om me weer goed te voelen, maar heb echt het idee dat ik in cirkeltjes draai. Ik heb altijd geprobeerd te voldoen aan de verwachtingen van anderen zodat ze mij accepteren, maar begin er nu wel steeds meer achter te komen dat dit niet werkt en dat ik gewoon mezelf wil zijn. Alleen doordat ik constant heb geprobeerd anderen te 'pleasen' heb ik daar nu onwijs veel moeite mee. Heb jij misschien tips om dit makkelijker te maken?

Sebas (20) | 4 okt 2010, 15:56 uur

Ik voel me niet snel bij onbekenden echt op mijn gemakt, het ligt een beetje aan die persoon zelf. Soms klikt het meteen maar meestal niet.
Natuurlijk hoef je niet altijd iedereen te pleasen, maarja dat weet je waarschijnlijk zelf ook wel. Je moet proberen om gewoon te doen wat je zelf wilt en je zult zien dat anderen dat helemaal niet erg vinden, zolang je de rest maar niet gaat negeren of verwaarlozen ofzo. En als je eenmaal merkt dat het beter gaat, zal het ook steeds beter blijven gaan en dan komt je in zo'n positieve vicieuze cirkel. Ik heb een vriendin en die wil altijd dat ik meekom naar feestjes enzo en ik heb er soms gewoon echt geen zin in. En ik dacht altijd, ik moet wel gaan want zij wil dat graag en ik dacht dat ze boos zou worden als ik nee zou zeggen. Maar ik zag nu steeds vaker gewoon nee als ik het echt niet wil en dat vindt ze helemaal niet erg.

Julie (19) | 6 okt 2010, 15:43 uur

Helllooo!

Ik ben ook een student uit Groningen en wil altijd graag mensen helpen! Vandaar dat ik op deze site ben gekomen. Kennen jullie het programma 'if you really knew me?' Dat beschrijft eigenlijk precies de situatie! Weet dat je niet de enige bent en dat er zoveel mensen met 'problemen' zitten en dat we er niet alleen voor hoeven te staan maar dat dat vaak wel gebeurt :( Er was in dat programma ook een opdracht waarbij je een lijn over moest steken als je je wel eens alleen hebt gevoeld, net alsof je het alleen aan moest gaan en er niemand was waarop je kon vertrouwen en iedereen stak over...***

Timo, ben jij nog wel eens op deze site? Ik zag geen berichtjes meer van je staan van het afgelopen jaar.

Maris (22) | 11 jan 2011, 22:54 uur

hoi timo,
ik voel me heel vaak eenzaam en ongelukkig.
ik heb een vriendin die je eigenlijk niet echt vriendin kan noemen.
ze liegt vaak tegen me en de ene keer doet ze aardig en de andere keer niet.
ook pakt ze mijn vriendinnen van me af.
daardoor heb ik bijna geen vrienden meer en voel ik me eenzaam, het komt dus allemaal gewoon door haar!
ze zit nu voor het tweede jaar in mijn klas.
het liefste zou ik haar gewoon willen vergeten maar dat gaat nu nog niet zo makkelijk omdat ze dus bij mij in de klas zit en we moeten veel dingen samen doen zoals naar school fietsen en spreekbeurten met elkaar doen.
ik hoop zo dat ik volgend jaar niet meer bij haar in de klas kom.
ik voelde me ondanks mijn nepvriendin ook al niet zo lekker in mijn vel omdat ik de laatste jaren vaak moe was en me niet lekker voelde. dat bleek dus omdat ik pfeiffer had en daar heb ik nu nog af en toe wel eens last van. soms praat ik er met mijn moeder over maar zij zegt dat ze wel eens met de moeder van mijn nepvriendin wil gaan praten over alles wat zij mij aandoet. maar aan de andere kant ben ik een beetje bang dat we dan hele erge ruzie zouden krijgen en dat vind ik niet fijn als we dan nog bij elkaar in de klas zitten en ze woont ook heel vlak bij mij.
heb je misschien een tip waardoor ik aan haar kan laten weten dat ik haar gedrag niet accepteer? of waardoor ik mij zekerder ga voelenn over mezelf? alsvast bedankt!

myname (14) | 26 jan 2011, 19:02 uur

Misschien is het leuk om via wandelmaatje contact met mensen in je eigen omgeving te maken. Probeer zelf iets in Drenthe tot stand te brengen samen met anderen op prikbordhoogeveen. Dat is een blog op blogspot.

Ben je niet zo aan elkaar gebonden, maar kun je toch met elkaar praten en leuke dingen ondernemen.

Mirr (43) | 20 feb 2011, 12:54 uur

Sorry ik bedoelde beweegmaatje en niet 'wandelmaatje'! Maar er zijn zoveel wandelsites, gewoon even googlen.

Mirr (43) | 20 feb 2011, 12:59 uur

ik ben ook eenzaam geworden, door drank! ik en mijn stap kamenraden konden aardig door tanken. maar ik had dus ook vrienden die het niks vonden dat ik ging stappen met die loco gozers. vooral een meisje potentieele vriendin. die van me ging eisen dat ik niet dronk. op haar verjaardag werd een ultimatium opgelegd ik mocht niet meer gaan drinken. deed ik wel natuurlijk. kort maar krachtig meisie verloren, vrieden verloren en stapmaten verloren omdat ik door hun werd opgefokt werd om wel te drinken en dus boos werd. dus conclusie alles kwijt en nog wel drinken!!!

yoky (18) | 29 apr 2011, 00:21 uur

hoi, allemaal!

ik schrik hier een beetje van...ik loop al heel lang met hetzelfde probleem als jullie. Maar om soms denk ik dat ik me aanstel ofzo. ik bedoel ik ben gezond heb familie en doe de opleiding die ik wil etc...terwijl er elders op de wereld arme kinderen geen ouders/familie of vrienden meer hebben, maar toch weten te overleven en de dingen op een positieve manier te benaderen, loop ik rond alsof ik ieder moment dood kan gaan.

het begon allemaal toen mijn beste vriendin steeds meer problemen kreeg met haar eetstoornis en ik ben iemand die gaat zich dan heel erg hechten aan de problemen van haar vrienden en wil ze dan graag helpen, omdat eetstoornis een psychische probleem is kan je als buitenstaander niet helpen. ik vorm in haar ogen een dreiging...nu is dat 3 jaar later en hoewel het wel beter met haar gaat en we zoveel hebben meegemaakt, merk ik dat onze vriendschap niks meer is dan een beleefde:"hee, hoe ist?" en "ik mis je" berichtjes....ik deelde vroeger alles met haar maar uiteindelijk heeft ze me ingeruild voor haar vriendin en haar problemen. ik ben niet nodig. ik zelf leid ook nog eens aan een lichte vorm van bindingsangst en toen het vorig jaar uit ging met mijn beste vriend/ vriendje ging het helemaal bergafwaarts....ik had niemand waarmee ik er echt over kon praten en ergens wilde ik dat ook niet, omdat ik het idee had dat ik er alleen voor stond en het gewoonweg niemand zou interesseren. Mijn "beste"vriendin heeft nu dus 3 jaar met dat meisje en daar verteld ze nu dus alles tegen..

ik merk, dat ik niet meer dat meisje ben dat ik eerst was. altijd vrolijk en spontaan. ik ben ook al heel lang niet meer echt verliefd geweest of eerlijk geweest tegen iemand waar ik van hou, omdat ik dat gewoonweg niet meer kan/ durf..
ik heb een hele tijd gehad dat ik manisch depressief leek te zijn ik kan dan van het ene op het andere moment van blij naar boos of verdrietig gaan. zo begon ineens in de metro te huilen toen ik een oude man zag lopen.

ik heb nu een vriendin, die ik eigenlijk mn beste vriendin zou moeten noemen, omdat ze erg graag voor me wilt zijn. Maar zelf merk ik gewoon, dat ik haar wegduw omdat ik bang ben.
het lijkt alsof ik niemand om me heen heb, maar misschien beeld ik mij dat gewoon in, omdat mijn "beste"vriendin zo lang een deel uit heeft gemaakt van mijn leven en er nu niet meer is. en ik daardoor niemand lijk te hebben waarmee ik mijn lief en leed kan delen, dat ik mij zo eenzaam voel...
ik weet het niet meer...het is allemaal zo frustrerend het liefst zou ik heel de dag in mn bed blijven liggen, maar wat schiet ik daar mee op?

sorry dat ik jullie hier mee lastig val, maar het moest er ff uit...

nobody (19) | 17 mei 2011, 20:44 uur

dag nobody,zo jij voelt je behoorlijk slecht,heb je wel eens met de huisarts gepraat over die wisselende stemmingen? ik herken het allemaal,door vriendschappen waarin je ooit bent bedrogen durf je eigenlijk geen contact met anderen meer aan,je creeert,soms zonder het zelf in de gaten te hebben afstand.
volgens mij ben jij overgevoelig en trek je je van alles aan en pik je ook het verdriet van anderen op.
zelf heb ik bordderline en dis,vooral van dat eerste schrikken mensen altijd,eigenlijk haken ze dan meteen af en dat is voor mij dan weer aanleiding om mezelf te isoleren,want mensen moeten me toch niet.
het is en blijft een moeilijk onderwerp,de een heeft massa s vrienden en de ander geen een,juist door de onzekerheid die je uitstraalt(ik wel)trek je verkeerde mensen aan en blijf je in een rondje draaien.
woon jaar in mijn niuwe buurt,maar behalve babbeltjes krijg ik geen contact,dat komt ook omdat de meesten door uitgebreidde familie of werkkring,niet zo n behoefte hebben aan contact daar buiten.
zo werd ik rond kerst uitgenodigd door een buurman,ik twijfelde en achteraf maar goed ook,want deze man is notabene een zware pedofiel en dealt in drugs,maar zo n kerel ziet dan dat je eenzaam bent en dan ben je een prooi,zo blijf je dus eenzaam.
maar nu jouw eenzaamheid? nobody,ga naar de huisarts,ga met iemand praten,ik zie dat je nog heel jong bent,veel te jong om nu al eenzaam te zijn,ik hoop dat het in de toekomst beter met je gaat.
sterkte lily

lily (55) | 11 jul 2011, 10:27 uur

Deze site heeft me er vandaag doorheen gesleurd. Omdat ik dit verhaal kon doen.

Hoe meer mensen des te eenzamer ik ben. Ik voel me vervreemd van iedereen om me heen. Van mijn ouders tot vrienden die ik al jaren ken. Ik voel me eenzaam tijdens een feest of tijdens een gesprek. Eenzaam in de bus eenzaam in de stad. De laatste jaren dringt het tot me door dat ik anders ben dan (de meeste mensen). Als mensen een biertje drinken, uitgaan en feesten, dan denk ik aan wereldvrede, gerechtigheid, racisme. Als ik door de stad loop dan denk ik hoe het met de wereld is met de mensen, de totale onspoortheid en materialistische gedachtens. Ik weet dat ik chaotisch type maar dit lucht zo op. Ik denk elke dag aan andere mensen waardoor ik mezelf wegcijfer. Ik geef zoveel liefde en respect maar krijg er geen ene moer voor terug. Alle emoties gieren door mijn lichaam de hele dag door. Van onzekerheid naar angst van onbegrip naar agressie. Ik wil nu ook huilen ik wil janken en ik wil op iemand leunen. Er is echt niemand waar ik me op kan leunen. 'Hoe dichter je bij mij komt en hoe veel ik ook van hou des te wantrouwender ik wordt en des te verder ik je wegdouw' Deze zin klopt nu voor geen meter qua spelling maar dit is wel de keiharde waarheid. Een jaar geleden heb ik in het ziekenhuis gelegen voor psychologisch onderzoek. Bam Schizofrenie werd er op mijn voorhoofd gestempeld. Medicijnen gekregen, afgekeurd, andere medicijnen gekregen, hielpen niet, medicijnen na medicijnen, gesprekken naar gesprekken. Op een gegeven moment kreeg ik last van grootheidsideeen en waanideeen. Ik wil(de) een vrijheidsstrijder worden, en ik ging ook denken als een vrijheidsstrijder. Bijna elke dag had ik last van hallucinaties. Op mijn werk, op mijn stage, op school, in de stad tot in mijn kamer... Niemand heeft ooit kunnen begrijpen wat deze lasten eigenlijk waren en hoe ik eronder leed. Het heeft mij bijna mijn leven gekost. Psychisch verkloot, vervreemd van de medemensen en alles om me heen. Op een gegeven moment kon ik niet eens meer huilen. Ik wilde huilen maar ik kon het gewoon niet. Voor al mijn broeders die deze periode hebben gehad en nog steeds hebben, ik hou van jullie, blijf vechten... Ik ben een emotioneel vrak echt niet normaal mijn hoofd is een en al chaos en zo schrijf ik ook. Maar in iedergeval ik zit nu in therapie bij het ggz. Fulltime. vrijwillig. Ik zie junks, verkrachters en zwaar psychotische mensen om me heen. Maar het zijn mensen. mensen maken fouten en fouten maken leven. Ik weet dat ik helemaal van het onderwerp afdwaal maar dit heeft me zoveel geholpen. Had net ruzie met 2 vrienden van me, was agressief, verdrietig, onzeker en nu voel ik me beter. Misschien voel ik me morgen weer zoals nu. Niemand die het zal weten...
Weltrusten mensen...

1 liefde
Broederschap

Broederschap (21) | 21 sep 2011, 23:27 uur

Gericht aan broederschap :

Ik snap volkomen wat je meemaakt. Ik zal je geen schizofreen noemen , maar Socialist. Ik heb er jammer genoeg ook wel last van. Van het waanheidsidee, maar 1 ding moet je leren : mensen zijn hufters en geven eenmaal om materialisme. Zorg dat je de juiste mensen vind om van te houden, en jij kan van iedereen houden, ook van mensen die materialistisch zijn, als je maar genoeg en voldoening hebt aan de mensen van wie je houdt.

Peace Bro,

It's time to unite as a human race.

Medebroeder (18) | 26 sep 2011, 00:05 uur

Hallo iedereen,

Jullie berichten hebben me ontzetten geholpen. Een uur geleden zat ik nog in een dip en nu voel ik me geweldig. Volgens mij helpt alleen positief denken en ACTIE!

Groetjes,

Jan

Jan (17) | 26 sep 2011, 13:34 uur

Dag allemaal. Ik voel me de laatste tijd erg eenzaam. Ik ben bij iedere goeie vriend die ik had, gebruikt geweest, en in de steek gelaten. Ondanks dat ze allemaal zeiden dat zij niet zijn zoals de rest, deden ze wel allemaal precies wat de rest deed. En ik voel me erg eenzaam. Ik had graag geweten of er een soort ontmoetingsplaats op internet is (een forum of zo) waar je kan praten met een groep mensen, vrienden maakt en zo nieuwe vrienden maakt en een vertrouwensband mee kan opbouwen. En eventueel iets leuks mee kan gaan doen (zoals de zoo of zo).

Kent iemand zo een website/forum? Of iets dergelijks?

Alvast van harte bedankt n.n

Sammy

Sammy (20) | 27 sep 2011, 19:44 uur

Hallo allemaal, Ik herken heel veel van de varhalen die hier geschreven worden. Ik ben ook heel onzeker en eenzaam, Ik heb wel vrienden maar hun zijn de laatste jaren een beetje aan het veranderen of ja ik ben eigenlijk aan het veranderen. Hun gaan stappen hebben al een vriendin enz, ze voldoen aan de dingen die van hun verwacht word. Ik ben een beetje een laatbloeier en het maakt mij steeds onzekerder. Ik trek me vaak terug van de wereld. Ik voel me ook vaak ongemakkelijk bij mijn leeftijdsgenoten omdat ik anders ben. Het is eigenlijk de laatste jaren al zo. Ik heb het laatst tegen mijn moeder verteld, had daar toch wel moeite mee om mijzelf bloot te geven. Ze begrepen het, maar ik heb het idee dat ze niet begrijpen hoe ernstig het is. Het doet me wel goed om te zien dat ik niet de enige ben.

sterkte allemaal.

sd (18) | 10 okt 2011, 22:30 uur

Ik ben ook vaak eenzaam het lastige is met mensen omgaan vind ik lastig ik ben dan stil en erg bang dat ik niet gemogen word ik denk aan vroeger dat mijn familie compleet was met mijn oma waar ik mee ging scrabbelen ik huil vaak en als ik samen met iemand ben ben ik mij zelf niet en heel stil en ik word duizelig dus ik ga weer vaak alleen op pad ik heb vluchtgedrag het licht ook aan mij zelf maar ik ben teveel in mij zelf gekeerd ik ben daar heel erg verdrietig over wat moet ik doen groeten van Bert Wilhelmy Damsté

Bert Wilhelmy Damsté (47) | 15 okt 2011, 23:52 uur

Ja ik herken deze dingen ook heel erg. Ik heb zelf verder ook weinig vrienden, omdat ik daar ook geen behoefte aan heb. Waar ik vanaf mijn 16 altijd al naar verlangde is om een vrouw te hebben aan mijn zij. Maar al die relaties liepen allemaal naar de knoppen, vrouwen hielden het nooit lang met mij uit. Ik ben nu inmiddels 27 en ik ben al maanden vrijgezel. Tegen mijn familie zeg ik niks dat ik me eenzaam voel enzo, en dat het vrijgezel wezen me erg afvalt, want ze gaan er meteen tegen in, omdat zij gemakkelijk praat hebben. Het vreemde is, mijn broer heeft al 2 kinderen en mijn andere broer, heeft ook 1 kind en ik ben de enige overblijver en woon als enige nog bij mijn ouders. Ik had ook graag een gezin willen stichten

Maar ja, ik kwam tot de ontdekking dat vrouwen na een tijdje op mij uitgekeken zijn. En ik snap ze ook wel, ik sta gewoon anders in het leven.

Een voorbeeld: als een kerel in zijn gedachte met lust naar een andere vrouw staart, gaat in zijn hart al vreemd, omdat hij op dat moment zijn hart gesteld heeft op die ene vrouw, terwijl hij al een vriendin heeft.

Maar blijkbaar vinden vrouwen dit een beetje abnormale gedachte, terwijl ik het juist normaal vind om zo te denken. Dat zijn één van die punten waarop vrouwen al gauw op mij uitgekeken zijn. Ik ben zelf erg serieus ingesteld, al vanaf mijn kinderjaren besefte ik al tussen goed en kwaad, en was ik serieus opgesteld. Maar blijkbaar is dat vandaag de dag uit de tijd, zoals men dat dan zegt. Ze roepen dat je met de tijd mee moet gaan, met andere woorden; mensen zijn gewoon afhankelijk geworden van de tijd, wat ik dus totaal niet ben.

Mensen roepen altijd wel, accepteer elkaar zoals je bent, totdat het er op aan komt, dan trekken ze die woorden al gauw weer terug. En zo is het ook in relaties. In het begin zijn ze zo enthousiast de meiden, in hoe en wie ik ben, dan roepen ze: er zijn weinigen zoals jij. En na een aantal maanden of jaren zijn ze op je uitgekeken. Hoe echt was de liefde dan? Ik heb in al die relaties zoveel tijd en moeite ingestoken, en ik bleef ook aanhouden in het doen van moeites, maar het heeft me nergens gebracht.

Sinds januari ben ik alweer vrijgezel, ik doe alsof het me bevalt, doe ik voor familie. Maar inwendig voel ik me dood ongelukkig. Als ik zie hoe mijn broers van mij gelukkig zijn met hun gezin, wat ik ook altijd al wilde, dan doet het me soms enorm zeer. En aangezien er eigenlijks totaal geen meid op me valt, bestaat er voor mij weinig kans om een meid te treffen. Datingsites, hebben mij ook altijd teleurstellingen opgeleverd.


Je kunt heel gemakkelijk zeggen dat je ook kunt kijken van wat je wel hebt. Nou van wat ik nu wel heb mag mij gestolen worden, hecht ik totaal geen waarde aan. Een vrouw en een gezin te hebben dat is wat ik gewoon altijd al wilde. Maar ja, zolang vrouwen mij nooit zien staan, en niks in me zien, zal het moeilijk gaan om een gezin te stichten. Ik mis soms de armen van een vrouw om me heen, ik mis het vrijen met haar soms heel erg, ik mis haar knuffels soms heel erg..,En aangezien het voor mij al moeilijk genoeg is om een vrouw te vinden, doe het me toch zeer. Je komt thuis van het werk, en altijd maar weer de voeten onder de tafel van je ouders. En op mezelf gaan wonen lijkt me al helemaal niks, dan word ik al helemaal gek. Ik ben geen man om alleenstaand te blijven

Ik ben altijd mezelf, maar juist dat zal me wel saai maken waardoor vrouwen gauw op mij uitgekeken zijn. Ja, ik kan mezelf niet eens zijn, zo erg is dat gewoon geworden. Want er is geen vrouwelijk wezen verder dat op mij valt, puur, omdat ik mezelf ben. Ik ben een romantische typ, ik ben totaal niet iemand die agressief is ofzo, en stoer is of voordoet ofzo. Ik doe me niet meer voor dan dat ik ben. Want ik ben simpel en ik ben mezelf, maar juist dat word blijkbaar niet geaccepteerd onder de vrouwen.

Ik heb zoveel pogingen geprobeerd om een vrouw te versieren of om mezelf te bewijzen dat ik het waard ben, maar het leverde nooit wat op. Het enige dat ik hoop dat ik een vrouw tref voordat mijn beide ouders komen te sterven, aan gezien zij al beiden op een behoorlijke leeftijd zitten. Want als ik alleen verder moet, dan word ik al helemaal gek.

Ik ben veel opstap geweest, maar daar was het al helemaal niet te vinden.

Ja ik zie weinig kans van slagen. Maar goed ik zeg dan ook ma weer: het geluk in de liefde is niet voor iedereen weggelegd. Ik ben er blijkbaar niet goed genoeg voor. Misschien moet ik dat maar leren te accepteren



:(

danny (27) | 21 dec 2011, 20:54 uur