Moto: Don't worry be happy..?
Allereest is dit de eerste keer dat ik zo iets publiceer op een forum ( 2de keer eigenlijk, want net had ik mijn verhaal af en was alles weg...*sigh* Maar niet geschoten is altijd mis, aye?
Ik ben allereerst een zeer enthousiaste en spontane persoon. Ik ben een all-time optimist die overal het beste van probeert te maken, maar helaas de laatste tijd lijkt het alsof ik steeds dieper in de put zak..
Ik ben niet bang om naar mensen toe te stappen of het initiatief te nemen om een gesprek te starten. Ik trek veel mensen aan die problemen hebben. Daar is niks mis mee, ik ben een erg zorgzaam persoon en sta voor iedereen klaar. Ik ben 1 en al oor en probeer deze personen te steunen en weer het positieve in te zien. maar wie luisterd nou eens naar mij...wie probeert eens wat dieper in mij te graven wat er met mij eigenlijk afspeelt..Ik krijg steeds vaker het gevoel dat ik een soort therapeut ben.. En zodra ik deze mensen heb geholpen lijkt het alsof ze in het niks verdwijnen...:( Vandaag zei nog iemand tegen mij " Jij laat mij het leven er heel simpel eruit zien" Mijn reactie daarop was: " Ik ben blij dat ik je zo laat voelen, helaas is er niemand die mij dat kan laten voelen.. "
Ik heb wel vrienden, maar niet vrienden waarmee ik alles kan delen en bovendien voel ik mij de laatste tijd erg afgesloten...Ik probeer dingen af te spreken met ze om wat bij te praten, maar ook dat zit er niet echt meer in vanuit hun kant.... Ik ben het zat om steeds maar het initiatief te nemen...waarom doet niemand anders eens een stap om mij ergens bij te laten trekken..
Ik heb ook een vriendin, maar ik ben van plan om het uit te maken - ze heeft namelijk psychologische problemen op bepaalde momenten waar ik gisteren ben achter gekomen...en het laatste waar ik op zit te wachten is dat ik ook nog een therapeut bij haar ben...ik houd van haar en wil haar eigenlijk niet kwijt, maar dit wil ik niet....
Kortom ik voel me de laatste tijd erg eenzaam...mijn energie raak ik kwijt met mijn werk. Ik werk in de zorg met ouderen...maar helaas ben ik ook de " therapeut " Hier. De afdeling waar ik werk is een plek waar ik de mensen moet oppeppen...en het lukt me ook wel en het geeft mij voldoening maar dit wil ik niet mijn hele leven..ik wil ook eens door iemand opgepept worden...
Ik ga hem nu maar versturen voordat ik hem weer verlies...
ik hoor graag reacties op wat jullie hiervan vinden - herkenbaar? Wat zou jij doen?
Bij voorbaat dank.
Anonymous (19) | 1 okt 2010, 23:36 uur
Hey Anonymous!
Dit is heel herkenbaar voor mij! Ik krijg ook veel problemen van anderen te horen en het doet me goed om mensen (proberen) te helpen, maar heb ook het idee dat niemand zich echt in mij verdiept. Ik heb echt het idee dat als jij anderen helpt, zij vaak het idee hebben dat jij zelf dan totaal geen problemen hebt.
Verder herken ik ook heel erg dat ik constant achter anderen aan moet om af te spreken. Er komt heel weinig initatief van anderen.
Daarom vind ik het goed dat je een stukje op het forum hebt gezet. Ik hoop dat we nu elkaar kunnen helpen, ipv dat er maar één van ons geholpen word
Sebas (20) | 4 okt 2010, 15:11 uur
Hoi Sebas!
Bedankt voor je tijd en moeite om zo bericht achter te laten. Het is best grappig eigenlijk, ik keek net naar mijn mail " reactie " XD het gaat al wat beter met mij...ik heb heel regelmatig van dit soort dipjes...dat ik het optimisme gewoon even verloren ben.. ik heb het inmiddels al weer kunnen vinden gelukkig :) Ik ben het ook totaal met je eens zoals je zo mooi zegt: " ik heb echt het idee dat als jij anderen helpt, zij vaak het idee hebben jij zelf dan totaal geen problemen heb" Ik zal voortaan ook mijn grenzen duidelijker proberen aan te geven..
Ik vind het ook jammer om te horen dat jij je in zo omgeving bevindt het is vaak lastig, maar wat is jou levens moto eigenlijk als ik vragen mag?
Ik vind het een goed plan dat je het idee aanbiedt om elkaar dan te helpen, alleen via zo'n site als dit gaat dat een beetje lastig denk je niet xD?
Dirk. (19) | 4 okt 2010, 17:07 uur
