geen 'soulmate' meer
Hey,
Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen, dus sorry als het een beetje een onsamenhangend verhaal wordt:P
Bijna mijn hele leven heb ik wel iemand gehad met wie ik een speciale band had. Met een speciale band bedoel ik niet een relatie, maar ook geen 'gewone' vriendschap, vandaar dat ik het in het onderwerp maar 'soulmate' heb genoemd. Mijn eerste 'soulmate' was een meisje dat in de buurt woonde en heb ik ontmoet toen ik 6 jaar oud was. Als je 6 bent heb je natuurlijk nog geen 'soulmates' maar toen we elkaar een aantal jaren kenden zijn we dat wel geworden. Op een gegeven moment is zij naar Frankrijk verhuisd, maar dat veranderde eigenlijk maar weinig aan de manier waarop we met elkaar omgingen. Het enige verschil was dat we elkaar niet meer in persoon zagen, maar alles via de telefoon en vooral via msn deden. Vanaf het moment dat zij in Frankrijk is gaan wonen, ging het niet meer zo goed met haar en door omstandigheden is ze op een gegeven moment depressief geworden en heeft ze een zelfmoordpoging gedaan. Die poging is mislukt en het klinkt heel raar, maar die poging heeft ervoor gezorgd dat we nog dichter naar elkaar toe zijn gegroeid. Helaas is ze na die zelfmoordpoging nooit meer helemaal de oude geworden, ze had heel veel last van depressies en omdat ze ook een hersenbloeding had gehad, was contact hebben met andere mensen heel moeilijk voor haar. Ik was eigenlijk nog de enige met wie ze contact had en omdat dat een paar jaar heeft geduurd, is ze op een gegeven moment afhankelijk van mij geworden. Ergens had ik wel door dat dat niet goed was, maar omdat het ook zo'n mooi gevoel gaf om iemand die je midden in de nacht huilend opbelt te kunnen troosten en gerust te kunnen stellen en dan de dagen daarna te horen hoe dankbaar ze je daarvoor is, heb ik dat gevoel altijd naar de achtergrond verdreven. Ik deed dat ook omdat ik het haar niet aan wilde doen om te zeggen dat ze te afhankelijk van me was, omdat ik eigenlijk de enige was die ze nog had en ik dacht dat ik hetzelfde zou doen als ik in haar schoenen stond. Doordat zij zo afhankelijk van mij was en ik haar zo veel aandacht moest geven (dat klinkt heel negatief, maar zo bedoel ik het niet) ben ik op een gegeven moment ook afhankelijk van haar geworden. Bijna mijn hele leven draaide om haar en het er voor proberen te zorgen dat ze weer gelukkig werd en geen domme dingen ging doen. Ik heb er geen spijt van dat ik dat heb gedaan, want op de momenten dat ze niet depressief was, maakte ze me echt ongelofelijk gelukkig. Op dat moment draaiden onze levens dus echt om elkaar en daar waren we allebei eigenlijk hartstikke blij mee.
Helaas heeft ze 2 jaar geleden nog een zelfmoordpoging gedaan en die is wel gelukt. Ik heb het toen een tijd heel moeilijk gehad, maar op een gegeven moment dacht ik dat ik eroverheen was en had ik het idee van 'tijd om een frisse start te maken' en toen ben ik op zoek gegaan naar iemand met wie ik ook zo'n soort relatie zou kunnen hebben. Omdat ik op de een of andere manier voor heel veel mensen heel betrouwbaar overkom, duurde het niet zo lang voordat ik zo iemand had gevonden. Met die persoon is het helaas ook niet afgelopen en daarna ging ik weer op zoek naar iemand anders. Gedurende die hele periode, heb ik iemand leren kennen die mij heel erg heeft geholpen met het verwerken van die dingen en uiteindelijk zijn wij zo naar elkaar toegegroeid dat ik met haar eenzelfde soort relatie had als met mijn eerste 'soulmate'. Zij was iemand die ook een aantal problemen had en het moeilijk vond om daar mee om te gaan en mijn hele leven draaide erom om haar lekker in haar vel te laten zitten. Soms lukte dat niet, maar op de momenten dat dat wel lukte maakte ze me daar echt enorm gelukkig mee omdat mijn hele leven erom draaide om haar lekker in haar vel te laten zitten. Op een gegeven moment heb ik echter ruzie met haar gekregen en dat is zo uit de hand gelopen dat we een aantal maanden niet met elkaar hebben gepraat. Nu praten we heel af en toe met elkaar en ze zegt wel dat ze niet boos op me is, maar we zijn in die paar maanden zo uit elkaar gegroeid, dat het niet echt meer wat gaat worden tussen ons.
Die paar maanden hebben me echter tijd zat gegeven om over dingen na te denken en toen ben ik erachter gekomen dat ik de afgelopen jaren alleen maar in dienst van anderen heb geleefd. Ik was er zo mee bezig om anderen gelukkig te maken dat ik op een gegeven moment alleen nog maar gelukkig kon zijn als het me lukte om anderen gelukkig te maken, dat was als het ware het enige waar ik goed voor was. Op een gegeven moment heb ik toen tegen mezelf gezegd dat dat moest veranderen, dat ik niet meer in dienst van anderen ging leven en nu gewoon een keer mezelf gelukkig moest maken. Omdat ik heel snel dingen overdrijf, heb ik dat veel te extreem aangepakt. Ik heb mensen ontweken die te dichtbij me kwamen om maar niet zo afhankelijk van anderen te worden als ik eerst was. Het probleem is alleen dat ik het feit dat ik eigenlijk alleen gelukkig ben als ik iemand anders gelukkig maak, niet los heb kunnen laten. En wat daar weer het probleem mee is, is het feit dat ik zo lang mensen heb ontweken, dat het me nu niet meer lukt om close met iemand te worden. Ik kan geen echte vriendschappen meer opbouwen. Ik heb nog wel vrienden met wie ik gewoon een avondje kan lachen en een voetbalwedstrijd kan kijken ofzo, maar zodra die momenten afgelopen zijn, verlang ik er altijd naar om iemand te vertellen hoe leuk ik het heb gehad en om over die avond te kunnen vertellen en om van diegene te horen hoe hun dag was. Ik ben daar zo gewend aan geraakt, dat ik het niet meer los kan laten en doordat ik nu niemand meer heb aan wie ik dat kan vertellen en niemand die dat aan mij wil vertellen, voel ik me vaak heel eenzaam.
Sorry, het is echt een belachelijk lang verhaal geworden:$ Als er toch iemand is die het helemaal gelezen heeft: in 1e instantie: heel erg bedankt:) En in 2e instantie, als er iemand adviezen heeft over hoe ik mn leven aan moet pakken, dan hoor ik het heel erg graag:)
Sven (18) | 26 nov 2011, 22:00 uur
heey! Ik vind je verhaal helemaal niet onsamenhangend hoor, ik begrijp je zelfs heel goed en herken veel van wat je zegt in mij zelf. natuurlijk wel op een andere manier, maar toch enigszins hetzelfde. Sorry als dit een warrig verhaal wordt. Ken je het gevoel dat je mensen om je heen hebt maar toch heel alleen kan zijn? Ik heb een leuke groep vrienden en goede band met m'n familie maar ik kan me op momenten enorm eenzaam voelen. Dan verlang ik naar iemand die me echt door en door kent, me gerust kan stellen en een arm om me heen kan leggen en zeggen dat het wel goed komt. aan de buitenkant laat ik dat nooit zien eigenlijk, ik kom over als een altijd vrolijk persoon en dat ben ik vaak ook wel, maar niemand weet dat ik me op momenten enorm klein en eenzaam voel. Wat jij zegt, dat je graag voor anderen wilt zorgen, herken ik heel erg! Het gevoel dat iemand je nodig heeft, dat je iemand kan helpen etc is ontzettend fijn. Ik had een tijdje een goede vriendin met wie het niet goed ging, Ik heb uren met haar gepraat, als ze zich depressief voelde stond ik vaak meteen bij haar voor de deur om haar op te vrolijken etc. Inmiddels gaat het beter met haar en heeft ze me min of meer laten vallen. Ik besefte toen goed dat ik soms een beetje voor anderen leef. Dat klinkt dramatisch maar in vriendschappen wil ik altijd dat anderen het leuk hebben, het gezellig hebben met mij, zich goed voelen. daar doe ik dan enorm mn best voor. Juist omdat ik er altijd voor anderen ben mis ik een persoon die er ook een x voor mij is.
Ik denk ook dat vriendinnen er gewend aan zijn geraakt dat ik altijd vraag hoe het met hen gaat, met hun vriendjes, problemen etc. Daarom vragen ze bijna nooit meer aan mij: hoe gaat het nu eigenlijk met jou?
En als ze het wel vragen ben ik een ster om te zeggen: oh het gaat super. terwijl ik soms het liefst zou willen dat iemand een keer echt naar mij luistert..
Ik vind het moeilijk om je adviezen te geven maar je zegt dat je het nu moeilijk vindt om hechte vriendschappen op te bouwen. Ik heb zelf altijd moeite om mensen dicht bij te laten komen omdat ik bang ben dat ik mezelf blootgeef en uiteindelijk gekwetst wordt. Maar ik wil juist zo graag dat iemand een keer echt dichtbij komt.
Misschien kun je proberen om toch closer te worden met mensen door ze wel te vertellen wat je voelt?
isa (20) | 29 nov 2011, 12:40 uur
Hey Isa,
Ik heb geen idee of je dit nog gaat lezen, maar aangezien er nergens een antwoord-knopje zit, moet ik t zo maar proberen:P In ieder geval heel erg bedankt voor t lezen van mn verhaal:)
En wow, volgens mij weet je echt precies wat ik bedoel:O Het lijkt in ieder geval heel erg dichtbij te komen:P Ik snap precies wat je bedoelt met dat eenzame gevoel terwijl je best wel vrienden hebt!
En dat andere mensen er zo aan gewend zijn geraakt dat je er altijd maar bent en hen altijd maar helpt dat ze bijna nooit meer vragen hoe het eigenlijk met jou gaat, dat ken ik ook echt! Dat is ook één van de problemen waardoor ik moeite heb om weer close met iemand te worden. Zoals ik in mn eerste bericht al schreef, ben ik iemand die best snel dingen overdrijft. Daardoor ging ik - toen ik eenmaal zelf door had dat een van de dingen waar ik het moeilijk mee had was dat niemand vroeg hoe het nou eigenlijk met me ging - van mensen ineens eisen dat ze ook gingen vragen hoe het met me ging. Als ze 1 dag niet vroegen hoe mn dag was geweest, raakte ik al geirriteerd omdat ik het gevoel had van ik heb dat bij die andere mensen ook gedaan, ik heb het nu ook wel verdiend dat zij dat bij mij doen (1 dag is een beetje overdreven, but you get the idea:P Als je dit leest tenminstexD). Nu heb ik ook wel door dat ik daar te ver in ben doorgeschoten, maar doordat mensen mij om de een of andere reden best snel vertrouwen, krijg ik ook best snel contact met mensen die niet al te leuke verhalen hebben zeg maar en omdat ik toen zoiets had van ik wil niet dat dit dezelfde kant opgaat als met die andere mensen, dat ik alleen maar bezig met hen te helpen en dat ik ze daarna nooit mee spreek, dat ik van hen ging eisen dat ze ook aandacht aan mij schonken. Maja, omdat ik mezelf ben, heb ik dat heel erg overdreven:P
En anderen mensen vertellen hoe ik me voel zou inderdaad een oplossing kunnen zijn, maar dat vind ik gewoon heel erg moeilijk. Om de een of andere reden wil ik voor anderen nooit toegeven dat ik iets niet aankan of ergens mee zit ofzo. Het is niet dat ik bang ben om gekwetst te worden, maar meer dat ik het gevoel heb dat als ik mensen ga vertellen dat ik het ook - net als zij - best wel eens moeilijk heb, dat zij dan iets gaan hebben van waarom zou ik nog met hem omgaan? In mijn hoofd zit namelijk ook ergens de gedachte dat mensen mij alleen aardig vinden omdat ik ze kan helpen en omdat ze wat aan me hebben. Als ik dan ga zeggen dat ik zelf helemaal niet zo sterk en stoer ben als ik me voordoe, waarom zouden zij dan nog met me omgaan? Dat zit er dus in mijn hoofd:P
Maar nu zit ik weer alleen over mezelf te lullen terwijl jij ook aangeeft dat je iemand wil die een keer echt naar je luistert. Dus: hoe gaat t met je? Heb je het er met die vriendin over gehad dat ze je links laat liggen? (aangezien je al zei dat je eigenlijk altijd zegt dat het goed met je gaat - komt me ook wel bekend voor(A) - denk ik eigenlijk dat je nog niet hebt verteld dat je het daar moeilijk mee hebt). Je moet het er wel gewoon met haar over hebben (ik weet zeker dat je dat zelf ook wel had bedacht, maar als je het ook nog van iemand anders hoort, ga je het mss wel doen:P). Ik weet niet wat de reden is dat ze je links heeft laten liggen - of iemand anders jouw plek heeft ingenomen of dat ze andere vrienden heeft gekregen of wat dan ook - en dus kan ik ook echt niet zeggen dat praten met haar alles op gaat lossen en dat jullie dan weer echte vriendinnen kunnen zijn. Maar wat ik wel kan zeggen, is dat je met haar moet gaan praten zodat je duidelijkheid krijgt over waarom ze je nou precies links heeft laten liggen. Je gaf aan dat je bang bent om gekwetst te worden en dat zal wel uit een soort onzekerheid voortkomen en het is volgens mij het beste om dan zoveel mogelijkheid onzekerheid weg te nemen door te vragen waarom ze je links heeft laten liggen. Je krijgt haar er mss niet mee terug, maar hopelijk vermijd je er wel een stuk onnodige onzekerheid mee!
Nogmaals, heel erg bedankt dat je alles hebt gelezen:) En ik hoop dat jij dit ook nog leest:P
Sven (18) | 29 nov 2011, 20:10 uur
Tuurlijk heb ik je reactie nog gelezen!
Dankjewel, was eerlijk gezegd best verbaasd of nja verrast dat je zo snel reageerde, dacht misschien kijk je niet meer maar je bericht was natuurlijk best recent. ben meteen gaan lezen toen ik het zag!
het is fijn om te horen dat ik niet de enige ben die dit gevoel heeft, en wat je zegt klopt helemaal met mijn gevoel. vriendinnen weten dat ze altijd bij me terecht kunnen en dat doen ze ook, waar ik ergens ook blij om ben natuurlijk. het zit een beetje in me denk ik om mensen te helpen of te steunen als ze het moeilijk hebben, ik ben dan een luisterend oor denk ik. maar juist daarom denken vrienden dat ik altijd heel stabiel ben, bijna een soort ´blij ei´ om het maar even zo te noemen, en dat ik als een soort luchtig blaadje door t leven ga (sorry als ik het soms een beetje raar benoem;p). Maar juist omdat ik dat de laatste tijd niet zo voel en soms wel kan janken van mezelf omdat ik me stoer voordoe en dat van binnen totaal niet ben en me heel alleen voel. Ik denk juist de stap om dat wel een keer toe te geven is voor mij ook moeilijk, net zoals wat jij zegt. Juist om naar de buiten wereld een soort nja masker klinkt wat overdreven maar beetje harnas op te houden voelt op sommige momenten ook fijn, ik ben bang dat vrienden anders naar me gaan kijken als ik dat laat vallen. Jij weet dat altijd zo goed zeggen ze dan tegen me, als ik tips of advies geef aan vriendinnen, hoe doe jij dat altijd zo goed, zeggen ze dan... Jij hebt echt nooit problemen! je moest eens weten denk ik wel eens.
tijd terug vond ik een jongen leuk waar k t welles met mn vriendinnen over had. achteraf bleek dat hij een vriendin had want ik toen best jammer vond. nr mn vriendinnen laat ik dan niks merken of ik hang een stoer verhaal op dat het me niet uitmaakt. ik weet niet, door me dan kwetsbaar op te stellen of te laten merken dat ik er echt van baal en me klote voel, laat k m'n stoere ''ik'' vallen. maar dat ik het dan met niemand deel maakt dat ik me alleen maar 'kleiner' voel.
wat die vriendin betreft heb je misschien wel gelijk, door het gewoon te zeggen. ik probeer me dan stoer op te stellen of te negeren dat het me iets doet. eigenlijk zelfde verhaal dat ik het niet durf te zeggen omdat ik niet wil dat ze me op een andere manier ziet. Jij zegt ook dat je niet wil dat mensen zien als je iets niet aan kan of het ergens moeilijk mee hebt.
dat is eigenlijk precies zoals het voor mij is.
alleen werkt het dus niet ideaal want het geeft mij vaak een eenzaam gevoel.
en wat je zegt over dat vragen enzo, herken ik ook echt:O. Ik denk dat ik bijna overdreven interesse ging tonen op een gegeven moment bijna de in hoop dat het wederzijds zou zijn. Niet dat mijn vrienden geen interesse in me tonen, maar soms is het wel een feit dat ze enorm veel met zich zelf bezig zijn, onbewust en onbedoeld ongetwijfeld, maar gewoon niet veel aan een ander denken of vragen. En als ze ergens niet naar vragen dacht ik bij mezelf: zie je wel, het gaat weer op dezelfde manier. Vrij frustrerend;p ik maakte me daar ook wel een beetje gek mee maar dat heb ik nu wel aardig kunnen veranderen.
sorry het is een beetje lang geworden, ik hoop ook dat je het nog leest!!
Isa (20) | 30 nov 2011, 20:23 uur
Hey Blij Ei:),
Sorry hoor, moest ff (A) Kvond t zo'n mooie beschrijving^^
Maar nu ff serieus:P Allereerst ff dit: je hoeft echt geen sorry te zeggen voor een lang antwoord hoor. Ten eerste zijn mijn antwoorden nou ook niet echt kort te noemen en ten tweede ben ik er juist blij mee:)
Is best wel raar, om te weten dat iemand echt bijna precies hetzelfde voelt als ik. Toen ik een berichtje op deze site schreef, had ik eigenlijk het gevoel dat niemand zou begrijpen wat ik nou precies bedoelde. Er zijn namelijk mensen op deze site die veel ergere dingen hebben meegemaakt en dan zit ik hier een beetje zielig te doen omdat ik geen 'soulmate' heb of hoe je het ook wil noemen. Ik dacht niet dat er iemand zou zijn die niet zou denken 'wat een aansteller'. Maar er is dus wel iemand die snapt hoe ik me voel:) En die antwoordt nog met hele lange antwoorden ook:) Dankjewel:)
Maar weet je wat me opviel in jouw antwoord? Dit: 'Maar juist omdat ik dat de laatste tijd niet zo voel en soms wel kan janken van mezelf omdat ik me stoer voordoe en dat van binnen totaal niet ben en me heel alleen voel.'
En dan viel vooral het gedeelte 'de laatste tijd' me op. Is er iets specifieks gebeurd waardoor je je nu zo voelt? Ik weet t, het is (als er iets gebeurd is tenminste) nogal een persoonlijke vraag die je niet op een openbare website en misschien ook wel niet tegen mij wil beantwoorden, maar dat viel me op.
En verder viel me het laatste op: 'maar dat heb ik nu wel aardig kunnen veranderen.' Hoe dan(A)? Dat wil ik ook kunnen:P
En oh ja, je antwoord was dan best lang, maar je bent één vraag vergeten te beantwoorden:P Hoe gaat het met je?
Sven (18) | 1 dec 2011, 23:48 uur
Oke ik zal geen sorry meer zeggen;p en lange antwoorden blijven schrijven,
ik vind je helemaal geen aansteller!! maar ik snap wel wat je bedoeld met anderen die ergere dingen hebben meegemaakt,
ik denk ook wel eens bij mezelf van, hou es op of doe niet zo moeilijk maar ik kan niet veranderen wat ik voel;) En jij natuurlijk ook niet!
Dankje voor reageren trouwens op paar dingen die ik schreef,zoals die zin met: laatste tijd. het is niet zo dat er de laatste tijd iets is verandert of dat ik iets heb meegemaakt maar dat ik er de laatste maanden meer mee zit, dat het aan me knaagt. Ik ben denk ik altijd een beetje op mezelf geweest en tegelijkertijd wel sociaal naar anderen toe, maar het is meer de laatste tijd dat ik iemand mis die mij echt ziet of echt een keer luistert. heel fijn dat ik dat tegen jou kan vertellen, dankje daarvoor.
Over hoe ik dat verandert heb, ik weet het niet zo goed. Ik denk dat ik er op een moment achter kwam dat ik het aan het overdrijven was, wat jij ook zei! dan vroeg ik extreem veel of vaak dingen in de hoop dat er iets werd gevraagd wat ik graag kwijt wilde. en als dat niet gebeurde voelde ik me rot of dacht ik: ja dit verwachtte ik al. Ik denk door soms gewoon zelf dingen te vertellen loste ik het een beetje op, ik wilde dan liever nog steeds dat iemand het uit zich zelf zou vragen maar door er gewoon over te beginnen ontdekte ik dat iemand dan best geïnteresseerd was en dingen vroeg. en ik kon het op de één of andere manier goed kwijt.
Lief dat je vraagt hoe het gaat;) het gekke is dat er heel veel momenten zijn dat ik me echt wel goed voel, en dan denk ik bij mezelf: ach, wat doe ik soms moeilijk. En soms momenten dat ik me alleen voel en gewoon niet snapt hoe dat komt. want ik ben niet alleen;p snap je me? Dat zijn momenten dat er bv wel vrienden om me heen zijn maar dat ik me eenzaam en niet begrepen voel, en precies wat jij ook doet, het niet vertellen en je groot houden en er voor anderen zijn, werkt dan waarschijnlijk juist niet goed...
isa (20) | 2 dec 2011, 15:45 uur
Heey! Wat gek, ik heb al eerder gereageerd maar misschien er wat mis gegaan want mn bericht is nog steeds niet geplaatst.. dus ik probeer het opnieuw! ik hoop dat deze wel wordt geplaatst:(
En beloofd;p Ik zal niet meer sorry zeggen voor lange antwoorden en gewoon doorblijven gaan met lang antwoorden ookal is het misschien langdradig.
Dankje dat je vraagt hoe het met me gaat! Ik wil ook natuurlijk weten hoe het met jou gaat, en het is idd best gek te weten dat er iemand is die het zelfde voelt he. Ergens ook wel een fijn gevoel, niet omdat ik wil dat jij je zo voelt natuurlijk! maar t voelt minder alsof ik de enige ben. Dankje dat ik het met jou kan delen;)
het was je opgevallen dat ik iets had geschreven over 'de laatste tijd'. nou is het niet zo dat er de laatste tijd iets specifieks is gebeurd. ik ben altijd wel vrij veel op mezelf geweest maar het is iets van de laatste tijd dat ik iemand mis die me wel echt goed kent. Ik heb vaak het idee dat vriendinnen me niet echt goed kennen en dat maakt dat ik bij hen kan zijn maar me wel eenzaam en onbegrepen kan voelen. Dus meer iets van de laatste tijd. Heb jij dat al lang? je hebt wel verteld dat je altijd graag een soulmate hebt gewild,
Je vroeg ook hoe ik het heb kunnen veranderen. Ik denk dat ik er op een gegeven moment ook achterkwam dat ik het overdreef. door extreem vaak te vragen hoe het ging etc hoopte ik op iets terug en als dat niet zo was dan dacht ik: zie je wel. En dat frustreerde enorm. Juist door soms gewoon zelf iets te vertellen (ook al had ik liever gehad dat iemand het zelf had gevraagd) merkte ik dat iemand dan echt wel geintereseerd was. In plaats van te blijven hopen op een bepaalde vraag begon ik gewoon zelf te vertellen over iets dat ik kwijt wilde, dat me dwars zat ofzo. En dan vroeg diegene ook vaak wel door.
Ik hoop dat je daar iets aan hebt!!
en ik hoop dat dit bericht wel wordt geplaatst,,,
isa (20) | 4 dec 2011, 16:45 uur
Hey Isa,
Haha nu heb ik 2 antwoorden:P Die eerste was toch wel aangekomen, t duurde alleen ff:P
Maar als je alles zo opschrijft, denk ik dat ik wel aardig weet hoe je je voelt ja:P Een hele hoop dingen komen me heel bekend voor:P
Sorry:( Ik heb je bericht 2 dagen geleden al gelezen en ik heb me echt voorgenomen om een langere reactie te schrijven dan dit, maar ik zit echt helemaal in de knoop met mn gedachten nu:( Dat er iemand is die weet hoe ik me voel en daarover wil praten heeft echt van alles los gemaakt zeg maar en eigenlijk zou ik je van alles willen vertellen, maar ik kan het niet. Ik kan het niet omdat ik niet alleen over mezelf wil praten, maar ook omdat het zo'n troep is in mn hoofd nu dat ik niet weet waar ik moet beginnen. En ik kan t niet omdat ik het niet durf...
Dus sorry:( Je hebt nog een antwoord tegoed waarin ik inga op jouw bericht, want dat heb ik eigenlijk nog amper gedaan, maar t lukt me nu gewoon niet
Sven (18) | 7 dec 2011, 22:34 uur
