Ik snap je wel een beetje.. Ik voel me soms ook wel eenzaam en ik twijfel soms ook of mijn vrienden wel echte vrienden zijn.. Maar dat is iets waar je je overheen moet zetten. Met liefde kan ik je waarschijnlijk niet helpen, want ik heb hetzelfde als jij, alleen dan met oudere mannen. Ik ben smoor op iemand die bij mij op school werkt… Ik ben vaak bij hem, maar ik doe een beetje raar bij hem in de buurt en dat schrikt hem af. Het doet me best wel pijn om hem zo afstandelijk te zien doen.. Maar het heeft ook een positieve kant. Je maakt een soort panser die verdere afwijzingen wellicht wat minder pijnlijk maakt.. Wat misschien tegen die leegte helpt… Is bezig zijn met verschillende activiteiten na school… Even met je hoofd ergens anders zijn.. Greets Nuumi

Nuumi (16) | 7 mrt 2010, 21:06 uur

Lieve Bobo

Het is wellicht een magere troost dat je niet de enige bent die met afstootverschijnselen, en het daaruit voortkomende gevoel van eenzaamheid, te maken heeft.
Het lijkt wel of mensen bang zijn als je extra aandacht en genegenheid of oprechte vriendschap zoekt en dat maakt jou dan onzeker en dan sluit jij je af en ongewild stuur je jezelf de eenzaamheid in. En dan begrijpen de mensen jou alweer niet en zo draai je in een cirkeltje.
Ik denk dat het heel belangrijk is om mensen te vinden die jou echt begrijpen omdat ze hetzelfde ervaren hebben. Ik denk wel dat je de eenzaamheid de baas kan worden als je voldoende begrip kan krijgen voor hetgeen je doormaakt.
Alles van je afschrijven kan een hulpmiddel zijn, of er over zingen, of er grapjes over maken of er een schilderij of ander kunstwerk over maken.
Iedereen heeft een andere manier om er mee om te gaan. Durf er vooral over te praten, ik vind dat het helpt.

Sterkte en weet dat vele mensen jou, net als ik, heus wel begrijpen.

Liefs Katja

Katja (19) | 25 mrt 2010, 16:40 uur

En wat ook helpt is je aanmelden bij een sportclub of iets anders buiten school. Zo heb je meer kans dat je nieuwe vrienden maakt want samen sporten/ dingen doen schept echt een band!

sebas (20) | 30 sep 2010, 00:17 uur

Lieve Bobo,

Jou gevoel van eenzaamheid komt ook mij bekend voor. Dit schooljaar ben ik in mijn eentje naar Nijmegen verhuisd om er te gaan studeren, en ik kende er helemaal niemand. Zoals te verwachten ben ik nu een stuk eenzamer dan thuis bij mijn familie, dus ben ik erover na gaan denken wat ik eraan kan doen. Wat mij opvalt is dat het makkelijk is vrienden te maken als andere mensen in dezelfde situatie zitten. Zoek mensen op die ook eenzaam zijn en behoefte hebben aan contact, die mensen staan er ook voor open.
Natuurlijk is het niet makkelijk om zomaar met iemand te gaan praten zonder reden, dat heb ik ook door mijn verlegenheid. Als jij dat ook hebt is het misschien een goed idee je aan te sluiten bij een club of sportteam, iets waarbij je met mensen moet omgaan. Dan maak je vanzelf vrienden. En als je niemand vind met wie je vrienden wil worden zoek je gewoon verder! Je moet ook maar net geluk hebben met de mensen die je tegenkomt, net de mensen vinden met wie je vrienden wil worden.
Hopelijk heb je hier iets aan! En trouwens, dat je je zo eenzaam voelt kan ook komen door de puberteit, dan ben je emotioneel gezien vaak wat minder stabiel en denk je sneller dat mensen je niet de moeite waard vinden, terwijl ze in werkelijkheid gewoon even geen tijd hebben ofzo.
Succes en liefs,

Esther

Esther (18) | 30 sep 2010, 13:21 uur