Ik zie het niet meer zitten.

Het begon allemaal een jaar geleden. Ik had toen heel veel zorgen aan mijn hoofd, zo erg dat ik in het ziekenhuis belande. Ik had de hele dat en nacht pijn. Niemand wist waar ik las van had...... Behalve ik. Toen heb ik het naar een paar dagen uiteindelijk aan een pedagogisch medewerkster in het ziekenhuis verteld. Gelukkig ben ik daarna uit het ziekenhuis ontslagen. Elke week had ik een gesprek met die pedagogische mederwerkster in het ziekenhuis, maar helaas dit hielp van geen kanten. Tegen haar zei ik dat het helemaal goed ging met mij en toen hoefde ik niet meer terug te komen. Een paar dagen daarna ben ik naar de huisarts gegaan, omdat het zo slecht ging. Ik heb daar gepraat,gepraat en nog eens gepraat. Kreeg ik te horen dat als ik zo door ging met mijn eten (wat niet goed ging) ik zo weer in het ziekenhuis belande met anorexia !! Dikke onzin vind ik het. Als ik niet of weinig at had ik ergens controle over en die stem in mijn hoofd wou ik al helemaal niet kwijt. Ik at trouwens wel genoeg vond ik zelf. Ik at alleen wat avond eten en dat kotste ik dan vervolgens weer uit. Diep in mezelf wist ik dat ik niet goed bezig was, maar die stem.. Die zei dat ik dik en lelijk was gaf me zo'n goed gevoel dat ik gewoon echt niet kon stoppen. Naar een paar gespreken met de huisarts zag ik in dat ik niet mijn veiligheid achter eten moest gaan zoeken en ik ben langzaam weer normaal gaan eten en dat is me gelukt. Helaas belande ik toen dieper en dieper in de put. Ik raakte depressief. Van de huisarts kreeg ik anti-depresiva mee en die slik ik op dit moment nog steeds. Toen ik begon met die anti-depresiva duurde het twee weken voor het ging werken. Ik heb me in die tijd letterlijk helemaal kapot gesneden zo slecht ging het. Niemand zag het aan mij alleen ik. Niemand heb ik hier iets over verteld zelfs mijn huisarts niet die ik door en door vertrouw. Toen de anti-depresiva ging werken ging het stukje bij beetje weer wat beter. Nu op dit moment ga ik naar een pschygoloog. Mijn verhaal hierboven heeft mijn leven ontzettend kappot gemaakt. Nog steeds hoor ik elke dag stemmen in mijn hoofd en nog steeds ben ik wel bezig met eten, maar ik eet wel normaal. Ik ben ondertussen gestopt met snijden en ik hoop dat ik dat blijf volhouden, want de drang om mezelf pijn te doen is nog steeds er groot.
Zin om te leven heb ik overgens niet meer. Elke dag denk ik nog aan zelfmoord. Ik hoop dat ik door de hulp met de pschygoloog weer een beetje leer om van het leven te genieten! Op een dag hoop ik ook dat ik die stemmen in mijn hoofd kwijt ben die mij dag en nacht bezig houden, maar ik ben bang dat het iets van mij is en dat het bij me zou blijven. Ik hoop dat de toekomst er wat leuker voor mij uitziet dan wat ik het afgelopen jaar heb meegemaakt. Tegen de mensen die zich zelf aan het uithongeren zijn en/of zich aan het snijden zijn raad ik aan zo snel mogelijk hulp te zoeken anders ga je eraan kappot.

van: Idon'tlovemyself (16)