Eenzaam, verdriet, niemand die ervoor je is

Er is niemand die naar mij omkijkt echt niemand. Soms denk ik van stel allah yster als ik dood ga wie zal dat dan weten..wie zal er om mij rouwen. Alleen mij familie en verder niemand. Ik heb vrienden, maar dacht dat het vrienden waren. Eigelijk heb ik niemand ook geen vrienden terwijl iedereen ze wel heeft. Waarom kan ik geen goede mensen vinden die van mij houden zoals ik ben? Jarenlang ben ik op zoek naar iemand die de leegte op kan vullen. Mijn vreugde, verdriet en pijn heb ik nooit met iemand kunnen delen. Alles zit nog binnen..en dat is het ergste. Ik kan mijn gevoeles niet tonen dit heeft ertoe geleid dat ik naar de psychiater moest van de dokter. Ik had verschijnselen van hevige pijn in me hart, maar het was niks fysiek maar geestelijk vertelde ze me. Nu ga ik in therapie bij een psychiater. Ze vroeg of ik me vaak alleen somber en onbegrepen voelde. Ik antwoorde; NEE, maar ik wist dat ze gelijk had. Ik ben somber en alleen vaak verdrietig. Al mijn emoties heb ik nooit kunnen tonen. Misschien kan dat ooit als allah inchaAllah mij de juiste persoon stuurt en dat deed hij ik heb nu een psychiater die ik alles kan vertellen, maar nog steeds geen vrienden die me vragen of het goed gaat, met me willen shoppen, me bijstaan tijdens zware tijden, me gerust stellen, me elke dag bellen. Andere hebben ze wel en ik. Ik heb niemand die om me geeft.

van: mehdia (20)