Een nieuw jaar, een nieuw begin?

Ik bevind me ondertussen al 18 jaar op deze aardbol. Ik heb een normale jeugd gehad en ik heb lieve ouders die me altijd zouden steunen. Maar sinds anderhalf jaar gaat het niet zo goed met mij. Ik voel me vaak weemoedig, moet vaak huilen, sinds een jaar geleden kreeg ik ook paniekaanvallen ‘s nachts, ik ben moe, futloos, heb geen energie, geen zin om buiten te komen. Het liefst zou ik de hele dag in mijn bed liggen en alles vergeten. Maar dat gaat niet. Er zijn dagen dat ik mezelf er echt moet doorslepen, dat ik mezelf moet oprapen om de dag door te komen. Ik wil niet dood ofzo, ik wil me gewoon niet meer zo ellendig voelen, ik wil gelukkig zijn. Kost wat kost. Mijn studies lijden enorm onder mijn innelijk slecht gevoel. Ik ben mijn eerste jaar aan de hogeschool begonnen, ik heb bijna examens en het studeren lukt helemaal niet. Terwijl ik vroeger helemaal geen problemen had met examens. Ook mijn relatie staat helemaal onder druk. Ik weet nu niet of mijn ellendig gevoel discussies veroorzaken, ofdat de discussies mij nog ellendiger maken… Het is allemaal een vicieuze cirkel en ik raak er niet uit bevrijd. Mijn vriend wou het zelfs uitmaken omdat hij met mij geen raad meer weet, omdat hij niet weet wat hij moet doen om me gelukkig te maken. Dit heeft me natuurlijk nog dieper in de put gebracht. Gelukkig heb ik op hem kunnen inpraten, en hebben we het nog een kans gegeven. De laatste weken ben ik, ook met steun van mijn mama, beginnen inzien dat ik het niet meer alleen aankan, dat ik mezelf niet meer kan helpen. We zijn op gesprek geweest bij de huisarts, een hele lieve dame, die me doorverwees naar een psycholoog. Morgen heb ik mijn eerste afspraak met die man. Ik ben bang en nieuwsgierig tegelijkertijd. Ik hoop dat het me helpt, ik wil écht terug het lieve, blije meisje van vroeger worden. Ik hoop ook dat mijn vriend niet wil opgeven, zodat we samen nog een mooie toekomst kunnen uitbouwen. Bij deze wil ik hem zeggen hoe graag ik hem zie, al lijkt het soms niet zo. Vroeger hadden we een mooi toekomstbeeld, en nu lijkt het allemaal zo onzeker. Lief konijntje, we gaan ervoor. Ik ga ervoor… Ik wil ons weer gelukkig maken… Vecht je mee? Goh, en ik zit weer met de tranen in mijn ogen terwijl ik dit schrijf… Ik wil graag een oproep doen aan iedereen: als je je niet goed voelt in je vel of in je hoofd, probeer jezelf niet nodeloos te helpen als dat niet meer lukt, maar laat je helpen…

van: Evelien (18)