Bang van het zwarte gat
Ongeveer anderhalf jaar geleden veranderde ik van een blij, sociaal meisje in een heel ander persoon. Ik werd bevriend met een meisje wat later aan pathologische leugenaar bleek te zijn. Zij vertelde mij dat ze zichzelf wel eens had gesneden en hoe ze dat precies had gedaan. Dat had ze niet moeten doen, want een toen ik me een paar weken later down voelde pakte ik er een mes bij om 'het ook eens te proberen'. Ik kraste wat in mijn arm, maar was eigenlijk een beetje bang om mezelf echt pijn te doen en snapte niet goed waarom ik het eigenlijk deed.
In een paar maanden tijd werd het steeds erger met mij. Ik voelde me elke dag moe, raakte bijna al mijn vriendinnen kwijt (behalve de pathologische leugenaar) en had bijna elke dag ruzie met mijn ouders. Ik was, en ben nu nog steeds, bijna altijd boos op mijn vader. Soms ook gewoon zonder dat ik daar een reden voor had. Ik begon mezelf ook steeds vaker te snijden en de sneeen werden steeds dieper en dieper.
Op een gegeven moment zag de pathologische leugenaar de wondjes op mijn arm en daar schrok ze heel erg van. Ze vertelde het aan al mijn andere vriendinnen(die ik ondertussen eigenlijk al kwijt was geraakt). Toen hebben ze mij min of meer uit mijn dal geholpen en sneed ik mezelf heel lang niet meer. Tot ik vreselijke ruzie kreeg met de leugenaar en onze vriendschap verbrak.
Dit jaar ging het heel goed. Ik had weer veel vriendinnen, was blij en voelde me goed. Maar langzamerhand begin ik steeds meer te denken dat ik mezelf voor de gek houd. Ik heb veel last van stemmingswisselingen, snijd mezelf weer regelmatig en steeds dieper en dieper. Ik weet niet waarom ik me zo down voel en denk dat ik last heb van een manische depressie. Ik weet niet wat ik hier mee moet en wat ik er aan kan doen. Ik wil niet weer in zo'n diep gat wegzakken als vorig jaar. Ik ben bang om weer in een depressie te raken, zeker omdat ik mezelf dan misschien van mijn leven beroof.
van: Bambi (15)
