meid.,!
Wat heftig! Maar heb je een idee waarom je jezelf snijd? waarom kan je er niet over praten? schaam je je ervoor? Snijden is niet de oplossing weet dat!

Knuffs!

mieke (17) | 21 sep 2011, 14:09 uur

Heeii,

Ik begrijp hoe jij je voeld heb zelf ook tijdtje terug het zelfde als jou gehad.Maar waarom voel jij je zo? is er iets gebeurd in het verleden of nu? misschien ligt het wel daar aan of iets anders dergelijks?

Je weet ik ben er voor je!
als je nog iets tevertellen hebt? dan luister ik met liefst naar je;)

meid je staat er niet alleen voor onthoud dat;)

Groetjes,Daisy(L)

Laat reactie achter?

Daisy (16) | 21 sep 2011, 17:43 uur

Emmy, wees sterk! Je klinkt als een heel aardig meisje. En hoe je er ook uitziet, je bent vast mooi. Maar waarom? Waarom snijdt een prachtig mooi meisje zichzelf uit verdriet? Je snijdt geen problemen weg, je snijdt er juist problemen bij!
'Welke gek denkt er nu dat hij mijn raad kan geven?', vraag je je vast af.
Ik.
Ik begin ook aardig depressief te raken omdat ik een geheim met me meedraag. Mijn geheim is een test, dat betekent dat ik mijn enige echte vriend voor altijd kwijt ben, of mijn geheim is waarheid, wat een dodelijk einde kan hebben. Letterlijk. Waar jij zegt "dat ik er niet over kan praten" voel ik precies hetzelfde.

Ik weet niets van snijden uit woede en verdriet, maar ik weet wel dat het zonde is. Op je ziel zitten misschien al littekens, laat die alsjeblieft niet zichtbaar zijn aan de buitenkant! Je komt er bovenop, absoluut. Misschien niet vandaag, of morgen, maar hou moed! Ook als je vriend je nu niet meer ziet staan. Hij hoort juist zijn arm om je heen te slaan. Hij is diegene die zich rot moet voelen, niet jij! Je verdient zó veel beter. Ik zou graag een arm om je heen slaan.
Wat ik je aanraadt te doen? Begin met het stoppen jezelf te snijden. Zoek een andere manier om van je woede af te komen. Misschien doet een boksbal wel wonderen. Verder zou je denk ik afleiding moeten zoeken. Steek iets meer tijd in je sport of hobby dan normaal en probeer een beetje positiever te denken. Elk probleem heeft een oplossing, zoals op elk slot een sleutel past. Maar denk er niet te veel over na. Probeer te doen waar je goed in bent en dat wat je leuk vindt, dat is belangrijk. Het komt goed Emmy, echt. Je wordt door meer mensen gesteund dan je denkt.

Die ene jongen (17) | 22 sep 2011, 00:40 uur

dankjullie wel allemaal. die lieve reacties helpen me echt. het is fijn om te weten dat er mensen zijn die me steunen. Ik ben in het verleden geestelijk en lichamelijk mishandeld door mijn ouders en daardoor heb ik me altijd al eenzaam gevoeld. Als je nooit geleerd hebt over je gevoelens te praten, is het erg moeilijk dat opeens wel te doen. Snijden is voor mij de manier om mijn gevoelens wel te laten zien.
Ik ben er nu wel achter gekomen dat ik veel eerder om hulp had moeten vragen. Dan was het misschien niet zo uit de hand gelopen. Het lijkt alsof elke nieuwe tegenslag me weer helemaal terug de grond in slaat. Soms word ik er gewoon moe van om me telkens weer omhoog te vechten. Toch weet ik dat ik sterk ben en dat ik hier uit ga komen. De tijd zal het leren.

Die ene jongen, wees niet te hard voor jezelf. Ik zou niet willen dat jij ook in het diepe dal terecht komt waar ik nu in zit. Want niemand verdient zo'n rot leven. Misschien moet jij ook eens je verhaal kwijt kunnen? Geheimen zijn bij mij altijd veilig.

liefs, emmy

emmy (18) | 22 sep 2011, 19:52 uur

Emmy,

Het lijkt me vreselijk om door je eigen ouders mishandeld te worden. Heb je je ooit ergens veilig gevoeld? Ik ben eigenlijk wel een tikkeltje nieuwsgierig over wat voor mishandeling je het hebt. Als je er niet over wilt praten, moet je dat ook niet doen. Ben je verkracht? Het klinkt eigenlijk meer alsof je ouders ruzie hebben en ze zich op jou afreageren. Dat niemand zoiets begrijpt kan ik me voorstellen, het is ook behoorlijk heftig. Heb je een broer of zus? Zijn zij ook mishandeld?

Over mij hoef je je niet druk te maken. Al vind ik het wel heel lief dat je dat doet. Eergisteren had ik een behoorlijke dip. Het werd me even allemaal te veel. Normaal ben ik juist altijd heel vrolijk. Zolang ik anoniem kan blijven, wil ik wel iets over mijn verleden zeggen. Op de basisschool ben ik gepest. Daardoor ben ik veranderd. Ooit zat ik vol grapjes. Uiteindelijk zag ik overal spoken; ik wist niet meer wie het goed met mee voor had. Daardoor heb ik sommige mensen, die me wilden helpen, vreselijk behandeld. Dat spijt me echt vreselijk. Op de middelbare heb ik een nieuwe, succesvolle start kunnen maken, al heb ik nog steeds moeite sociaal te zijn. Al die tijd heb ik maar één echte vriend gehad, met wie ik over alles kon praten. Drie jaar geleden vertelde hij me dat hij zelfmoord wilde plegen. Hij wilde zijn polsen doorsnijden. Ik mocht het tegen niemand zeggen... Wat doe je dan? Ik heb met hem gepraat, keer op keer. Geprobeerd hem te overtuigen dat hij het niet moest doen, waarbij ik duidelijk liet merken hoe veel ik om hem geef. Ik heb zelfs op vakantie een keer zijn zakmes gestolen. Elke keer als hij in een dip zit ben ik bang en vraag ik me af of ik het iemand moet vertellen. Hij heeft geen idee hoe bang ik dan ben. Doodsbang.
Om het nog moeilijker te maken kan het ook een soort test zijn geweest. Net voor hij het me vertelde, duwde ik hem figuurlijk een beetje van me af. We werden te close, daar kan ik niet mee omgaan. Hij zou zich afgevraagd kunnen hebben of ik wel een vriend ben en daar zo achter willen komen.
Behalve anoniem kan ik er met niemand over praten. Wie weet wat er gebeurt als hij er achter komt.
Nu gaat het goed met hem. Door vele frustratie's en omdat hij een mail van mij (waarin ik gewoon vraag hoe het gaat en of hij een fijne vakantie heeft gehad) negeert, zat ik eergisteren in een dip. Maar zo'n dip duurt bij mij gelukkig maar één dag, dus in zo'n dal zal ik niet blijven hangen, denk ik. Nu in ieder geval niet.
Ondanks dat het grootste gevaar geweken is, voelt het toch fijn om het eens te kunnen zeggen. Bedankt.

xxx

Die ene jongen (17) | 24 sep 2011, 01:50 uur

Misschien kan je beter niets over die mishandeling zeggen... Ik had er niet naar moeten vragen, sorry. Ik ben soms iets te nieuwsgierig... Ik hoop niet dat ik je pijn heb gedaan met die vraag. Misschien kan ik beter helemaal mijn mond houden. Ik hoop gewoon dat het beter met je zal gaan. Sterkte Emmy.

Die ene jongen (17) | 25 sep 2011, 23:16 uur