Waarom?
Ik ben een meisje van 19jaar.
In mijn familie zijn veel sterfgevallen voorgekomen,
5jaar geleden is mijn opa overleden, 6maanden later mijn oom, 2maanden later mijn tante.. die voor mij als 2e moeder voelde.
in datzelfde jaar gingen mijn ouders scheiden.
vanaf toen ging het bergaf waarts.
Ben 2jaar terug met mijn opleiding begonnen, maar kon dat omdat het toen al zo slecht met me ging niet afmaken.
Vorig jaar toch opnieuw begonnen en weer lukte het me niet.
Loop nu sinds een jaar bij de GGZ en ga alleen maar achteruit ik kan geen punt noemen dat ik mezelf beter heb gevoeld..eigenlijk kan ik niet eens meer zeggen WANNEER ik me voor het laatst gelukkig heb gevoeld.
ik heb over alles een schuldgevoel en trek het vaak niet meer, denk aan zelfmoordgedachtes en word helemaal gek.
Heb ook 1,5jaar een vriend die blijft bij me wat er ook gebeurd, maar ondanks dat gaat het super slecht met onze relatie we weten niet meer wat we er van moeten verwachten.
Als ik heel eerlijk ben zie ik mezelf niet meer beter worden, heb medicijnen gehad en die zijn nu stop gezet omdat ze zeggen dat die mij niet helpen.. dan denk ik; hoe kunnen ze dat nu zeggen!! ze laten me gewoon zo lopen..
ook zit ik in therapie voor mijn stemmingswisselingen en mijn psycholoog zegt dat dat me ook al niet meer helpt.
kunnen ze dan niks verzinnen waardoor het ooit beter zal gaan? ik zie er vaak geen uitweg meer in net zoals nu.
op zulke momenten denk ik GA ALLEMAAL MAAR WEG.. het doet me niks meer mijn gevoel laat zich helemaal gaan,
ik ga op dat moment dingen doen waarvan ik later niks meer afweet.. ik praat in mezelf en als iemand dan vraagt wat ik doe reageer ik niet.. pas als ze mij in mijn gezicht aanraken.
ook snij ik mezelf heel vaak, normaal gaf me dat rust maar nu niet eens meer.
ik weet het niet meer, er komt ook steeds meer en meer bij, mijn vriend weet ook dat het zo niet vol te houden is en is heel boos dat ze nu na een heel jaar nog niet weten wat mij helpt.
het gaat zo gewoon niet meer,
K-leine (19) | 8 sep 2010, 13:36 uur
Hey.
Als je wilt dat men je helpt moet je niet gesloten blijven. (Dit is een algemene zin hoor, dit is niet persé op jou gericht).
Maar blijf open voor hulp. Er zijn mensen die niet willen helpen omdat ze er geen zin in hebben, maar er zijn ook mensen die niet willen helpen omdat ze nou eenmaal niet kúnnen helpen. Zij weten dus niet hoe. Maar andere mensen zijn er wél die dat kunnen! En nee, die komen niet zomaar op jou aflopen. Jij moet genoeg instanties vinden, zoveel dat er wel eén jou moet kunnen helpen! Als je jezelf nu al snijdt, en gesloten gaat tegen andere medemensen maak je het jezelf ook alleen maar moeilijker. En omdat het nu somber is, betekent het niet dat het nooit meer zonneschijn word. Ik zeg altijd als je nu je ongeluk hebt, krijg je later je geluk! En ik weet niet of jij dit gelooft wat ik zeg, maar dit heeft ook geen nut. Bespaar jezelf de pijn, als je weet dat 't allemaal beter kan.
Uglygirl.
Uglygirl (Lelijk meisje) (14) | 9 sep 2010, 14:22 uur
