Hoi Anoniem, Ik vind het moeilijk om je advies te geven, omdat ik geen idee heb over wat voor problemen je het hebt. Gaat het om problemen die je met je man samen hebt meegemaakt? Of gaat het om problemen van nog voor zijn tijd? Misschien zijn het problemen die nog wel op te lossen zijn? Ik vraag me af of het je eigen keus is geweest om met je man te trouwen.. Hou je wel van hem en zijn de vlinders weg? Of hou je helemaal niet meer van hem? Of heb je nooit van hem gehouden? En hoe is hij voor jou? Hoe komt het dat jij je steeds minder voor hem interesseert? Ondanks dat ik zo weinig van je situatie afweet, wil ik je het advies geven om jezelf niet weg te cijferen in een relatie. Dit wil niet meteen zeggen dat ik je adviseer om te scheiden. Probeer, als het mogelijk is, je relatie met je man bespreekbaar te maken en problemen op te lossen. Ten slotte hebben jullie niet voor niets voor elkaar gekozen toch (ervan uitgaande dat het je eigen keus is geweest om te trouwen). Daarnaast hebben jullie ook 2 mooie kinderen. Maar als jullie er toch niet uit gaan komen, als je toch denkt dat je niet gelukkig zal zijn met je man, dan kan je misschien wel beter gaan scheiden. Voor de kinderen is het ook zeker niet goed om op te groeien met ouders die wel samen wonen, maar niet samen willen zijn. Dan kunnen ze beter opgroeien met gescheiden ouders die het nog wel goed met elkaar kunnen vinden. Daarnaast adviseer ik je om inderdaad professionele hulp te gaan zoeken als je denkt dat je het niet meer aankan. Ook al ben je niet zo een prater, de huisarts/psycholoog is een professional en weet ook hoe ze niet-praters kunnen helpen. Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen en wens je heel veel sterkte. Ik hoop dat je je eigen weg kunt vinden in je leven. Liefs, Prenses

Prenses | 11 jun 2008, 01:09 uur

We hebben zelf voor elkaar gekozen. En ik heb veel problemen met mijn man gehad en soms nog. Veel van die problemen komen door zijn familie. Nou ja..eigenlijk alle problemen. Zijn ouders zijn nogal bemoeierig. Vooral zijn moeder. Als je een paar dagen niets van je hebt laten horen of niet bent langs geweest dan krijg je gelijk een opmerking hierover naar je hoofd geslingerd. Door al die ruzies in ons huwelijk ga je elkaar gewoon niet meer zo belangrijk vinden..je krijgt gewoon min of meer een hekel aan elkaar. Niet echt een hekel, maar je voelt gewoon minder voor elkaar. Althans ik voor hem. Ik voel me gewoon niet meer zo verbonden met hem. niet zoals we net met elkaar getrouwd waren en nog heel verliefd op elkaar waren. Ik heb het gevoel dat alles gaat voor zijn familie. Vooral zijn ouders. Alles moet daar voor wijken. Ik voel me gewoon zo onderdrukt door ze. NIet dat ze vaak bij ons komen ofzo, dat helemaal niet. Maar gewoon een bepaalde controle die ze over je hebben. Ik kan hier niets aan veranderen. Het is gewoon beknellend. We hebben een keer zo’n enorme ruzie gehad dat we op het punt stonden te scheiden, maar dat is toen niet door gegaan omdat hij met hangende pootjes naar me toe kwam en me smeekte. En toen ben ik meer voor mijn kinderen naar hem terug gegaan. Ik pas ook gewoon niet bij zijn familie. ik ben een totaal andere persoon dan hoe zij zijn. ik durf eerlijk gezegd een psycholoog hier ook niet over te vertellen. ik ben bang dat het dan uitlekt of dat het ergens wordt genoteerd en dat het dan ooit uitkomt ofzo..ik weet niet…ik ben gewoon bang.

anoniem | 11 jun 2008, 22:41 uur

hoi anoniem, Ik kan begrijpen dat als je veel ruzies hebt, je steeds meer op elkaar gaat afknappen. Dat lijkt me echter niet de bedoeling. Misschien kunnen jullie niet goed communiceren / ruzies uitpraten, want in feite zou je op een gegeven moment juist moeten groeien van ruzies. Dus dat je ervan leert en dat hetzelfde onderwerp niet weer voor zo erge ruzie kan zorgen. Misschien is relatietherapie iets voor jullie? Zodat jullie leren ruzies samen op te lossen. Ik ben zelf ook getrouwd en ik ben ook heel anders dan mijn schoonfamilie. Ik kan wel gewoon met hun omgaan, maar zij zijn heel anders dan mij en mijn familie. Ik pas me een beetje aan, maar ik laat soms ook wel merken dat ik het niet altijd met ze eens ben. Soms moet ik moeite doen dat ik mijn mond houd.. maar dat moet wel als je van je man houdt!! En natuurlijk heb ik ook wel eens ruzie gehad over mijn schoonouders met mijn man. Hij neemt het natuurlijk altijd voor zijn familie op en ik voor de mijne. Maar het punt is dat je zijn familie niet zwart moet maken en probeer ze te accepteren zoals ze zijn. Ik bedoel niet dat je dan maar je mond moet houden hoor.. maar je kan bepaalde dingen ook subtiel zeggen. Of vanuit je gevoel praten. Dus niet: ‘Je moeder heeft dit en dit gedaan!’, Maar: Ik voel me vandaag echt rot. Want dit en dit is er gebeurd en ik begrijp niet waarom. Snap je? Maak hem ook duidelijk dat het vanaf nu belangrijk is om hierover geen ruzie meer te maken, dat het jou breekt en dat je het allemaal heel anders zou willen. Misschien gaat hij je begrijpen (dat is wel iets wat moet groeien, vanwege de loyaliteit jegens zijn ouders!!) en komt het toch nog goed tussen jullie? Misschien dat hij eens met zijn ouders zou kunnen praten, zodat jullie gezamenlijk tot een oplossing kunnen komen? Ik weet niet of dat zij daarvoor open staan? Ik begrijp dat het moeilijk is om met mensen samen te leven, waar je niet zo goed mee overweg kan. Ten slotte heb je niet gekozen om met hen te gaan leven, maar met je man. Maar zij zijn er nou eenmaal en hun kan je niet veranderen. Het enige wat je kan doen is begrip kweken bij je man en ervoor zorgen dat dit onderwerp neit gaat overheersen in jouw relatie. Maar weetje.. schoonouders zijn heel vaak beknellend, ook als ze het goed bedoelen hoor. Ik heb dat ook! Ze bedoelen het lief en aardig.. maar soms is het me gewoon iets te veel! Snapje.. wat dat betreft kunnen schoonouders het nooit goed doen ;) Bedenk voor jezelf eens… als ik geen ruzie meer met mijn man zou hebben over hun, kan ik dan nog gelukkig met hem worden? Dat is de vraag die jou vertelt of het nog zin heeft om je relatie voort te zetten. Wat betreft die psycholoog: die heeft een beroepsgeheim en mag in geen geval, zelfs niet aan je man, vertellen wat ie met jou besproken heeft. Je kan dit aan het begin van je therapie ook nog eens duidelijk maken, als je er toch niet helemaal in vertrouwt. En je hoeft je niet te schamen voor je verhaal hoor.. de psycholoog is heel wat gewend, en verhalen zoals de joune is hem/haar zeker niet onbekend. Als jij denkt dat een psycholoog jou kan helpen, ga daar dan zeker naartoe! Baat het niet, schaadt het ook niet! Meid, ik wens je heel veel sterkte en geduld. Ik hoop dat het allemaal goedkomt, ook voor je kinderen! Liefs, Prenses

Prenses | 13 jun 2008, 05:28 uur

Beste Anoniem, Ik denk dat voor dit probleem een psycholoog niet de beste optie is. Een maatschappelijk werker is hier meer op gespecialiseerd. Je angst dat dit zal uitlekken is niet reeel. Maatscahppelijk werker (en psychologen) hebben een geheimhoudingsplicht en mogen niet met andere over jou praten als jij hier geen toestemming voor geeft. Ik kan je verder aanraden net als Prenses dat je voor jezelf moet kiezen en voor je kinderen. Het is voor kinderen echt niet goed dat zij met oudersa opgroeien waar een spanning tussen is. Verder wil ik je aanraden (in hoeverre het mogelijk is) te praten met je man over jouw problemen. Als de problemen die jullie hebben alleen maar komen door de familie van jouw man dan moet je hem dit zeggen en ook duidelijke afspraken maken over wat jij wel wilt en juist ook wat je niet wilt m.b.t. contact met deze familieleden. Suc6 ermee

George (21) | 13 jun 2008, 16:31 uur

hallo mevrouw we hebben iets gemeen, we lopen allebei met een masker op. en we vieren hier niet eens hollaween U hoeft niet altijd aan u kinderen of man te denken als het uw kapot maakt. Juist omdat u mischien beetje introvert bent is uiten mischien het moeilijkste wat u ooit gaat doen. Mijn advies is dat u mischien eerlijk kunt zeggen hoe u zich voelt tegenover u man. Het is tussen hem en U en niemand anders. Het is een goed om dat gesprek met hem te hebben. Eerlijkheid zal waarschijnlijk niet gelijk beloond worden met een grote pluim maar geloof me aan het eind zal het alleen maar beter zijn. De drempel is gewoon zo hoog dat u de positieve kanten ervan niet kan zien. Ben u niet gelukkig met uzelf dan kan u ook nooit de juiste liefde geven aan u man en kinderen. Een stapje terug nemen om 3 stappen vooruit te gaan. Wat wilt u? Wat mist u in uw leven? Hoe had u het voorgesteld? Wat zou uw wel gelukkig maken? Ooo zo belangrijk dat U man dat weet, want mannen zijn geen detectives, als er niks gezegt word tegen hun denken ze dat alles koek en ei is. praat met hem, het zal u goed doen

anoniem (20) | 19 jul 2008, 14:11 uur

Hi Anoniem, Ik ken het gevoel maar al te goed, ik heb echt precies hetzelfde, mijn schoonfamilie bemoeit zich ook overal mee, en op de een of andere manier doet mijn parnter precies wat ze zeggen.. Ik ben ondertussen gescheiden en ze hebben hun zin gekregen, althans dat dacht ik, want wat blijkt achteraf, dat ik het helemaal verkeerd heb beoordeelt, niet mijn schoonfam was de boosdoener maar mn eigen fam. Dus tip, kijk eerst goed naar je eigen familie voordat je de andere aanwijst, want soms is het, hoe raar het ook klinkt het gevoel wat je voelt is aangepraat door je eigen omgeving en projecteer je het op de ander.. Hoop dat je een verstandige keuze maakt.

Saar (28) | 21 dec 2008, 21:09 uur

Hey, Misschien moet je toch die stap naar een psycholoog eens zetten.. Ik heb het ook al een hele tijd erg moeilijk… en ik heb (hopelijk op tijd) ingezien dat ik mezelf niet meer kan helpen, dat ik het niet meer alleen kan. Ik ben dan met mijn huisarts gaan praten, en die heeft me doorverwezen naar een psycholoog. Ik ga ook niet alles aan iedereen gaan vertellen, maar als die man me kan helpen om weer gelukkig te worden, zou ik er alles voor geven… Nog veel succes ..

Evelien (18) | 2 jan 2009, 13:48 uur

halloo…ık schrıjf jullıe vanuıt turkıje..ık lees vol met tranen.omdat k hetzelfde probleem hep namelıjk mıjn schoonfamılıe.ben geboren ın nederland maar woon nu ın turkıje.ze bemoeıen te veeel met mıj.wordt alleen maar begeleıd hoe zıj wıllen.dıt schaadt mıjn huwelıjk.word alleen maar ongelukkıg van.ben ook nıet ıemand dıe goed voor zıch zelf kan opkomen.hep famılıe ın turkıje zıjn allemaal ın nl.kan er met nıemand over hebben.we wonen tegenovererlkaar.ze komen steeds bınnnen vallen met de sleutels.hep geeen prıvacy..

yasmıjn | 24 dec 2009, 23:42 uur

Hallo dame, ik schrijf uit mijn hart als je voel niks meer vergooi je tijd niet ik blijf dertig jaar ik ben nu vijftig ik heb spijt meestaal denken we wat mensen gaan zeggen of kinderen je pijn draag je alleen en is zonde voor je leven .

Gracia (50) | 8 sep 2011, 21:09 uur

hallo,

ik zit in een schuitje ik wil graag weg bij mijn man, ik hou nog wel van hem maar ik kan me niet meer aanpassen ik wil mijn eigen leven, ik heb 2 kleine kinderen van 2 en 4, ik durf het niet ik dirf geenstappen te ondernemen, ben bang voor zijn reactie zijn familie en wat ik de kinderen mischien wel niet aandoe, wij zijn nu 6 jaar bij elkaar ik was 16 jaar toen ik zwanger werd en ben toen ook getrouwd, altijd geleefd hoe hij dat wil en het lukt niet meer ik kan niet mijn leven aanpassen ik weet helemaal niet wat ik moet doen!! heeft iemand tips?

sasmoi (20) | 10 sep 2011, 11:13 uur

Relatietherapie is altijd een optie, maar je kunt de situatie ook zelf verbeteren. Praat me je man, openlijk. Zeg wat je dwars zit, wat er mis is. Stort je hart uit. Vergeet niet voor jezelf te bedenken waarom je verliefd werd op je man en wat je nu nog zo leuk aan hem vindt. Schrijf het ergens op. Scheiden is een drastische maatregel die je goed moet overdenken. Het heeft veel impact op je kinderen. Echter, als je ongelukkig wordt van je situatie, heb je het recht om te scheiden. Zorg wel dat je kinderen het volledig begrijpen en zich betrokken voelen.

Lilly (16) | 15 sep 2011, 20:26 uur

reactie aan sasmoi;
je vertelt dat je je eigen leven wilt, en je niet meer wilt aanpassen.....je houdt nog wel van je man....nu is mijn vraag aan jou; waarom heb je altijd geleefd hoe hij dat wilt? waarom die aanpassing? is het uit onzekerheid geboren dat je graag alles goed wilde doen en zit je daar nu in vast geroest? als je nog wel van hem houdt, zie ik maar 1 heel duidelijke oplossing; wees jezelf, en ga je eigen gang! als je nu bij hem weg gaat is het meer een vlucht omdat je bang bent dat als je jezelf bent en je eigen gang gaat, het uiteindelijk toch niet goed zal gaan...maar waarom niet eerst die stap zetten voordat je besluit weg te gaan?? dan weet je immers ook goed wat je moet doen en wat je wilt, als je niet jezelf kunt zijn en leven in de vrijheid die jij wilt, dan is dat een duidelijke reden om weg te gaan.....waarom durf je niet jezelf te zijn in de relatie nu?? het lijkt me inderdaad lastig als je je altijd hebt aangepast en dan opeens verandert, maar bedenk goed wat JIJ nu graag zou willen in de relatie, houdt rekening met elkaar, maar pas je niet zodanig aan dat je jezelf wegcijfert en ongelukkig maakt....probeer jezelf te vinden en je eigen weg te gaan en toch rekening te houden met elkaar, als dit niet werkt heb je er alles aan gedaan en is de keuze misschien ook makkelijker.....denk niet aan wat anderen zeggen of vinden, want dan pas je jezelf dus weer aan!! stop daarmee en kijk wat jij zelf zou willen, als je van je man houdt en die liefde is wederzijds dan is er ruimte om elkaar de vrijheid te gunnen zichzelf te zijn en te ontwikkelen...wees duidelijk voor jezelf; stel jezelf doelen en probeer deze in de relatie te verwezenlijken... merk je dan toch dat juist de relatie ervoor zorgt dat je je eigen doelen niet kunt behalen, dan zou ik inderdaad eens goed gaan nadenken of jij in de relatie wel gelukkig kan zijn....wees open naar jezelf en je partner, ik wens je heel veel succes!!!

vrouw (25) | 12 okt 2011, 20:43 uur