Nergens veilig
Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar ik begin er maar mee wat er in me opkomt, 26 april 2007 ben ik weggelopen van mijn ouderlijk huis. Ik was toen net 18 jaar. Dus voor de wet volwassen maar voor mijn ouders niet. Ik heb in deze twee jaar dat ik daar weg ben aangifte gedaan van huiselijk geweld en seksuele mishandeling. Ik dacht hiermee een hoop te bereiken zoals gerechtigheid, ze zouden gestraft worden! maar nee hoor niks is minder waar, mijn vader komt overal mee weg!!!! en tot op de dag van vandaag is mijn vader nog constant bezig mijn leven kapot te maken, Ik moest veranderen van emails, van telefoonnummers, moest mijn havoexamen(in 2007) op andere school doen, moest in deze twee jaar veranderen van opleiding, nu kan ik ook niet meer naar school omdat hij weet waar ik nu zit, is erachter waar ik nu werk, heeft contact met al mijn oude vrienden en vriendinnen van vroeger waardoor ik met hen geen contact meer kan hebben omdat ik niemand kan vertrouwen. ik moest ook veranderen van therapie omdat mijn vader de instelling aan het bedreigen was om zo alles van mij te weten te komen. ik kan nergens alleen naar toe omdat mijn vader mij perse terug wilt hebben om zo zijn padje schoon te vegen. en als klapper op de vuurpijl is mijn vader erachter gekomen dat ik mij rooms-katholiek heb laten dopen waardoor hij nu contact heeft met de pastoor bij wie ik me liet dopen, en durf ik niet meer naar de kerk. mijn vader is ook al met mijn broer en zwager bij mijn huidige adres binnengevallen om mij te ontvoeren, (ik woon bij mijn vriend en schoonouders) Gelukkig is dat hun niet gelukt maar hebben mijn schoonouders het moeten ontgelden, ze werden helemaal in elkaar geslagen. En nu, nu zit ik thuis, omdat ik zoveel angst heb om ergens naar toe te gaan, mijn huidige psychologe en mensen van mijn huidige werk doen er nogal lachoniek over, dat het een kleine kans is dat mijn vader mij nog terug kan halen. Maar daar vergissen zich gruwelijk in, ik heb zelf met mijn eigen ogen gezien waar mijn vader toe in staat is, mijn vader heeft meerdere malen mensen neergestoken, en dat is nog maar het topje van de ijsberg. ik ben het gewoon zo zat iedereen die mijn vertrouwen heeft geschaad, dat ik nooit normaal kan leven tot dat mijn vader dood is. Ik zit er altijd aan te denken om mijn vader persoonlijk te vermoorden want dan heb ik eindelijk een mooi leven. Ik weet het gewoon allemaal niet meer, ik wil zo graag normaal leven maar aan alle mogelijke kanten wordt het onmogelijk gemaakt en dan weet ik niet meer wat ik moet doen, al maanden voel ik me rot, verdrietig, boos en zo somber, ik uit dit alles allemaal op mijn vriend. waardoor ik er ook nog een heleboel schuldgevoelens bij krijg. Mijn vriend begrijpt het allemaal en doet er alles aan om mij gelukkig te maken. Maar eerlijk gezegd helpt het niet, althans niet op langer termijn, op het moment zelf voel ik me dan wel fijn. maar daarna beginnen alle herinneringen opnieuw. Ik heb mijzelf al aangemeld voor intisievere therapie maar eerlijk gezegd ben ik doodsbang dat mijn vader erachter komt waar ik dan zit…. Vaak denk, waarom leef ik nog als ik toch kan leven?
Famira (20) | 4 mrt 2009, 15:42 uur
Erg lang verhaal, maar het is ook duidelijk dat je dan ook met een heel groot probleem zit :O Je vader zelf vermoorden moet je niet doen, dan is de kans groot dat je nog niet normaal kan leven omdat jij dan in de gevangenis komt in plaats van hij… Wat je moet doen is het toch aangifte blijven doen. Als het klopt wat hij allemaal uitspookt dan moet hij makkelijk gepakt kunnen worden. Als ik je zo hoor dan zijn er genoeg getuigen die kunnen melden dat hij krankzinnig is.. Je schoonouders, je vriend, de instelling waar je eerst in therapie was.. Probeer die mensen (voorzichtig) te benaderen om gezamenlijk naar de politie te kunnen gaan. Als er zoveel mensen zijn die jou verhaal kunnen bevestigen dan zal hij echt wel opgepakt worden. Ook kan het handig zijn om bewijs te bewaren, bijvoorbeeld als hij ook dreigingen stuurt via mail of post.. Als je dit soort dingen bewaart dan heb je zwart op wit bewijs voor de politie! Het probleem dat je niemand durft te vertrouwen uit angst dat je vader ook met hun om gaat.. Probeer echt goede vrienden die je toch vertrouwt de situatie zo goed mogelijk uit te leggen. Als ze echt vrienden zijn dan kan je er van uit gaan dat ze je vader echt niet zullen helpen hoor. Veel succes met de situatie, ik hoop dat het snel beter wordt.
Gewoon iemand (17) | 11 mrt 2009, 16:29 uur
Beste dame,geef de moed niet op!Je hebt de kracht gehad om het hef in eigen hand te nemen,vecht door en geef niet op! Ik weet dat het er soms hopeloos uitziet,maar ook jij komt wel waar je wezen moet. Geloof in jezelf en blijf vechten in dat gene waar je voor staat! Succes!
The One (24) | 23 mrt 2009, 22:35 uur
Hey hey wat een dramma, 1 ding moet je zeker niet doen je vader vermoorden dan raak je nog verder van huis. Wees sterk Doe zo vaak mogelijk aangifte bij de politie, neem desnoods een advocaat, zoek het hoger op? Ooit moeten ze je serieus nemen. Zoek vrienden of b.v. je vriend die tege je vader kan getuigen. Maar met moord kom je niet ver. Ik ben mishandeld, geestelijk, lichamelijk en om uit huis te vluchten heb ik iemand 5 keer gestoken, ik heb 6 jaar lang gezeten voor poging tot doodslag en geloof me dat waren de ergste en wreedste jaren van me leven. ik Deed het ook om te vluchten uit huis, maar daar heb ik me zwaar in vergist. In de gevangenis denk je dat je veilig bent, maar daar moet je pas overleven, elke dag lijkt een eeuw. Ze maken misbruik van hen macht, daar wordt je geestelijk kapot gemaakt en geloof me het is er echt geen hotel. Geef de moed en hoop niet op vraag desnoods een straatverbod aan, maar vecht voor je leven en laat het je niet afnemen. heel veel succes toegewenst. Het is moeilijk en ik weet dat je nu al helemaal niemand meer vertrouwt, maar vecht voor je geluk en wees zuinig met je vriend want van hem kan je juist veel steun verwachten, je staat er niet alleen voor.
just a girl with a storry (21) | 9 mei 2009, 01:03 uur
