Hey.

Je bouwt een muur om je heen.
Je weet dat jij veel beter verdient, dan al die teleurstellingen dat het leven je geeft.
Maar vergeet niet dat er na wat regenbuien ook zonneschijn komt.
Van teleurstellingen kan je leren.
Laat die goeie tijden niet van je weerhouden.
Toch is het beter met bijvoorbeeld een psycholoog te praten.

Nee, dat is niet gek. Maar handig! En ik kan het weten ;).

Uglygirl.

Uglygirl (14) | 8 aug 2010, 15:39 uur

Wow je klinkt wel erg verbitterd. Ik weet hoe het voelt als je wanhopig bent, nergens meer geluk ziet en het leven een mijnenveld lijkt, je hoofd een gevangenis waarin gedachten rondspoken die je niet wilt denken, maar waar je niet aan kunt ontsnappen. Maar inderdaad, na regen komt zonneschijn. Waarschijnlijk heb jij veel mensen vertrouwd die jou teleurgesteld hebben, die je gekwetst hebben, en daardoor zie je alles nu slecht in. Mensen hebben je pijn gedaan. Maar geloof me, niet iedereen is zo! Er zijn genoeg goede mensen op de wereld, mensen die je kunt vertrouwen, mensen die jou willen helpen. Wat jij nodig hebt is iemand die je kan vertrouwen, misschien je ouders, familie, of een leraar of gewoon vrienden. En ja, er zijn ook mensen die je kunnen teleurstellen of kwetsen, dat hoort bij het leven, maar ook liefde en geluk en vriendschap horen bij het leven. Alsjeblieft, probeer het, maak er iets van! Heb vertrouwen in de wereld, in de mensen. Niet iedereen is te vertrouwen, maar houd je ogen goed open dan doorzie je hen op tijd. Het komt dan vast wel goed met je. Succes en sterkte meid!

Es (17) | 10 aug 2010, 02:24 uur

Hallo,

Ja jullie hebben gelijk, na regen komt zonneschijn.
Alleen zit ik met nog een probleem. Ik ken geen zonneschijn.
Vroeger toen ik het wel kende, toen werd het meteen weer afgepakt door een teleurstelling. Dus heb ik mezelf aangeleerd de Zonneschijn niet toe te laten, zodat het ook niet weg genomen kon worden.
Dat mensen nu denken dat ik mensen in mijn omgeving heb die mij pijn hebben gedaan, is niet waar.
Eigenlijk heb ik juist hele goede mensen om mij heen.
Ik ben boos op die mensen dat ze meedoen met het leven.
Ik ben boos op ze dat ze zich als slaaf laten behandelen in de maatschappij. Ik ben iemand die dingen doet uit gevoel... wanneer ik het gevoel krijg dat ik aan iemand zijn verwachtingen moet voldoen, krijg ik daar een probleem. Ik doe niet alles wat ik kan, omdat ik het niet voor een ander wil doen. Maar ik heb geen andere keus en dat maakt me boos op mensen.
Ik krijg het gevoel dat ik niet mag zijn wie ik ben, en dat het mijn schuld is als ik niet voldoe aananderen hun verwachtingen.
Dat mensen het hiermee eens zijn, daarwordt ik nog bozer van.
Het is zelfs zo erg gekomen, dat ik blokkeringen heb, en niet alles kan laten zien wat ik in mijn mars heb.
Nu ben ik al 2x voor zwakbegaafd verklaard en willen ze helemaal niet meer naar me luisteren bij de instantie.
En straks wordt ik nog zo gek om het te gaan geloven ook, want ik ben eigenlijk niet zwakbegaafd.
Het komt door de blokkeringen, die minder worden als ik dingen alleen doe. Voor mij betekend het leven; zijn wat een ander wil dat je moet zijn, zodat je je doelen kunt bereiken. Terwijl mijn doel is; worden wie ik ben. Met andere woorden; als ik niet ben wat anderen willen, kan ik mijn doel niet bereiken. Ik benbang te ontdekken dat ik dat inderdaad niet ben en dat ik dingen verlies, zoals mijn baan, stage of andere dingen.
Blijkbaar is dat heel eerlijk in deze wereld en iedereen doet mee. Waardoor ik het gevoel krijg dat ik helemaal alleen sta, want iedereen doet maar wat een ander van hen verwacht.
Ik doe het eigenlijk ook gewoon met alles, ik denk voor een ander en hoop dan dat ik goed zit.
Wanneer ik mezelf ben, reageren mensen vreemd en begrijpen de helft niet, waardoor ik ga twijfelen of ik wel een goed persoon ben.
Dus om een lang verhaal kort te maken; ik heb geen zin in het leven, omdat ik het gevoel heb dat ik het leven uit handen moet nemen.

Lost (20) | 10 aug 2010, 11:18 uur

Beste Lost,

Wauw, wat een verhaal. In de eerste regels van je verhaal voerde de bitterheid nog wat de overhand, maar later dacht ik: ''wat een wijze jongen'' (mijn gevoel zegt me dat je een jongen bent, ik zie geen naam staan).

Jij hebt het idee dat je wordt gekneed, dat je eigen Ik wordt gevormd en daardoor misvormd, doordat mensen hun leven volgens verwachtingen leven, die ze ook op jou en anderen projecteren. Een soort gevangenschap van de ziel.

Ik ben het helemaal met je eens, dat je moet leven vanuit je hart, van wat goed voelt voor jou, zonder! een ander te schaden uiteraard. Heel veel mensen leven vanuit hun ego en niet vanuit hun hart en gaan dus anders met doelstellingen, het leven, tegenslagen EN verwachtingen om.

Verder ben jij voor mijn overtuiging niet zwakbegaafd, want dan kun je dit niet zo correct opschrijven en zo filosoferen.

Instanties labelen graag als ze niet meer weten welk hokje dan wel past. Dat je kunt blokkeren en daardoor problemen, ook t.a.v. het leren, kunt ontwikkelen, dat is ZEKER en zelfs onderwerp van wetenschappelijk onderzoek.

Ik weet heel zeker dat de spiritualiteit jouw inzichten zou kunnen verstevigen. Je leert je ware Ik zien, nog beter zien, en vasthouden. Je krijgt meer inzicht, meer grip, meer kracht.
Doe het niet zweverig, maar ik weet zeker dat jij hier enorm goed mee uit de voeten zult kunnen, omdat je al bepaalde wijsheden hebt. Misschien moet je eens een keer een numerologisch consult doen. Daarmee kun je -verbazingwekkend- veel inzicht krijgen in jouw LEVENSOPDRACHT, jouw knelpunten, jouw zijn, jouw huidige karakter, karma, enz.

En vanuit verstevigd inzicht (al is het maar voor jouw eigen gemoedsrust en krachtgeving) kun je verdere wegen inslaan op het pad van het Zijn.

Mo (25) | 11 aug 2010, 11:10 uur

Beste Mo,

Bedankt voor je mooie reactie. Zo zie ik weer dat er ook mensen zijn die dit soort dingen proberen te begrijpen.
Het gevoel dat ik een jongen zou zijn.. hmmm nee ik ben toch een meid haha.

Ja, ik weet een hoop alleen weet niet hoe ik hiermee om moet gaan tegenover anderen.
Ik ben te bang dat ik niet pas in hun systeem, terwijl ik weet dat de mijne het beste voor mij zou kunnen zijn.
Ik moet leren dat mensen niet zo belangrijk zijn als het gaat om het lijden van je leven. Dat de mensen die niet inzien dat ze de menigte volgen, mij ook niet kunnen helpen.
Dat is een hele moeilijke opgave, maar ik ga het proberen en ben zelfs al bezig.

Bedankt voor dat beetje steun.

Groetjes.

Lost (20) | 11 aug 2010, 21:40 uur

Hoi Lost,

Wat jij hier hebt geschreven zo voel ik me precies.
Ik kan het eigenlijk niet beter of slechter maken dan het is.
Het is wel zo dat ik een hoop heb meegemaakt waardoor ik bij wijze van spreken door de bomen het bos niet meer zie.
Ook iemand die blij word van blijheid en somber van somberheid. Ben inmiddels ook in behandeling. Heb ook last van druk achter mijn ogen, een brok in mijn keel. Pijn in mijn buik en ook heb ik vaak last van emotioneel van het leven. Omdat we nu een jaar verder zijn dan je post ben ik ontzettend benieuwd naar je ontwikkeling en voortgang. Ben je nu 'vrij' van alles en kan je LEVEN. Of worstel je nog steeds met jezelf en je omgeving/wereld. Dat is iets waar ik ook ontzettend moeilijk mee heb.

Groetjes,

Truestoryman (25) | 27 jun 2011, 20:11 uur

Beste Truestoryman,

Ik was het helemaal vergeten dat ik dit geschreven had.
Vervelend dat je dit probleem ook hebt, ik hoop dat je ervanaf komt. Ik moet eerlijk zeggen, dat het probleem groter is geworden.
Ik begin in dingen te geloven die niet waar zijn, dingen die iemand in mijn hoofd zegt. Het kan mijn moeder zijn, mijn vader, mijn oma. Iedereen. Maar alles wat ik niet ben. En om mezelf te pesten zeg ik; het zijn toch jouw gedachtes. En zo lijkt het alsof ik echt zo denk, wat natuurlijk niet waar is.
Op het moment kan ik geen kant op; doe ik m'n best om ervanaf te komen dan gaat het verkeerd, doe ik niks dan al helemaal.
Mijn gevoel zit vast en ik kan er niet bij. Ik ben al gewaarschuwd; kijk uit, straks heb je helemaal geen gevoel meer.
Op het moment ben ik heel blind, en hoemeer ik ertegen vecht hoe erger het wordt.
Het begon eigenlijk allemaal toen ik van mijn echte problemen af wilde. maar toen ik mezelf dwong hield ik ze juist vast, omdat het helemaal niet verwerkt kan worden zonder naar mezelf te luisteren.
Maar dat deed ik toch, want ik werd boos. Maar toen ging juist alles verkeerd. Nu denk ik steeds dat dit komt omdat ik het niet wil verwerken (dat is ook het geval), maar dat is juist niet de reden waarom het niet werkt. Maar dat houd ik mezelf voor zodat het zogenaamd wel goed gaat.
Ik denk dat het probleem niet weggaat. Nooit.
Omdat ik moet leren leven met dingen, dingen accepteren.
Ik moet accepteren dat we allemaal anders zijn, daar valt niet tegen te vechten. Ik moet leren om mezelf te zijn, wat een ander ook vind. Helaas lukt dit mij niet, omdat ik bang ben dat ik dingen verlies, door wat anderen vinden.
Stel ik verlies mijn stage omdat ik niet tussen de mensen pas als ik mezelf ben, dan moet ik dat maar accepteren. Ik heb mezelf aangelerd dat dit mijn schuld zou zijn, omdat de hele wereld hier wel mee eens zou zijn. Je moet consequenties dragen en je aanpassen. Maar deze manier van aanpassen betekend voor mij; mezelf niet mogen zijn. Dus mijn taak is; mezelf zijn, en wat anderen ook doen, ze hebben geen gelijk.
Dat is heel moeilijk. Want dan lijkt het net alsof ik het beter weet. Maar dat is ook zo. Helaas heb ik dit laten varen en doe ik nu alsof ik heel sociaal persoon ben. Maar niemand weet hoe ik me voel.
Ze vinden me helemaal geweldig en pas precies in het plaatje. Wat nou als ik mezelf ben? Val ik dan tegen?
Mensen bepalen of ik daar hoor, niet ik. Daar kan ik niet mee omgaan. daar wordt ik boos van.
Sterker nog, het haalt mijn bloed onder mn nagels vandaan. Want ik kan geen kant op, en toch moet ik de consequenties aannemen.
Acceptatie, meer niet. Daar heb ik me tegen verzet.
Dit is mijn verhaal, ik moet van de zogenaamde problemen af, dingen die ik mezelf aan heb gepraat en er niet zijn.
De echte problemen zullen altijd blijven, zolang ik er tegen vecht.

Groetjes, Lost.

Lost (21) | 28 jun 2011, 18:25 uur

Hoi lost,

Wat verschrikkelijk dat het niet over gaat. Hoop echt dat het beter zal gaan op termijn. Ik loop ook steeds in cirkels maar ben maar net begonnen met behandelen. Wat jij vertelt dat je stemmen hoort dat hoor ik weer niet. Wel denk ik en ga ik steeds uit van het slechte van mensen, dat ze egoïstisch zijn. Altijd voor zichzelf kiezen wat uiteindelijk ten koste van mij gaat. Wat frustrerend is dat de mensen dat zelf niet erkennen. Ik wil daarbij niet zeggen dat ik een heilige ben maar zie wel steeds dat mijn leven op hetzelfde neerkomt. Ik zie het keer op keer in kleine dingen terug.

Wat ik zou willen dat ik open kon zijn naar mensen. Maar dat vind ik weer lastig doordat ik me steeds in de steek gelaten voel worden en daarom niet serieus genomen word. Dan nemen de emoties het over en voel ik me klote en dan sluit ik me af.

Ook loop ik met constant het gevoel dat alles in mijn leven uiteindelijk eenrichtingsverkeer is. Dat ik steeds alles moet doen voor anderen en op een of andere manier heb ik moeite mensen te vertrouwen omdat ik ben gaan geloven dat ze niet in mij geïnteresseerd zijn als persoon maar om wat ik heb of kan geven en als ik dat geef dan geven ze uiteindelijk niets terug of geloof ik dat ze eropuit zijn om het af te pakken. Voor mijn gevoel doen ze te weinig terug voor mij.

Ik voel me alleen staan in deze k-wereld. Mensen om mij heen begrijpen dat niet en nemen het kwalijk dat ik zo negatief over het leven denk. Ik vind het zo gemeen dat er alleen mensen komen als het met mij echt slecht gaat. Als het weer goed gaat zie ik iedereen weer met zijn eigen leven verder gaan en zie ik mij weer alleen staan. Niemand die echt aan me denkt. Dat ik mensen niet vertrouw komt voort uit mijn jeugd. Doordat ik uit een gezin kom met gescheiden ouders. Ma ging vreemd met de beste vriend van mijn pa.
Ik heb toen mezelf afgesloten en kan daarom moeilijk contact maken met andere mensen over het algemeen. Inmiddels gaat dat wat beter maar ik heb steeds het gevoel dat er een glasmuur tussen mij en de rest staat. Soms is hij d'r niet en dat is als ik me er toe doe voel. Op een of andere manier blokkeer ik steeds als de rest bij wijze van spreken met zichzelf bezighoudt. Het zijn mijn emoties die me blokkeren over het leven wat ik heb. Wel heb ik inmiddels het scheiden een plekje gegeven omdat mijn pa en ma nu ieder gelukkig zijn. Kom nu ook gewoon bij beiden over de vloer. Maar kan anderen dus niet vertrouwen door wat er is voorgevallen. Verder heb ik een ernstige ziekte gehad waardoor ik ook het vertrouwen in mensen kwijt ben geraakt. Het komt erop neer dat het leven, hoe het leven is mij pijn doet. Ik voel mij niet serieus door anderen genomen en vaak voel ik me 'apart'. Ik heb het idee steeds dat ik er instink als ik aardig ben tegen anderen. Omdat anderen het niet teruggeven door aardig tegen mij te zijn met wat anders. Met andere woorden mijn gedrag wordt niet beloond

Truestoryman (25) | 29 jun 2011, 13:39 uur

Trouwens ik vraag me ook af hoeveel controle je over je leven wilt hebben. Omdat ik steeds denk dat mensen (door hun acties) eropuit zijn om mijn wereld kapot te maken, wil ik niet dat mensen over mijn leven heersen.

Ik laat zeg maar bv moeilijk mensen toe bij elkaar. Het is niet zozeer dat ik dat erg vind maar ik vind het wel vervelend als bijv. een vriend van mij dat bij zijn eigen vriendengroep dat ook niet doet. Dat bedoel ik met eenrichtingsverkeer. Ik doe het wel en bij hem gebeurt het niet.

Wat ik me afvraag Lost wil jij niet je problemen altijd voor zijn? Waar ik denk ik tegenaan ga lopen is dat ik mijn eigen waardes los moet laten en alles maar moet accepteren van het leven. Het probleem is denk ik ook bij mij dat ik te veel denk voor een ander. Daar heb ik het ontzettend moeilijk mee. Evenals ik het moeilijk aanvaardbaar vind hoe het leven is.

Groetjes

Truestoryman (25) | 29 jun 2011, 13:59 uur

Hoi Truestoryman,

Dat klinkt niet fijn, het probleem dat je hebt.
Het laatste dat je zei, over je eigen waardes loslaten, dat zou ik niet doen! Misschien praat ik nu tegen mezelf, omdat ik dit nu wel doe. Ik denk ook voor mensen, maar vergeet dat ik voor mezelf moet denken. Maar ook dat ik het mezelf kwalijk neem als ik mensen op een bepaalde manier zie. Terwijl dit helemaal niet over anderen gaat, maar over mij. En dan hoeft het niet een probleem te zijn, maar het probleem is dat ik mezelf dit kwalijk neem. Je waardes zijn belangrijk, die zijn van jou.
Vergeet niet, dat dingen doen voor een ander, meestal op teleurstellingen uitloopt als je iets terug verwacht.
Maar als je het hebt over mensen die egoistisch zijn, en ook zo´n houding dragen, dan zou ik er niet al te veel moeite aan besteden. Ik heb ook zulke mensen gekend en die heb ik laten vallen. Die verwachtte steeds van mij dat ik gaf, en anders... (manipuleren).

Over stemmen in mijn hoofd; het zijn geen stemmen. Het zijn gewoon dingen die anderen tegen me kunnen zeggen als ze horen hoe ik ergens over denk. Dingen waaraan ik merk dat ze me niet begrijpen. Deze werken me tegen als ik ze in mn hoofd haal. Het kan van iedereen zijn, het kan zijn dat mijn moeder me niet begrijpt, mijn oma doet alsof ze me kent en mijn vader alsof hij precies weet waar hij het over heeft.
Hier irriteer ik mezelf heel erg mee.

Dat mensen jouw wereld kapot willen maken, dat begrijp ik door wat je allemaal mee hebt gemaakt en je daarom dit zo ervaart. Maar ik heb eerder het idee dat je deze mensen niet wilt kwetsen en daarom aan ze blijft hangen. Ik weet niet waar ik het vandaan haal maar misschien herken je het.
Misschien ben je van binnen wel boos omdat je er niet tegen kunt dat je jezelf moet accepteren, en je niet meer druk hoeft te maken wat anderen doen. (dat heb ik tenminste).
Ik weet natuurlijk niet of er ook mensen zijn die de intentie hebben jouw wereld kapot te maken, als dit zo is, dan zit je bij de verkeerde mensen. In principe kunnen mensen niet over jouw leven heersen als jij ze niet toelaat.
Simpel gezegd, wel moeilijk. Maar uiteindelijk moeten wij allebei het heft in eigen handen nemen.
Je hoeft niet boos te zijn op mensen met wat ze doen, uiteindelijk hebben ze toch zichzelf ermee.
Nu hebben wij onszelf ermee. Wij zijn nu bang dat mensen onze wereld kapotmaken.

Ik heb ook een probleem met mensen, niet omdat de mensen zo verkeerd zijn, maar om wat voor reden dan ook, een ervaring of iets anders, ik niet met mezelf kan omgaan tegenover anderen. Dit allemaal omdat ik mezelf niet accepteer en steeds terugval op het idee dat ik net zoals iedereen moet zijn. Ik ben bang dat mensen bij me binnenkomen en me dingen kwalijk nemen. Elke gedachte, die ik heb. Maar dit is juist zo pijnlijk, want uiteindelijk zeg ik meer dan zij zeggen. Zij doen gewoon hun ding en ik maak me druk om dingen die er niet zijn. Ik wil inderdaad mijn probleem voor zijn, omdat ik bang ben geworden van mijn problemen. Bang dat ik me overgeef aan mensen, wat niet moet. Een gevecht die pas eindigd als ik mezelf accepteer in hoe ik denk. Dat is moeilijk, want dan kwetst het me nog wat een ander zegt, alleen blijf ik wel bij mijn eigen gedachten.
Vervelend dat je er niet uit komt, gelukkig wel dat je er bewust van bent.

Ik ben ook op zoek naar wat er in mijn jeugd is gebeurt, wat mij zo gemaakt heeft.
Het is moeilijk, maar heb een paar ideeen.

Lost (21) | 29 jun 2011, 16:37 uur

Jullie zijn allemaal al volwassen.. ik ben pas 14. Blijft het echt zolang hangen? Blijf je echt zolang depressief? Of heb je het pas.. Ben zo bang.

Nobody (14) | 3 aug 2011, 16:03 uur

Niemand hoeft depressief te zijn ,we kiezen er zelf voor. Hoe hard ook, maar het is iets in jezelf.
Jaa, ik zou ook bang zijn, want het is geen goede keus.

Groetjes.

Lost (20) | 4 aug 2011, 15:33 uur

Hee lost,

Ik ben precies zo. Beter dan de rest en depressief. Hoop dat ik jou daarin heb gevonden. Het kan mij niks schelen dat je dit op hebt geschreven, ik doe het voor mijzelf.
Ik wordt ook teleurgesteld in anderen en nu jij! misschien ben je hooggevoelig en kun je geesten waarnemen, misschien ben je gek :), misschien hoogbegaafd.
In ieder weten schuilt een waarheid. Je moet van mij weten dat ik 10 jaar lang het internet afstruin, nooit opmerkingen maak en toevallig dit verhaal lees, als je echt bent....
Ja, als jij echt bent..... Want ik voel mij precies zo.

Precieszodotgirl (20) | 23 nov 2011, 03:22 uur