Hoi,

wat een lastige problemen! Echt, ik heb zoveel met je te doen. Ik wou dat ik je tips kon geven, net zoals ik doe bij ieder ander. Maar dit is een zo gecompliceerd verhaal. Ik weet in detaille hoe je je voelt, ongeacht ik geen ervaring heb met de vele problemen waar je nu in zit.

Heb je toevallig iemand om mee te praten? Een ouder, een psycholoog? Iemand? Ik zou graag willen dat je daar een afspraak mee zou maken, met een psycholoog. Dat kan jou echt helpen, en dat is ook een volwassenen die weet hoe hij/zij deze dingen kan aanpakken.

Ik vind het echt vervelend dat je je zo voelt, en ik wou dat ik er wat aan kon doen. Maar omdat je deze pijn lijdt, en deze ervaringen ervaart.. Word je een sterker mens in de toekomst. En ik vind het ook goed dat je hier jou verhaal hebt getypt, echt waar. Ik heb het aandachtig gelezen, en vind het spijtig dat ik je niet zoveel kan meegeven als een doorverwijzing. Maar weet dat je een aardig meisje lijkt in mijn ogen, en probeer kalm te worden. Luister een rustig liedje, en denk dat jij een sterker mens word later. Die later heeft geleerd om met dit alles te werken, waarna sommige mensen helemaal kapot gaan later door evt. gebeurtenissen. Want ik respecteer je. En misschien nu in jou ogen niet veel mensen.. Maar later kan het echt wel komen. En 't kan zijn dat je ongeduldig bent. Maar 't leven is niet makkelijk.

Echt veel sterkte en succes, en ik wens je het beste toe!
Uglygirl.

Uglygirl (14) | 5 sep 2010, 17:39 uur

Anne, ik herken heel erg dat je het te ver vind gaan om zelfmoord te plegen, maar stiekem het niet erg zou vinden om betrokken te raken bij een ongeval. Maar bedenk goed dat je al eerder uit je depressie bent geklommen. Hou hoop daaruit.

Sebas (20) | 27 sep 2010, 01:36 uur

Hoi Anne,

Ik ben zelf nooit depri geweest dus ik spreek niet uit ervaring, maar ik ben wel jarenlang onzeker geweest en had weinig vrienden. Ik ben naar een andere stad verhuisd voor mijn studie, waar ik niemand kende en ik was dus ook al niet erg zelfverzekerd omdat ik geen vrienden had en vroeger altijd gepest was. En ik heb het ook meegemaakt dat mijn vriend het zomaar uitmaakte, na een relatie van 3,5 jaar, terwijl we zouden gaan samenwonen, dus ik begrijp wel heel goed hoe verschrikkelijk dat is en hoe vreselijk onzeker het je maakt.

Het is enorm sneu dat al die dingen bij jou nu tegelijk gebeuren dus ik kan me heel goed voorstellen dat je totaal niet lekker in je vel zit! Maar ik weet ook dat je hier weer uit gaat komen! Over een tijdje ken je allemaal nieuwe mensen in die stad waar je op kamers gaat, en dan wil je niet meer terug naar je ouders! Over een tijdje (en dat kan wel even duren hoor, ik heb het zelf ook doorstaan) ga je inzien dat het beter is dat het nu uit is met je vriend, ook al kan je je dat nu niet voorstellen. Zeg nou zelf, als hij twijfels heeft is het beter dat dat er nu uitkomt, en niet over vijf jaar, of als je een kind hebt of samen een huis hebt gekocht, toch? Er is echt wel iemand voor je die wel 100% voor jou gaat. Daar ben je nu nog niet aan toe maar geloof mij, dat moment komt er ook aan.

Het is wel heel erg belangrijk dat je hoop houdt en er gewoon voor blijft gaan. Durf een keer iemand aan te spreken of naar een feestje te gaan waar je niemand kent, en bel achter mensen aan als het leuk was (heb je nog eens zin om koffie te drinken?). Als je zelf wat initiatief toont zal je zien dat dat beloond wordt, en dan ga je je vanzelf beter voelen.

Wat je opleiding betreft, ik weet niet goed wat ik daarin kan adviseren, dat heb ik zelf niet gehad. Misschien kan je eens met een studieadviseur praten?

In elk geval heel veel succes! Het is een nieuw jaar, volop nieuwe kansen, als je de moed maar niet laat zakken! *knuffel*

Anoniem (20) | 1 jan 2011, 23:28 uur

Heey Anne,

Hopelijk gaat het inmiddels al een stuk beter met je, maar toch wil ik even reageren omdat ik veel herken in jou verhaal, op je vriend na. Ik ben dit jaar ook op kamers gegaan, en ben om eerlijk te zijn best wel eenzaam al zeg ik dat niet tegen familie en vrienden thuis als ik die weer eens zie. Afgelopen zomer raakte ik ook in een depressie door iets heel onnozels, iets wat geen reden is om depressief te worden, ik snap er zelf nog steeds niet veel van. Maar ik weet wel dat dat gevoel het ergste was wat ik ooit heb meegemaakt en ik weet gelukkig nu ook dat het over kan gaan! Jij ook, want jij bent er ook weer uitgeklommen zei je zelf. Teruggevallen ben ik gelukkig nog niet, maar ik ben nog wel bezig met genezen zoals ik het zelf noem. Hoe dan ook, ik weet hoe vreselijk het is en dat gevoel gun ik niemand in de wereld! Ook ik twijfel aan mijn opleiding, en ik ben toen ik op kamers ging met alles gestopt wat ik deed thuis, al had ik geen werk. Maar wat betreft de opleiding helpt bij mij de gedachte dat ik toch iets moet doen, en zolang er niets is wat me leuker lijkt kan ik maar beter gewoon doorgaan zodat ik straks een diploma heb. Wat betreft de eenzaamheid: zorg dat je lekker in je vel zit, koop kleding waar jij je prettig in voelt en verzorg jezelf goed. wees tevreden over je uiterlijk. zoek vervolgens situaties op waarin je met mensen samenwerkt, bijvoorbeeld werk of verenigingen of cursussen. lach veel en wees geïnteresseerd, dan komt de rest vanzelf. Ja makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het. En verder zorg dat als je je slecht voelt je veel met mensen omgaat, bel mensen, mail ze, spreek af, ga in elk geval iets doen en blijf niet zitten. Dat hielp mij. En pleeg alsjeblieft geen zelfmoord, want je komt er echt wel uit! Ik zelf zou het denk ik nooit doen, maar sinds deze zomer begrijp ik wel hoe iemand het in zijn hoofd kan halen om zelfmoord te overwegen. Succes!

Felicia (18) | 3 jan 2011, 01:01 uur

Hallo Anne!!

Ik begrijp helemaal wat je bedoeld ik zit namelijk in de zelfde situatie behalve dan over dat vriendje. Ik zit momenteel ook echt in de knoop met mezelf. Want ik werk nu een jaar en ik voel me er niet prettig bij, omdat ik voor me gevoel meer kan. Daarom had ik een besluit voor mezelf genomen om school weer op te pakken. Ik heb me dus ingeschreven en werd uitgenodigd voor een intake gesprek en die verliep vlekkeloos!! Alleen ik werd afgewezen vanwege de reisafstand. Ik heb een paar beslissingen voor mezelf genomen namelijk: Om flink op zoek te gaan naar een woonruimte (kamer) zodat ik alnog kan deelnemen aan de opleiding. Maar het zou een totaal andere leven zijn. Nieuwe mensen leren kennen, nieuwe werk en andere school, totaal een andere omgeving.
En het maakt de stap nog moeilijker voor mij, omdat mijn ouders zijn gescheiden en aangezien ik meestal mijn moeder bij sta. Is het nog moeilijker om haar achter te laten.

En wat betreft zelfmoord. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik daar nooit aan denk, want dat doe ik wel. Maar er zijn ook veel dingen die me tegenhouden bv dierbare die je achter laat met verdriet. Ik denk ook heel vaak als er een ongeval gebeurt en ik ben de slachtoffer daarvan dat ik het niet eens erg zou vinden.

Maar ik zeg je eerlijk dat maakt ons zoals we zijn we heben soms leuke tijden en soms zware tijden. maar onthoud een ding je word er vast en zeker een sterk persoon door. Ik denk ook vaak Alles gebeurd vast met een een reden.

En als je eenmaal alles hebt doorstaan dan kun je terug kijken op een moeilijke tijd, maar wel een tijd waar je dooorheen bent gekomen en waardoor je alleen sterker van bent geworden!!

Mocht je er niet uitkomen. Praat er dan met iemand over die je vertrouwd en als het te erg wordt neem dan contact op met een psygoloog.

Het gaat je goed en take care!!

Liefss

Anoniem (21) | 26 jan 2011, 17:29 uur

ik snap het dat je het niet meet trek ik ben een meisje van 10 en ik heb meegemaakt dat me vader 2 keer zelfmoord heeft gepleegd en ben er nog niet overheen 1 vraagje kan iemand mij helpen ???

snik snik (10) | 5 apr 2011, 14:44 uur

Heey Anne:

Veel kan ik jou niet geven,
alleen een luisterend oor.
om jou te helpen te overleven,
daar is dit lieve gedichtje voor.

En af en toe een goede raad,
van een amateur psychiater.
voor het oppakken van de draad,
en voor je hernieuwde leven later.

Veel zul je zelf moeten doen,
maar je gaat het zeker overwinnen.
en daarom krijg je van deze oen,
een handvol opbeurende zinnen:

Kom op dame, laat de moed nooit zakken,
kom op dame, ga er tegenaan
kom op dame, ga je leven herpakken,
dan kun je over een tijdje alles weer aan.

Anne, ik ben hier geen specialist in dus dan maar zo:
*(KNUFFEL)*

xx Ice_Princess
Sterkteeeeeeeee (L)

Ice_Princess (14) | 13 apr 2011, 09:48 uur

Het komt me precies helemaal bekend voor!,
en dan heb ik het over het laatste stuk...
Ik weet ook niet echt hoe je ermee moet omgaan, Maar weet dat je neit dfe engige bent!....
Ik voel me ook precies zoals jij...
Maar praat erover met je ouders!...
Laat je iniddergeval helepn.. want i weet gewoon precies hoe je je voelt,...
ik zit hier ook middenin...
Maar zelfs ik zeg het.. Je bent sws wel een leuke meid!
denk aan later aan je toekomst en wat je leuk vind, wat je allemaal nog kan gebeuren(dat hept mij wel een beetje in idder geval (warm ik nog met mn leven verder wil))
Geloof me praat er met mensen /iemand over!! het helpt je altijd .. het beste met je ouders want die kunnen je denk ik het beste helpen!

xxx*knuffel* Hou je sterk JE BENT HET WAARD xx

Anoniemm (13) | 7 jun 2011, 18:28 uur