Ik heb last van precies hetzelfde. Ben een moment vooral met anderen beetje omgegaan op school, maar verder niets mee deed eigenlijk. Zo ben ik uit mijn oude vriendengroep ‘verstoten’ waarmee ik wel leuke dingen had kunnen doen. Nu doe ik dus helemaal niets meer. Het bestaat nu ook uit slapen (waar ik veel moeite mee heb) school, werk en tv/computer. Veel meer doe ik niet. Ik heb geen idee of de lui met wie ik op school omga al merken of ik depressief ben. Dat probeer ik een beetje te verbergen. Maarja, dat zijn dus die mensen die ik alleen op school spreek, en dan schijnplezier heb. Dit is eigenlijk ook allemaal mijn schuld. Er zijn duizenden dingen die ik vroeger anders had willen doen, en ik zou er alles voor over hebben om het opnieuw te kunnen doen, maarja, die hoop leidt alleen maar weer tot verdere depressie. Op internet waren er aantal verschijnselen, waar ik grotendeels wel aan voldoe. Ook ik ben hier alleen nog maar voor mijn familie en de anderen die om mij kunnen geven(als die er zijn). Ik heb dus ook hulp nodig. iemand die me kan opbeuren, iemand met wie ik dingen kan delen en leuke dingen mee kan doen. De enige met wie ik dit zou kunnen bespreken is iemand die ook zelfmoord wou plegen, die heb ik daar vanaf gehaald en gaat het nu wel goed mee denk ik(praat niet meer zo vaak met haar) maarja, ik kan moeilijk zomaar zeggen, “ik ben depressief, help me.” Ik zoek dus iemand die mij kan helpen, of iemand die weet wie mij kan helpen. Ik heb een kutleven, maar wil eigenlijk niet dood, dus voor mijn familie. ik wil ook niet dat mijn ouders weten dat ik depressief ben, maar als ze de verschijnselen zouden lezen, zouden ze het denk ik wel zo merken. Sorry dat ik jouw niet echt kan helpen barry. Ik weet 1 ding. Praat met iemand. dat wil ik dus ook en kijk

hoezo een nickname, gewoon robin (16) | 9 dec 2008, 15:32 uur

Hallo, Lastig soms het leven. Het enigste waar ik waar ik op kan komen is ontdek jezelf. Waarschijnlijk zit je op een plek waar je niet thuis hoort. Ik bedoel mensen waar je mee omgaat werk, school, vrienden, etc. Je doet niet de dingen in je leven waar je voor gemaakt bent. Je hebt een krachtige energie die zijn weg niet kan vinden. Het enigste wat je kan is nadenken over alles wat kut is. Dit is alleen maar een hersenkronkel. Een spiraal van gedachten die nergens naar toe lijden. Het is belangerijk om je af te lijden van deze gedachten. Ga sporten, doe leuke dingen met mensen waar je je prettig bij voelt, verander je patronen. Je kan er ook op leten wat je eten. Je bent wat je eet. Vis olie(omega3) kan wonderen doen. Vers fruit, groenten. Gooi nou ook niet ineens je leven om maar ga rustig van start, begin met kleine dingen, volg je gevoel. Het is doodnormaal om deze faze in je leven te hebben je word volwassen en ben aan het bedenken wat is nou belangerijk in mijn leven. Het is goed om het te vertellen aan je ouders die zullen je altijd proberen het helpen.

Regius (20) | 20 dec 2008, 12:40 uur

ik herken mezelf erg in jullie verhaal. En ik weet hoe lastig het is. Er is bij mij niet vast gesteld dat ik depressief ben, maar zo voelt het wel. nergens zin in hebben, moe zijn, geen sociale contacten en nadenken over ‘de dood’. ik moet eerlijk bekenen dat ik het niet erg zou vinden, mocht het komen, maar voor mijn ouders en familie doe ik het niet zelf. ik ben vaak in paniek en weet niet meer wat ik moet doen. ik krijg genoeg hulp, maar op een of andere manier durf en wil ik het niet aan degene vertellen die mij willen helpen. ze begrijpen niet hoe ik me voel. ik wil gewoon met iemand kunnen praten die wel weet hoe het is op nergens zin meer in te hebben en erg gewoon geen kracht meer voor heeft. Maar die gene komt maar niet in mijn leven. My life sucks, I can’t help it!

Lianne (16) | 21 dec 2008, 19:19 uur

Hey.. Ik kamp ook al een tijdje met depressieve klachten. Geen energie meer, moe zijn, geen zin om buiten te komen & om mensen te zien, veel huilbuien, paniekaanvallen,… Het heeft een enorme invloed op alle domeinen van mijn leven. Mijn studies lijden eronder, mijn relatie staat op een laag pitje,… Dit sleept eigenlijk al lang aan, maar onlangs heb ik het inzicht gekregen dat ik mezelf niet meer kan helpen. Met steun van mijn mama heb ik hulp gezocht, ben op gesprek geweest bij mijn huisdokter en die heeft me aangespoord om bij een psycholoog langs te gaan. Morgen ga ik de eerste keer bij die psycholoog. Het lijkt allemaal wel beangstigend, maar als blijkt dat een therapie me kan helpen, zou ik ongelofelijk gelukkig zijn. Ik neem ook een geneesmiddel op basis van Sint-Janskruid, wat zou moeten helpen tegen een weemoedig gevoel, maar ben er nog niet lang genoeg mee bezig om resultaat te hebben. Je kan dit wel enkel bij de apotheker kopen. Ik wens jullie (en mezelf ook) veel beterschap, en hopelijk komt het allemaal in orde…

Evelien (18) | 2 jan 2009, 13:31 uur

ik herken zoveel van jullie verhalen. Ik heb slechts 1 tip: probeer er zelf wat aan te doen op at voor manier dan ook. Hoop niet dat de steun gaat komen van anderen want dat is dan de volgende teleurstelling. Ik ben P. uit Rotterdam en op een 1 of andere reden mag het mij niet meezitten in t leven. Alles wat ik aanraak veranderd in alles behalve in goud. Hoe goed ik iets voorbereid, al heb ik 10.000 manieren uitgesloten om mezelf te wapenen tegen teleurstellingen ik heb altijd die ene kaart die ik niet wilde hebben. Van mn ouders heb ik niet veel mee gekregen behalve het feit dat de wereld totaal anders inelkaar stak dat bij ons thuis. Mijn ouders namen wel kinderen maar vergaten dat je die moet opvoeden en klaarstomen voor de grote boze wereld. Pas toen ik vriendinnetjes kreeg besefte ik dat andere familie’s en vrienden totaal anders met elkaar omgingen. Ik heb me nooit gewenst gevoeld, het kind wat ze niet wilde hebben. Persoonlijk baal ik nog het meeste van die zogenaamde specialisten en hulpverlening Ik heb nu net 4 jaar therapie achter de rug bij 4 verschillende instansie maar als ze 4 terug gewoon hadden gezegt “jongen, je staat er alleen voor had ik net zoveel aan gehad. En als je daardat een opmerking over maak dat kun je t helemaal schudden. ik pas schijnbaar niet in hun profiel van een depri iemand en dus ben een “fantast“of iets in die richting. Nou mensen, moet je dus voorstellen hoe ik me voel als men gewoon zoiets heeft van “je overdrijft een beetje” …….. 6 jaar geleden ging het dus goed fout. Maatschappelijk werk negeerde mn noodkreten, riag, ect ect En toen het dus weldegelijk fout ging waren ze nog verbaasd ook. Ergste van het verhaal is echter dat ik toen verplicht in therapie moest en die me vervolgen voor drama figuur uitmaken. zelfs niet als het aantoonbaar is dat het goed mis was. Ik ben nu 6 jaar verder, door een brand is mn huis afgefikt (door een suicidale juffrouw) maar door mn achtergrond als probleem geval kan ik geen normaal huis meer huren. En slaap ik al maanden bij een vriend op de grond. Is er verdomme nou niemand die snapt dat ik het spuug en spuugzat ben?? is dit nou hetleven??? nou geef mijn portie maar aan de hond. Ik was redelijk op weg, kwam na 4 jaar kluizenaars bestaan weer langzaam onder de mensen maar die brand gooide letterlijk roet in het eten maar geen hulpinstansie die begrijpt dat zoiets een behoorlijke terugslag geeft, weer een knauw in jouw toch al fragile “geloof in de wereld” Terwijl ik dit schrijft ben ik het zat, ik heb geen zin meer. Ik heb me voorgenomen nog minstens 2 jaar mn schouders eronder te zetten en te proberen mn leven weer leefbaar te krijgen als het zo blijft kap ik ermee. Blijkbaar is geluk niet voor mij weg gelegt…..ben volgens mij niet eens veel eisend. Daarom zeg ik, jonge mensen hierboven knoop 1 ding in je oren….je moet het zelf doen

pat (-) | 18 jan 2009, 13:19 uur

Heee, Ik zie dat je dit bericht al een tijdje geleden hebt gestuurd, ik hoop dat het ondertussen wat beter met je gaat. Ik heb ook wel eens zulke gevoelens en heb ik er ook geen zin meer in. Maar de afgelopen week zijn er 2 kinderen bij mij van school voor de trein gesprongen. en dat is natuurlijk vreselijk, maar dat heeft mij aan het denken gezet.. Ik wil niet zeggen dat iemand dat moet doen, voor je je beseft hoe goed je het eigenlijk hebt, maar misschien moet je eens aan die families denken en aan hoe gaat jij het hebt en jou ouders dat jij er nog gewoon bent.

Anoniemmm (16) | 19 jan 2009, 20:20 uur

Hoihoi, ik zit ook met dit probleem! heb vorig jaar een vermoeidheids ziekte gehad, en ben daardoor met veel dingen gestopt, me vrienden lieten me stikken, had niemand meer! Nu heb ik nog steeds weinig contacten, en wil ik gewoon weer stappen! Als ik naar school ga voel ik me gewoon niet lekker omdat ik steeds denk, ik heb geen vriendinnen meer! echt iemand waar je alles bij kwijt kan.. Thuis ben ik verdrietig en huil ik veel. maar wil helemaal niet zo over komen bij mensen, dat ze mij ‘‘zielig’‘ vinden. Ben 18 jaar, en wil zo graag leuke dingen doen in de weekenden.. Ik sport elke week zo’n 3 keer en vind me uiterlijk belangrijk, merk wel dat als je aan jezelf werkt je je ook beter voelt. Zijn er nog leuke mensen rond mijn leeftijd die in de ‘‘ACHTERHOEK’‘ wonen?? Ik vind het echt ontzettend jammer dat je hier geen mail mag doorgeven aan mensen bij wie je in de buurt woont.. Ik bedoel , mensen hier voelen zich eenzaam, en dan mag je geen contact maken ? dan heeft de site ook niet veel nut haha. ——-Misschien moet deze site is dagen organiseren voor mensen met een depressie/eenzaamheid of andere dingen, en lekker een dag vol leuke dingen! nieuwe ontmoetingen enzo.. Zo help je mensen ook, heb heel wat gelezen op deze site, en veel mensen voelen zich gesloten en down, ik vind dat er wat leuke dagen moeten komen in verschillende regio’s!! ————————————

lyn (18) | 24 jan 2009, 20:15 uur

Hallo iedereen!! Ik weet hoe moeilijk het nu voor jullie is, een paar jaar geleden had ik namelijk ook last van depressie. Ik was moe, had nergens zin in en (bijna) geen sociale contacten. Ik heb het heel lang verborgen gehouden, ik ben heel goed in dingen verbergen als ik niet wil dat een ander het weet. Aan de ene kant best handig maar aan de andere kant toch ook weer niet. Maar het enige wat ik kan zeggen en mij uiteindelijk enorm heeft geholpen is erop uit gaan. Zorg ervoor dat je genoeg aandacht besteed aan je vrienden en veel met ze omgaat. Een keer naar de bios of samen gezellig uit doet wonderen. Hoe vaker hoe beter want geloof het of niet na een tijdje vergeet je helemaal dat je depressief bent geweest. Succes ermee en ga erop uit!!

Anoniempje (16) | 25 jan 2009, 23:57 uur

heej ik voel me net als jullie ik ben ok depressief en heb geen zin om ook datn maar iest te doen. als iemand wil kan je praten dit bleikt voor mijn namelijk een beetje te helpen ***@hotmail.com

harry (18) | 14 feb 2009, 18:07 uur

Ik weet niet of ik depressief ben, geen diagnose hoor en de psych zei ook dat ik het niet was (4 mnd geleden ofzo) Anyway, zit in een relatie die wel loopt, maar ik hou niet meer van die kerel. Geef wel om hem, en hij doet zn best wonen ook samen maar vraag me af of het beter is om te gaan of te blijven. Heb zondag een ‘gebroken hart’ opgelopen. Had 3 weken lang contact met n ex van mij, blijkt, wij zijn de 3 jaar dat we elkaar niet gesproken hadden altijd gek op elkaar gebleven. En nou wilde hij toch ineens al het contact verbreken omdat ie anders ‘in het verleden bleef hangen’. Weet niet zo goed meer wat ik moet, dacht al vaak aan de dood, maar nu enkel meer. Heel wisselend, ben ik met een vriendin, dan gaat het redelijk, zak om de haverklap (ook waar zij bij is) weer weg in nare gevoelens. Wordt elke ochtend lusteloos, moe en verdrietig wakker.. huil vaak, om niks en het blijft dan altijd maar bij een paar traantjes.. zou het er goed uit willen janken en er dan klaar mee kunnen zijn, maar dat kan ik dus niet. Vraag me af, ben dus soms wel vrolijk, maar dat wisselt zich continu af met verdriet, verslagenheid, vermoeidheid, boos, huilen, en dan weer lachen om iets stoms. Maar meestal negatief. ([hulpmix.nl publiceert geen privégegevens, wij hebben het e-mailadres dan ook verwijderd; uiteraard kunnen jullie altijd via dit forum contact houden met elkaar] )

nwl (22) | 24 feb 2009, 10:22 uur

Barry heb je goede hulp gevonden?

Conny (00) | 3 mrt 2009, 13:35 uur

Ben in dezelfde situatie als jullie allemaal, maar nog eens mijn vriendin heeft me bedrogen. Wat juist vooruit moet gaan in het leven gaat nu helemaal afrechts… Je ouders wil je ook niet vertellen hoe je precies voelt, ookal doe je het moeite om te vertellen maar wat bereik je ermee om het te vertellen. Gaan ze je wel volledig kunnen helpen?? antw. is nee :(. Ja en over liefde gesproken, ik hield van het leven maar als er iemand in je leven komt van wie je enorm van houdt en het pakt helemaal anders uit. Dan zit je diep in de shit.. Alles lijkt te mislukken terwijl ik weet dat ik meer kan.. Voor diegene die in een situatie zit netals mij vind een goed persoon waar je alles kwijt kan en die je begrijpt van A tot Z. Het begrijpen van elkaar zorgt ervoor dat je zin in hebt, en in dit zit liefde in. Ja liefde! Liefde zorgt ervoor dat je verder kan of het van je ouders zijn of van je vriend of vriendin. Zonder liefde heeft het geen zin meer om te leven, want liefde krijg je overal. Ook op werk maar dan in een ander vorm. De punt is gewoon dat je de juist dingen in je leven moet uithalen en opzoek gaan naar liefde. Begrijp me niet verkeerd want liefde hoef je niet alleen te zien als twee personen houden van elkaar maar in het algemeen. Ik hoop dat je je antwoord op mijn ervaring kan terug vinden. Wens je success, veel liefs… S.

S. (2009) | 9 mrt 2009, 23:24 uur

hoi ik ben jessica.
ik zat eerst op de school xxxxxx daarna ben ik naar de xxxxxx gegaan toen naar het xxxxx en nu zit ik op de xxxxxx school of zo iets over drie maanden ga ik naar de xxxxxx ik mag me ouders ook niet meer zien aleen mijn ouders willen me nu al uit huis en ik heb odd en adhd ik heb nog iets maar dat mag ik zelf niet eens weten.
en tussendoor hebben er alemaal dingen nog zoals het bodaar en zova en zo maar ik haat het help iemand me!!

jassica (8 oktober 12) | 4 okt 2009, 20:02 uur

Mensen met depressie ik heb misschien wel wat je kan helpen, ooit gedachts om eens een nummerologie reading te doen bij spiritueel persoon. Die kan je meer vertellen over je leven.

Begrijp me niet verkeerd, het is wetenschap plus een stukje medium en het is niet eng. Ik ben zelf ook depressief geweest, daarna begreep ik dat ik spiritueel begaafd was. Maar door dingen te zien enzo heeft me niet overtuigt dit de ontwikkelen. Altijd depressief geweest en ineens, was het weg en ik voelde me sterker worden en gelukkiger. Ik denk dat iedereen wel een stukje wijsheid in zich heeft om dit te proberen. Of je kan zitten en depressief zijn. Of je onderneemt actie, ga naar iemand betrouwbaar bijvoorbeeld casa ad infinitium, daar kom ik wel eens zeer betrouwbaar met informatie en alles komt zobeetje uit. Ze beurt je echt op en ik raad liever zulke mensen aan, dan een psychiator die daar puur voor de business en volgens systemen werkt… Hoe kan je in godsnaam iemand helpen door middel hen in te delen met groepen en systemen.

Succes

Annoniem =) (18) | 21 nov 2009, 23:08 uur

Hallo mensen,
Ik zit hier nu helemaal ingezonken in een grote dip waar ik enorm van baal. Me vader met zijn stomme opmerkingen ook. Hij zat me een beetje uit te maken voor mijn slechte gezondheid van de laatste jaren. Ik ben heel lang gepest en draag dit nog vaak mee:(. Ik ben al veel minder ziek en meld me echt haast nooit meer af bij werk, stage, school. En dan gaat hij lopen zeuren. Ik heb echt nu het gevoel dat ik er gewoon tussen pas, hier thuis. Ik heb wel eens een poging gedaan om te vertellen dat ik depri ben, maar ze lachten mij gewoon uit en hoe serieus ik ook was. Ik word er nu nog steeds mee gesteund thuis. Wel door vrienden & gitaarleraar. Maar thuis niet en dat is moeilijk. Ik probeer altijd naar de positieve kant te kijken, maar het lukt gewoon niet.

Anon (18) | 6 dec 2009, 21:26 uur

hallo mensen ik kan met jullie mee praten want heb alles meegemaakt wat jullie meemaken maar ben er gelukkig uit.

ik zeg je zo zoek iets wat je gelukkig maakt ookal denk je de fut er njiet voor te hebbe op een dag moet je vroeg op staan ga werk zoeken of je weer in schrijven op een school maar zoek de mensen op je hebt op dit moment veel mensen om je heen noodig en zoek iemand met wei je kan praten desnoods zoek je een oude vriend weer op..

maar zorg dat je onder de mensen bent want dat help echt ik ben nu baas van 2 winkels en dat was mijn droom jongens laat jullie niet varen maar ga er achterna want de gene nie in zijn bed blijft liggen daar komt niks naartoe je moet stappe onder nemen vor het te laat is als iemand nog iets wil wetn jlaat je horen

royalprinces (22) | 7 dec 2009, 21:50 uur

Ik ben iemand die sinds zijn 15 e zeer zware depressief heb die komen en gaan. Werkelijk niet werkte bij mij. Door wanhoop ga jezelf experimenteren inmiddels maak ik gebruik van Mephradone deze is niet legaal te krijgen maar haalt de top eraf en werkt voor mij perfect. Je moet voor jezelf even uit zoeken hoeveel het beste voor je werkt. Het wordt aangeleverd in zakjes en je moet zelf even lege capsules kopen. Eerste keer zou ik het nemen in bij zijn van de ander. De eerste keer kan je jezelf beetje high voelen maar dan moet je het verminderen de navolgende keer. Het is niet de bedoeling high te worden maar de top eraf te halen, gebruik het ook niet elke dag alleen als het echt donker is voor je

Amiciei (44) | 22 apr 2010, 18:28 uur

Hallo mensen,
Ik heb dit probleem,
ik ben 19 jaar en ik zit behoorlijk met mezelf in de knoop.
ik heb een verhaal gelezen hierin waar ik mezelf in kon plaatsen.
ik heb moeite met slapen en anders slaap ik heel erg lang, ik loop iedere dag rond met stress terwijl er niks is om te stressen, mijn moeder had mij het huis uit getrapt en mijn vader zou mij, als hij dit wist mij zo naar het leger des hiels trappen.
De vorige keer dat ik daar zat ging het wel beter maar het ging toen ik weer terug bij mijn moeder zat snel bergafwaards, ik geloof niet dat het aan een bepaalde “energie” ligt, ik ben zelf zwaar in het spirituele maar daarin geloof ik niet.
met dit probleem loop ik al 5 jaar, ik heb nooit echt mezelf kunnen zijn in dit leven, ik denk nu nog iedere maand minimaal 1 keer aan zelfmoord, ben niet blij met mijn lichaam omdat ik weet dat het niet van mezelf is maar dat kan weinig mensen maar begrijpen, ik wou actie nemen tegen mijn depressie, ik begin het namelijk zat te worden, ik val uit tegen mijn vriendin maar ik heb het zelf niet door, als ik zo door blijf gaan zal ik mijn leven echt opgeven, maar ik wil alles behalve dat. ik werk wel gewoon en sport veel, ik doe een Forbidden arts, dus ik ben niet veel met mensen voor mijn sport. mijn sociale leven is ingestort binnen een maand en ik heb geen vrienden waar ik nu woon. alsjeblieft iemand, geef mij een hint zodat ik mijn leven gewoon weer terug kan krijgen als dat het 5 jaar geleden was, ik kan het niet meer zonder hulp en een psycholoog werkt niet voor mij.

Ik moet er nog even bij zeggen, ik heb de geestelijke handicap ODD, ik heb er wel al mee leren leven.

Charles nee mijn echte naam is neit charles (19) | 16 mei 2010, 19:51 uur

hee, ik heet Elisabeth, ik ben 14.
Ik heb zelf ook last van dit soort dingen, alleen MOET ik naar school. Ik heb geen keus. Mijn biologische vader heb ik nooit gekend, mijn moeder is een jaar geleden gescheiden van mijn stiefvader, we zijn verhuist, ik heb een vriendin met zelfmoord neigingen en op school gaat het ook niet. Ik zit nu op het tweetalig gymnasium, maar mijn mentor wil dat ik naar de havo ga. Alles bij elkaar heeft er voor gezorgd dat ik nu zwaar depressief ben. Dat geef ik toe. Ik heb het gegoogled en ja, bijna alle symptomen heb ik. Mijn moeder is ook depressief. We hebben veel ruzie in huis, en ik heb zelf ook weleens gedacht aan doodgaan. Maar ik ga nu opzoek naar hulp. Ik wil naar een psycholoog gaan en ik hoop dat mijn moeder dat ook zal doen. We zijn ook christelijk, enmij geeft het erg veel troost. Misschein helpt het je om een keer een kijkje in de kerk te gaan nemen? Ik hoop dat het goed komt, maar je moet ieg blijven vechten. Dat doe ik ook. Succes!

Elisabeth (14) | 31 mei 2010, 20:15 uur

hey, naar dat je je zo rot voelt. Zelf heb ik ook ongeveer zo iets, het begon eigenlijk toen het niet mee zo lekker liep in mijn vriendengroep, de bitch uit de goep deed nog bitchiger en dan vooral tegen mij. Daardoor voelde ik me best eenzaam en in de steek gelaten (besefte ik me ahteraf) in die tijd trokken mijn tante, neefje en nichtje ook bij ons in doordat mijn tante en oom gingen scheiden, mijn nichtje heeft mcdd, dat is een vorm van autisme en ik moest in die tijd vaak er voor zorgen dat mijn nichtje een beetje gezelschap had omdat het allemaal al zo zwaar voor haar was enzo. Ik vond hetbest zwaar
met mijn nichtje constant om me heen, het voelde alsof ik nooit een moment voor mezelf had en tegelijkertijd ook alsof er nooit iemand vooor mij was, ik had dan wel constant mijn nichtje maar dat voelde alsof er gewoon een echo achterje aaan liep en je ook nog steeds moest opletten of de echo het wel naar haar zin had. Zo heeft ze zo'n beetje mijn hele klerenkast aangeschaft en moest ze ook nog eens elk weekend op mijn kamer slapen. Ik ben zelf een vrij open iemand als het gaat over mijn gevoelens, mijn ouders wisten er dus ook vanaf van hoe ik me vvoelde, maarja we konden er niks aan doen, we konden ze natuurlijk ook moeilijk op straat gooien,vanaf toen ging het steeds verder bergafwaarts, ik wou geen vriendinnen meer zijn met de vriendinnen die ik toen had, maar kon ook niet echt aansluiting vinden bij anderen, daardoor ben ik heel erg gaan twijvelen aan mezelf en heb uiteindelijk ook het idee in mijn kop gehaald dat ik autisme had. Ik weet nog datik soms huilend beneden kwam 's nachts en dat ik dan een test voor autisme wou doen. Uiteindelijk kwam toen, toen mijn familie na een half jaarwegwas pas dat echte rotte gevoel. Ook hier ben ik tegenover mijn ouders heel open over geweest, maar dat veranderde er niks aan, ik raakte steeds vaker in paniek en voelde me zo ontzettend naar en leeeg, mijn ouders en ik heben heel vaak gepraat, ik heb ook met mijn tante hierover georaat en met de dokter, maar het veranderde niks, het werd alleen maar met de dag erger. Toen gin ik naar de mediant, ik zat op het begin bij een vrouw. Ik vond haaar verschrikkelijk, maar ik ging er toch maar heen, want ik heb er alles vooor over om van dat gevoel af te zijn. Uiteindelijk werd het zo erg en werd ik zo paniekerig van dat nare gevoel dat het crisisteam kwam. Vanaf dat moment gaat het eigenlijk wat beter, ik heb nou medicijnen voor de panieken dat moet er voor zorgen dat ik de therapie voor de depressie vol hou. Ik ben echt heel diep gegaan enben er nou eigenlijk wel trots op dat ik nu al zover ben gekomen. Ik kan er nog steeds wel heel boos om worden dat dt mij nou zo overkomt. Ik heb al een behoorlijk rotjaar gehad, heb ik het nou eindelijk weer wat meer op de rails (ook heb ik leukere vriendipnnen nou) kan ik er niet echt van genieten doordat ik depressief ben. Ook heb ik vanaf het begin er alles aan gedaan om er vanaf te komem, maar het werd alleen maar ergen. Maar dit is dus mijn verhaal. Ik denk wel dat het goed is om hulp te zoeken, niet alleen zozeer om te praten, maar ook voor als je er echt helemaal doorheen zit, je de goede kant op te duwen. Ook denk ik, nadat ik jou verhaal heb gelezen dat het heel goed is om onder de mensen te gaan. Probeer zo vaak mogelijk wat met je vrienden af te spreken.

meisje (15) | 2 okt 2010, 02:39 uur

hee barry
ik heb precies het zelfde als jou
geen school geen werk, leven bestaat uit
tv kijken computeren, alles werkt niet mee
leven in het donker. weet precies hoe jij je voelt.

love4you (18) | 25 nov 2010, 09:30 uur

hoi ik ben marjolein ik vind het sneu voor
jeik ben ook heel erg depri
maar ik zit met veel dingen in mijn hoofd
zoveel dat ik er gewoon helemaal gek
van wordt ik
moet echt iemand
die met mijn wil gaan praten en ik ben pas 15 jaar nog veelste jong

marjolein (15) | 30 nov 2010, 14:24 uur

Ik voel mij al jarenlang verrot, vanaf het momrnt dat we erachter kwamen dat mijn moeder kanker had. Heftige operaties en bestraling gehad. Kort daarna MOEST ze aan het werk van haar werkgever, terwijl mijn moeder minimaal een jaar moest revalideren. Uiteindelijk doordat ze geen rust heeft gehad is het alleen maa slechter gegaan en zit zr nu in de ziektewet maar krijgt geen inkomen, wat ons dus in een moeilijke financiele situatie heeft gebracht! Vorig jaar zijn er veel nare dingen gebeurd omtrend mijn vader. Kort daarna overleed een goede vriend van mij 20jaar jong wat een hele impact heeft achtergelaten op mijn leven. Vervolgens overleed mijn oom waarover ik nog dagelijks verdriet over heb. Alles stapelt zich maar op en op. Ik ben geen prater en doe of alles
Ok is, maar ik ben zo lusteloos maandenlang en het heeft echt op dit moment z'n maximum bereikt. Iedereen ziet mij als een vrolijke meid, maar diep van binnen heb ik zoveel littekens van verdriet en tegenslagen. Ik denk echt soms dat ik overbodig ben voor deze wereld.. Zou een bonk problemen schelen iig. Ik kan geen sterke meid meer zijn heb genoeg gevochten. Waarom is er niemand die voor mij vecht of schouder aanbied? ! Ik houd zoveel van mijn moeder en m'n familie in mijn thuisland dat vooral mijn moeder de reden is dat ik nog een glimlach op me gezicht kan toveren.

Zaza12 (20) | 10 feb 2011, 01:07 uur

eey,

k wou reageren op eveliene(18) van het verhaal:"nieuw jaar, nieuw begin?". Aangezien het een verhaal is kon k er niet rechtsstreeks op reageren.
K voel me ook zo en wil k het liefst in bed blijven liggen. K ben ook te perfectionist, zo leer k heel veel. Niet dat k zo slecht ervoor sta, maar omdat k me veel te hoge eisen stel, zo is soms een 8 niet genoeg, terwijl de meesten niet hoger dan een 5 halen. K ben dus erg perfectionist, en dat kan k echt niet meer tegen.
K ga zaterdag naar de doktor, heb er geen zin in, maar weet dat het de enige oplossing is.
En zoals jij, zou k ook weer dat blije komiekje van vroeger willen worden, die altijd iedereen aan het lachen maakte. K hoop dat dit gaat helpen. Hoe gaat het nu met jou? Heeft het geholpen??

Zarah (18) | 12 feb 2011, 10:56 uur

hoi ik ben een kind van 11 jaar en het voelt alsof god mij straft.
ik krijg alleen maar ongeluk.
mijn vriendin heeft het uitgemaakt,ik ben vastgesteld met autisme(asperge)en adhd,ik heb pijn aan mijn gekneusde been en mijn lippen hebben zijn zo droog dat ze uitelkaar vallen,ik heb niet geslapen voor 10 dagen nu (terwijl ik dit schrijf is het 1 uur nacht).
mijn moeder is naar de zuidpool en ze is al weg voor 4 maanden.
ik ben een kind en ik ben depressief help me

bick (11) | 5 mrt 2011, 00:50 uur

@ bick,

je vriendin zal er een reden voor hebben dat ze het uitmaakt, ik denk niet meer verliefd en ja dat kan voor veel verdriet zorgen..
maar daar moet je je (hoe moeilijk het ook is) overheen proberen te zetten, ga gewoon met een paar vrienden chillen en gewoon met hun doen waar je zin in hebt en niks wat met haar te maken heeft (onderdeel van het vergeten)

dat asperger en adhd is vastgesteld kan opeens een hele shock zijn, bij mij is laatst add (vorm van adhd) vastgesteld, er was al een vermoeden dus ik kon er aan wennen, mijn broer heeft trouwens pdd-nos of asperger maar ik bedoel te zeggen, je was altijd al zo het is geen ongeluk het maakt je wie je bent, het geeft je karakter en je vriendin is ook van je gaan houden hoe je was, het maakt dus echt niet uit.

en droge lippen, gebruik labello, werkt altijd (weer een probleem opgelost)

en over dat niet slapen, zoek op internet dingen waardoor je sneller in slaap valt, zoals kop thee voor t slapen en ga anders met iemand langs de dokter voor aanvraag van melatonine (fseuw) pilletjes

en het is echt heel rot voor je dat je moeder nu op de zuidpool zit, ze is al lang weg, ze komt toch wel weer terug? probeer anders een keer met haar te bellen of met msn ofso te camme zodat je haar kan zien

nouja suc6

just a girl (14) | 12 mrt 2011, 13:39 uur

Ik ben op kapot en kan echt niet meer. het houd op voor mij.

Angela (42) | 21 apr 2011, 21:00 uur

hey,

ik voel me ook veel te vaak depri, vooral in de zomer..
ik heb m'n eigen huis (terwijl ik nog maar 20 ben) dus financieel zit ik goed :) maar het maakt me niet gelukkig!!! :s
ik heb scoliose en kan er niet mee omgaan.. ik wil zoals alle mensen genieten van de zomer maar m'n rugproblemen houden me tegen..
ik hou van de winter omdat ik het dan minder kan doen opvallen.. (ene schouderblad steekt enorm uit door scoliose :( )
het is echt geen zicht als ik een tshirt aan heb.. laat staan dat ik zonder rond loop..

ik weet echt geen raad meer want dmv chirurgie is het ook niet op te lossen..

voor mij hoeft het niet meer eerlijk gezegd, maar door de liefde van me familie blijf ik in leven.

Nils (20) | 22 apr 2011, 17:43 uur

Fijn dat er zovelen zijn die de liefde van hun familie voelen, had ik dat ook maar. Zoals pat hierboven in januari 2009 al zei: Je moet het alleen doen, je staat er alleen voor. Therapie kan jaren aanslepen, kost super veel geld, en dan weet je nog niet eens of het wel een effect gaat hebben. Gelukkig ben ik te laf om zelf een einde aan mijn leven te maken, want ik begrijp heel goed dat het na een jarelange depressie allemaal te veel kan worden. Die psychische pijn is zo krachtig, ze maakt mij kapot. Leven van dag tot dag, zien dat ik de pijn van elke nacht en dag doorsta en dan alles terug opnieuw. Hoe lang gaan dit nog aanhouden? Ik ben op.

Fee (21) | 1 mei 2011, 00:35 uur

Hoi,'
Ik ben 16 en ik heb er ook een tijdje last van gehad
ik sliep, ging naar school en was super stil.
Ik had gewoon geen zin meer om te reageren op liefde, en mijn vriendinnen, en ouders.
ik was echt een adhd figuur -bijwijzevan- en toen van de een op andere dag neit meer!
Tip: Doe alsof je je niet eenzaam of verdrietig voelt.
wat het ook is, acteer voor jezelf, zodat je later je zelf weer kan geloven.
Ga je ouder bezoeken, die vrolijk -probeer in ieder geval-

GOOD LUCK!

Jannade (16) | 22 jun 2011, 00:13 uur

ik zit ook niet lekker in mijn vel. alles zit tegen. ik ben dit jaar begonnen in een nieuwe klas en sindsdien ben ik alleen maar buiten gesloten, uitgescholden voor van alles. terwijl mijn klasgenoten nooit de moeite hebben gedaan om mij echt te leren kennen. natuurlijk heb ik dat wel geprobeerd door bevriend met hun te worden. maar dit hield ook op na een tijdje, ik heb geen behoefte bevriend te worden met mensen die mij niet nemen zoals ik ben, maar ook de afstandelijkheid die deze klas voor mij heeft, heeft ook een rol gespeeld. dit heeft mij erg achter gehouden op sociaal gebied want al mijn andere vrienden hadden wel allemaal leuke klasgenoten, dus ook nieuwe vrienden. ik heb de laatste tijd nergens meer zin in, het slapen maken mijn dagen makkelijker, dan heb ik de tijd en rust om alles te vergeten en nergens aan te denken. thuis gaat het ook niet zo lekker, alleen maar frustraties. ik ben het zwarte schaap hier in huis. dus waar ik ook ga, op school of thuis er is altijd wel wat. ik hoop de laatste tijd dat er iemand komt die mij helpt en mij weet blij te maken. maar ik weet zelf ook wel heel goed dat ik degene ben die hier iets aan moet veranderen. maar het schooljaar is al bijna ten einde ( ik heb aan het begin al vele malen om overplaatsing gevraagd, dit mocht alleen niet)
en ik zie enorm op tegen de rest van de tijd dat ik hier op school zit. zodra ik mijn diploma heb ga ik weg, naar een andere provincie.'

Y (15) | 23 jun 2011, 22:05 uur

Hallo allemaal, ik kan me ook goed verplaatsen in wat jullie voelen. Heb zelf 1 keer een depressie gehad twee jaar geleden. Een depressie is echt vreselijk en het overvalt je enorm. Je hebt vaak pas te laat in de gaten dat je het hebt. Wat je in dat geval echt moet doen is:
- sporten!!! dat werkt echt. Loop desnoods een uurtje door het bos en wees je bewust van je omgeving. Luister naar de vogels of iets dergelijks. Dit zorgt ervoor dat je je hoofd even vrij maakt voor andere gedachten en prikkels. Doe dit vooral als je een rotbui voelt opkomen. Afleiding werkt. Maar continu sporten is echt magisch! Doe een teamsport: vrouwen zelfverdediging en mannen rugby voor agressie of hockey voor de contacten.
- leuke dingen, ook al is het lompe gesprekken voeren op msn, maak grappen, praat slap en relativeer. Bak brownies en vreet de hele taart zelf op, koop een fototoestel en maak foto;s. Doe dit vooral als je je verveelt voelt. Bedenk zinloze dingen je gaat ervan lachen!
- sociale contacten; vrouwen (trek een strak truitje aan) en loop een restaurant binnen en ga er werken. Volop oppervlakkige contacten (ik begon op mijn 17e) en gezelligheid om je heen. Je bent onder de mensen en je leert mensen kennen. Je hebt afleiding en je bent bekaf als je naar bed gaat van het lopen. En altijd aandacht goed voor het ego! :P Je wordt er ook zelfstandig van.
- hobby's: mannen ga bijvoorbeeld sleutelen aan een auto. Koop een wrak voor 100 euro ga eronder liggen en maak er je eigen droomauto van, waar iedereen naar opkijkt. Dat ze nog net niet bij je aanbellen met de vraag of ze em mogen kopen. Een klassieker of iets dergelijks. Dan ben je in de buitenlucht en je hebt een doel om je lang mee bezig te houden.
- Stel doelen voor jezelf en geloof er ook in. Ik spreek uit ervaring! Wat ik geloofde gebeurde ook, puur omdat je het wilt. Nooit denken dat iets niet kan. Positief denken.
- Word je gepest op school? Zoek één persoon waar je je zeker bij voelt of die je wel een goed gevoel geeft en trek daarmee op. Ga populair doen en de rest volgt vanzelf. Voel je nooit een nobody, want de rest is hetzelfde. En onthoud de grootbekken zijn het meest onzeker en bereiken op de langere termijn het minst! Stap gewoon op mensen af voor een praatje. Ga desnoods neproken zodat je buiten bij de rokers kunt buurten.
- Stop met het zoeken naar depressieve dingen op internet, want het leven om je heen gaat verder en jij verteerd in je eentje achter de computer. Je mist te veel. Ik heb het een jaar gedaan en had alleen nog maar de zon door glas gezien!!!
- Ga werken, suf baantje ofzo, spaar alles op en boek een vakantie waar veel mensen zijn!!
- Bedenk een trend op school: een activiteit om mee te nemen (diabolo) bijvoorbeeld. Klinkt stom maar mensen willen het altijd proberen.
- Als je geen humor hebt en je depri voelt! Maak grapjes over jezelf tegenover anderen. Mensen kunnen dat waarderen.
-Als er thuis problemen zijn ga een baantje zoeken dat je echt leuk vindt. Wees minder thuis. De horeca is vanaf 17 jaar perfect! Plak er een avondje stappen achteraan en je zelfvertrouwen groeit met de week! Zoek een stapvriendin en versier mannen bij het leven!
- Ga dromen over dingen die je later zou willen en wat je zou willen doen. Ga op zoek naar jezelf! Waar ga je van lachen en wat interesseert je steeds opnieuw.

Tuurlijk is het leven accepteren en het hele verhaal, maar het leven moet je niet al te serieus nemen op die leeftijd. Leef vooral in plaats van te denken. Ga er op uit! Mijn schoolperiode was de beste tijd uit mijn leven! Juist doordat ik leefde en me niet druk ging maken om dingen. Hierdoor heb je ruimte in je hoofd voor andere dingen, leuke dingen in plaats van dit is kut en dat is kut.

Probeer het eens drie maanden vol te houden! En houd je eraan, er moet iets positiefs uit zijn voort gekomen.

Ik had het weliswaar leuk op mijn school, maar ik ging buiten zitten voor de school, stapte op mensen af en stelde me altijd vrolijk en open op. Af en toe wat stoer. Ik werkte vanaf mijn 17e in de horeca in Arnhem, dus ging lekker tot laat doorwerken, verdiende geld en ging volop stappen. Kwam zelfs vaak te laat op school! Maar had leuke dingen te vertellen! Ik keek ook altijd uit naar schoolvakken waar ik goed in was en stortte me daar volledig op. Maar verlies niet je verantwoordelijkheid. Je moet je school wel afmaken! Ik ben niet beter dan jullie! Het zit puur in het denken!

Beeaatjuhhhh (20) | 6 jul 2011, 21:30 uur

ik ben op zoek naar me moeder ik heb haar 21jaren nt gezien en ik ben op zoek naar haar ze blyv niet in suriname ik heb gehoord dat ze in parys blyvt haar naam is joany majkel wie kan me helpen om haar te vinden a.u.b

xiomara (21) | 29 jul 2011, 15:25 uur

hallo, ik ben een meisje van 15 jaar. ik weet niet wat het is, maar ik voel me al 2 jaar heel ellendig. ik erger en irriteer me aan die kleinste dingen, zoals smakken en als iemand tegen me praat enz. mijn honden kunnen soms heel erg hard blaffen waardoor ik helemaal gek en heel kwaad word. ik zit elke avond op mijn kamer te huilen maar ik weet niet waarom. ik heb de afgelopen tijd veel meegemaakt, maar ik heb niet het idee dat het daardoor komt. herkent iemand dit?

femm (15) | 23 sep 2011, 20:53 uur

Ik zit nu ook al bijna een jaar in de shit.. Het ging langzaam steeds slechter, dan weer iets beter daarna weer zwaar slecht. Ik word er helemaal gek van. Ik denk nu dagelijks aan vroeger toen het nog goed met me ging, toen ik nog veel mensen aan het lachen kon maken en me nergens druk om maakte. Ik ben hier zoo onzeker van geworden, in mijn ogen kan ik echt niks meer goed doen. Heb ook altijd gezeur van me ouders aan me hoofd wat het nog erger maakt. Omdat ik alles vergelijk met vroeger, weet ik als ik met me vrienden ben niet eens waar ik over moet praten. Ik denk de hele tijd van waar praatte ik vroeger over en hoe dacht ik vroeger na, maar dat kan ik niet meer voor me geest halen. Ik voel me mezelf ook niet meer en als ik er veel aan denk voel ik me gewoon raar. Ik vraag me soms af of ik gek aan het worden ben. Ik weet niet meer wat normaal is, bij alles wat ik doe denk ik van is dit wel normaal? doen andere dit ook wel zoo??. Ik zit nu ook al een half jaartje bij het ggz maar daar heb ik echt geen ene ruk aan, ik had net zo goed tegen me hond kunnen praten. Hij vind alles alleen interessant zegt nooit iets gerustellend, of denkt nooit echt goed na waar ik mee zit en hoe we het op kunnen lossen. het enigste wat ik hoor is: Positief denken, nou dat lukt me niet.Ik hou me hoofd omhoog, hooop elke dag dat ik wakker word en dit gewoon weg is. het lijkt soms net of ik in een nachtmerrie vast zit. Ik wil die oude persoon weer worden! Het duurt allemaal te lang.

tim (19) | 28 sep 2011, 16:46 uur

Hey.. Ik lees hier verschillende dingen over depressief zijn. Ik heb een erg moeilijke jeugd gehad waarin ik eigenlijk alles altijd heb opgepropt. Toch heb ik in de 3e een pschyloog in vertrouwen genomen en deze heeft mijn vertrouwen beschaamd. Sindsdien heb ik nooit met iemand over mijn problemen gepraat en ben ik eigenlijk altijd vrolijk verder gegaan. Ik ben altijd al een moeilijk persoon geweest en had altijd slechte vriendjes maar vorig jaar zomer kreeg ik een vriend van 25 en deze beloofde voor mij goed te zorgen. Maar het tegenovergestelde bleek, hij gebruikte veel drugs en was ook verslaafd. Ik zocht toen die tijd ook mijn uitweg in drugs.. En alles ging eigenlijk slechter en slechter.. Geen contact meer met mijn vrienden en mijn hele leven draaide om hem. Ik deed alles voor hem, en had ook seks met zijn vrienden omdat ik wist dat hij dat leuk vond. Ik was toen ook verslaafd aan de drugs. Toen besloten we samen te gaan wonen, hij woont een uur vandaan van mijn ouders. En ook mijn relatie van mn ouders werd nog slechter dan het al was. Ik had daar wel vrienden, maar geen vrienden waar ik op kon bouwen. Ik heb hele erge dingen gedaan toen ik een relatie met hem had. Op een avond, ging ik naar een vriendin die niet in zijn vriendengroep zat en die we eigenlijk nooit zagen. Zij en haar vrienden zagen aan me dat het heel slecht met me ging en toen ik en mijn toenmalige vriend weggingen en hij moest werken, belde ze me op en zeiden dat ik met de trein weer die kant op moest komen. Dat deed ik met veel moeite en voor het eerst sinds mijn relatie met hem koos ik voor mezelf. Met veel gezeur ben ik daar gebleven en heb ik een jongen in vertrouwen genomen die ik alles heb verteld. Ik ben bij die jongen in huis gegaan omdat mijn ex mij zocht. Toen ben ik de drugs gaan afbouwen en ben uiteindelijk naar spanje gegaan (naar me ouders) om af te kicken. Een erg moeilijke week gehad maar veel steun gehad door te bellen en te mailen aan de jongen die ik heb ontmoet en andere mensen van die avond. Momenteel heb ik erg veel last van mijn ex, en dingen die ik met hem heb gedaan, zet die online.. Hij contact mijn nieuwe vrienden om mij zo zwart te praten. Sommige dingen zijn leugens, sommige dingen zijn de waarheid. Ik schaam me hiervoor en ik haat mezelf om hoe ik was. Ik weet geen uitweg meer en ga aankomende donderdag ook aangifte doen, hoewel ik het eignelijk niet durf.... De laatste tijd gaat het erg slecht en het is nu zelfs zo erg dat ik heb nergens meer zin aan, en heb vorige week geprobeerd een einde aan mijn leven te maken. Aan de ene kant ben ik zo blij dat het niet is gelukt maar aan de andere kant wil ik het ook weer wel. Ik kan niet meer op deze manier met mezelf leven omdat ik een goede vriendin, die mij juist zo heeft geholpen, heel erg heb bedrogen in de tijd toen ik nog met mijn ex was en onder de drugs zat. Dit heeft mijn ex online gezet. En om natuurlijk de andere dingen die ik heb gedaan en meegemaakt. Momenteel heb ik een relatie met de jongen die ik toen heb ontmoet, en aan hem heb ik heel veel steun. Ik heb daar nu een leuke groep mensen om me heen. Toch heb ik een gevoel wanneer ik over mijn problemen praat, dat ik iedereen lastig val en dat er altijd wel iets met me is. Hierdoor praat ik nooit en doe ik mijn masker weer voor me gezicht en ga vrolijk verder Maar eigenlijk zie ik geen uitweg meer en ben ik voor mijn gevoel misschien ook wel depressief. Ik haat mezelf, als ik in de spiegel kijk kan ik mezelf niet in de ogen kijken en kan niets meer aan mezelf mooi of leuk vinden. Ik voel me vaak somber en denk ook vaak aan de dood. Ik weet niet meer wat ik moet doen.. Een pschyloog is niets voor mij omdat ik niet durf te praten. Dat ik dit nu schrijf is al een grote stap voor mij. Er zijn de laatste jaren zoveel dingen gebeurd in mn leven en ik weet niet meer hoe ik het moet verwerken, hoe ik er mee moet leven. Zou iemand me misschien tips kunnen geven, of iets anders?

Anoniem (18) | 26 okt 2011, 12:16 uur

Beste mensen,

Ik zie mezelf terug in de verhalen die ik hierboven heb mogen lezen.
Ik ben een echte veelschrijver, maar ik hou van de kracht der korte zinnen. Mijn zin aan jullie is:
"Geluk maak jezelf"

Er zullen altijd mensen zijn die je de grond in zullen boren al is het bewust, al is het onbewust! Denk vooral aan je charisma, probeer weer van de mens te houden! Hier bedoel ik dus vooral niet mee om in de goedheid van de mens te gaan geloven!!
Maak je eigen principes, schrijf ze op een blaadje desnoods, en blijf ze verder ontwikkelen. Het mensenleven bestaat immers uit fases!
Het aller belangrijkste is dat je vooral gehoor geeft aan je eigen mening en erin gelooft!

Ik geloof dat wij mensen die ooit depressief zijn, zijn geweest of zelfs dreigen te zijn; geboren zijn als denkers. Wij zien zo graag verbanden in het leven. Helaas bestaan die verbanden heel vaak niet eens! Dit komt mede doordat er, zoals ik dat graag noem, vele "onzuiverheden" zijn in ons leven. Denk bijvoorbeeld aan fraude, liegen en zulke dingen.

Neem het leven vooral niet te serieus, maar beleef het wel serieus. Doe goed je best op school. Gebruik geen drugs, tenzij je erdoor denkt jezelf ermee te kunnen ontdekken. Maak er vooral geen gewoonte van!

Ik wil als laatste graag 3 zinnen opdragen aan het leven!
1. Raak geïnteresseerd in geschiedenis, want alles is al ooit eens gebeurd!
2. Er leiden meerdere wegen naar Rome, al is het met vallen en opstaan

Julian C (20) | 30 okt 2011, 22:29 uur

Hoi,

Ik zit precies in hetzelfde, Ik heb het voortgezet onderwijs niet afgemaakt, en daardoor dus geen diploma, Maar het begon eigenlijk al op de basischool dat ik me zo rot voelde, het gevoel kan ik niet beschrijven. Behalve dat het een enorm rotgevoel is. ik ben bijna mijn hele leven christelijk opgevoed, en ik was de enige uit mijn klas op de lagere school die christelijk was, want zo een driekwart was moslim. Ik werd vaak buitengesloten en uitgelachen, Om de kleinte dingetjes maar als een ander het deed die kleine foutjes, was er niks aan de hand. Zelfs de juffrouw deed soms weleens mee. Ook als ik bijv mijn haar een keertje anders had of met nieuwe kleding naar school ging, Werden sommige meisjes, daar spontaan boos over, Jajaja Jaloezie zal je denken, maar het is vaak zo geweest IK MAG DIE DINGEN NIET DOEN, maar een ander wel. Doordat ik thuis regelmatig ook onenigheid met mijn moeder had had ik het echt moeilijk. Ik voelde alsof iedereen tegen mij was. Op het voorgezet onderwijs Ging het eerst wat beter, ik werd niet meer echt gepest, maar dat werd een ander meisje. Maar in de 2e ging het echt heel slecht met me. Ik wer dagelijks geestelijk mishandelt door mn oudere halfbroer. Die regelmatig zei, dat ik een nul was en zei dat ik dom en lelijk was, dat ik niks kon etc etc. Daarbij sloeg hij me regelmatig ook eens in elkaar. School kon ik niet aan en spijbelde echt superveel en dat heeft er voor gezorgd dat ik 3 x naar de leerplichtambtenaar moest, en er zat bijna een proces verbaal aan te komen. Na een tijdje ben ik gaan praten met een maatschappelijk werkster op school en die heeft mij doorverwezen naar het GGZ voor een onderzoek en werd vastgesteld dat ik een chronische deprssie had. En kreeg ook anti-depressiva voorgeschreven. Deze periode deed mijn moeder heel erg vervelend tegen me, en gbruikte af en toe ook geweld en haalde me neer, Door ht GGZ en ik doorvrwezen naar een kliniek waar ik ook intern zou verblijven. Ik was daar het enigste meisje, naast 7 andere jongens. Ik hoopte dat het goed zou komen. Nou zat daar 1 jongen die mij het jaar dat ik daar op had gezeten zo zuur heeft gemaakt, at ik er nu nog steeds depessieve klachten van heb. en het is nu al bijna 2 jaar geleden. Wat hij bijv. deed was om half 8 s'ochtends keihard tegen mn kamer deur schoppen. Om mij zoveel mogelijk angst aan te jagen. Ik heb hem ook eens horen zeggen hoezeer hij me van kant zou willen maken. Nou is hem dat niet gelukt omdat wij als jongeren altijdonder toezicht waren van sciotherapueten, en omdat ik die oudere broer heb, die toevallig ook nog in de beveliging werkt. en door dat ik aangifte bij de politie kon doen. Denk ik dat dat hem gedeisd heeft gehouden. Nu ik dit typ voel ik weer een intense boosheid, en weet niet zo goed hoe ik hier mee moet omgaan. Na mijn jaar daar op die kliniek ben ik weer doorverwezen naar een andere kliniek waar ik maar 3 maanden verbleef, Ze haden besloten dat ze me toch niet de behandeling of therapie konden geven die ik nodig had en belosten mij uit te schrijven,. Nu zit ik bijna 2 jaar thuis zonder werk,zonder,diploma zonder opleiding of wat dan ook, Ook mijn dagen bestaan uit computeren tv, slapen en naar mezelf kijken in de spiegel. en ik gef toe ik zie het ook echt niet meer zitten.

anoniem (19) | 31 okt 2011, 16:34 uur

Ik weet niet wat ik heb, ik voel me alleen en ongelukkig. Het enige wat ik zeker weet, is dat ik het niet erg vind om dood te gaan. Iedereen in deze wereld is zo.. gemeen tegen mij. Ik probeer het beste te doen, maar toch worden mensen boos op mij. Het lijkt alsof ik niet meer mezelf kan zijn. Moet ik mezelf afsluiten van de buitenwereld? Veel familie heb ik hier niet, de anderen zitten in het buitenland en mijn vrienden.. die zijn ontzettend kinderachtig, je kunt er geen serieus gesprek mee houden... Ofwel ik heb helemaal geen steun... van niemand. Alleen mezelf, alleen ik weet wat ik wil. Mijn vader is een mongooltje, mijn broer is dom en mijn zus is asociaal en denkt alles te weten over mij. Alleen mijn moeder kan ik vertrouwen.
Ik weet niet of dit met hormonen te maken heeft... Maar goed.. ik ben nu zelfs bang dat iemand die me kent dit leest.. dan zouden ze me zeker herkennen. Het lijkt alsof ik blij ben, maar dat ben ik helemaal niet. Ik wou dat ik alleen ben, voor de rest van mijn leven. Ik wil niemand meer zien, ik wil alleen in bed blijven en dan voor eeuwig inslapen. Maar goed... nu studeren. (beetje vaag verhaal of niet? dit is mijn leven)

annonm (17) | 27 nov 2011, 19:33 uur

Beste Lezers. Er zijn een heleboel jongeren die depressief zijn, ikzelf ben 18 en heb vanaf mijn 12e al last van zware depressie en suïcidale neigingen. Ik heb een groot deel van deze tijd doorgebracht met psychologen en praatgroepen. Voor sommige mensen werkt dit en anderen niet. Ook is het belangrijk om bij jezelf te denken of deze mensen echt bij jou passen, zo niet geef en aan en probeer een ander.
Sinds een jaar zijn deze gevoelens bij mij zo goed als over. Ik zal jullie in een lijstje vertellen wat voor mij heeft gewerkt.

School afronden.

Praten met anderen (familie en jeugdzorg).

Goed slapen (zorg voor een goed ritme en hou je hier aan!).

Een doel voor ogen hebben en de stappen hiernaartoe uitwerken (voor mij was dat ondernemer worden).

Geen drugs meer gebruiken! (xtc, speed en coke maken je erg depressief!, hou je van je joint? Dat is geen probleem maar zorg dat je deze alleen rookt al je zeker weet dat je in een goede stemming bent, deze versterkt namelijk het gevoel wat je hebt)

Dingen zoeken die ik leuk vindt om te doen.

Sporten! (sporten maakt stofjes aan die je een goed gevoel geven, ben jij niet een teamsporter? Zorg dan dat je een stukje gaat hardlopen of ga naar de sportschool).

Vrienden zoeken (maken de vrienden die je hebt jou echt gelukkig? zo niet ga op zoek naar andere, dit kun je doen door bijvoorbeeld naar gelegenheden toe te gaan waar je denkt dat dit soort mensen zich zullen bevinden)

Het belangrijkste is om jezelf in je hoofd uit de depressie te trekken, vaak heb je zelf een mentale blokkade waar je overheen moet om te zorgen dat je beter wordt.

blank (18) | 3 dec 2011, 16:55 uur

Het klinkt misschien raar, maar op een of andere manier hou ik van depressie. Ik verbeeld me altijd dat ik op het punt sta om mijn leven te beeindigen maar dat er dan iemand voor me is die me troost en mij ervan tegenhoud. Ook luister ik graag depressieve muziek. En ik kan er niet tegen dat als ik op hyves kijk en zie dat iemand veel meer reacties heeft op bv zijn pf dan krijg ik het gevoel dat weinig mensen mij een leuk persoon vinden. Mijn beste vriend is allang verhuist en van mijn paar andere vrienden weet ik niet of het wel mn vrienden zijn. Maar soms ben ik ook echt depressief omdat ik het nut niet snap van leven. Ookal weet ik dat mijn ouders er voor me zijn heb ik toch het gevoel dat niemand mij zal steunen als het nodig zou zijn op dat moment. ik voel me gewoon een nietgewilt mens en het leven is heel vervelend. Als zelfs mijn familie helemaal niet om me gaf was ik al dood.

drpressie (14) | 4 jan 2012, 23:50 uur

ik heb juist hetzelfde, morgen examen en zit heel de tijd te wenen en kan ONMOGELIJK studeren.. Ik heb ook niemand om naar toe te gaan, hier thuis zeggen ze ook dat ik overdrijf en mijn broers en zussen lachen me uit 'hier ons depressieve'..
Mijn familie denkt gewoon dat ik superlui ben..
Ik heb ook echt niks in mijn leven dat mij recht houdt.
Hetliefst van alles zou ik een jaar voor ik aan men hogere studies begon naar het buitenland gaan, ik voelde dat dat iets voor mij was en dat dit me zou helpen conclusies te trekken over men leven.
Ik ga gewoon niet naar men examens en ik zeg het tegen niemand.. Mijn leven zit zwaar in de knoop en ik ben het strondbeu echt.
Ik haat mijzelf eigenlijk, waarom kan ik nie gewoon normaal zijn zoals al de rest?!
En ik heb ook het gevoel dat dienen hier boven, god dus mij echt niet afkan!
Ik weet dat ik hulp nodig heb want ik sta op het punt alles weg te gooien van men leven, ik gebruik men talenten niet.. gewoon weg fucked up!
Maarja als ik het zou zeggen tegen men ouders, geloven ze mij toch niet en zouden ze zeggen 'kom doe eens niet belachelijk'. Dus mensen die wel familie of vrienden hebben die hun geloven mogen van geluk spreken.
Ik kan bij niemand terecht en dat is zo frustrerend!
Ook weet niemand het dat ik zo depressief ben, ik doe er alles aan om dit te verbergen..
Het allerliefst zou ik naar een mooi warm land gaan waar ik al men zorgen kan vergeten!
Ik hoop dat iemand dezelfde gevoelens deelt en hierop zal reageren :)
Ik ga nu nog wat verder wenen en nadenken over men kutleven wat ik stillaan aan het verpesten ben door men gedrag maar hey, ik kan er niks aandoen, het is sterker dan het kleinste beetje kracht dat ik nog in me heb..

idontbelieveinmagicanymore (18) | 22 jan 2012, 14:52 uur