ben ik depressief? ik word stapelegek!
hoi,
ik ben 20 jaar, en heb nu behoorlijk wat zooi meegemaakt.
mijn ouders zijn al eeuwen gescheiden, ik heb weinig contact met mijn vader. Ik had vroeger een buurjongen die zijn poten niet thuis kon houden dat duurde 4 jaar, en toen nog 2 jaar aan rechtzaken. Later kwam ik er achter dat er een schadevergoeding los kwam van 14.000 euro, en ik moest al dat geld afstaan aan mijn ouders. mijn moeder heeft een hersenbloeding gehad, en sinds mijn 17e doe ik dus alles alleen. ik heb een aantal mislukte relaties achter de rug, waaronder een vriend die in engeland woonde, en net toen ik dacht dat hij naar NL kwam ging het uit. Hij wou naar Denemarken. ik heb boulimia gehad, en daar ben ik nog steeds niet helemaal over heen. ik heb nog steeds angst om normaal te eten. Het gaat van heel extreem 3 dagen achterelkaar naar de MC, en dan 3 dagen kotsend boven de wc hangen. ik dacht tot voor kort dat ik eindelijk mijn grote liefde had gevonden, bleek dat een alcoholist te zijn. Hij dumpte me zomaar, terwijl ik hem aanbood te helpen. Ik woon al 3 jaar alleen. en doe ook alles alleen. Geld verdienen, naar school gaan. Ik maak nooit een opleiding af, ik heb er de motivatie niet voor. en dus ook nu, verkloot ik een opleiding waarmee ik al een jaar bezig ben.
Tot voorkort had ik altijd maar zoiets van, ja. ik maak er maar het beste van, en stopte het weg. ik red me wel was altijd de slagzin, en ik kwam er ook altijd weer redelijk uit. maar nu zie ik het niet meer zitten. De gebeurtenissen van de afgelopen tijd hebben de emmer doen laten overlopen.
Ik huil 3 keer per dag of vaker, vooral als ik alleen thuis kom vanuit mijn werk of school. Dan kijk ik mooi uit op al die flatjes met de lampen aan, en zie ik man en vrouw lief gezellig op de bank zitten. dan zit ik daar alleen. met mijn twee katten. Ik verkloot school, ik heb nog steeds geen stage plek, en riskeer nu dat ik volgend jaar weer blijf zitten of van de opleiding geknikkerd word. Heb nu sinds een week een nieuwe baan in een callcenter, en voel me waardeloos daar. ik heb het gevoel of ik er niks van kan. Ik heb in een week mijn haar er afgeknipt en ik lijk wel een kerel. ik voel me ZO lelijk. Ook nu ik dit typ zit ik weer te janken, maar er komt niks uit. ik ben leeg van binnen. Ik voel niet meer de drang om naar mijn vrienden te gaan, ik wil alleen maar slapen. En als ik dan wil slapen duurt het me uren voordat ik in slaap val. en als ik dan snachts wakker word dat lig ik weer uren te staren naar het plavon. ik word moe wakker. elke dag. Ik heb het gevoel achtervolgd te worden, en dat ik in de gaten word gehouden. ik raak in paniek, ik moet mezelf dan letterlijk volgooien met valeriaan pillen, thee en sigaretten wil ik rustig worden. Ik tril de hele dag. Ik drink gigantisch veel alcohol als ik dan toch uit ga. ik ben wakker geworden vanochtend met allemaal nagelkrassen op mijn benen, en ik weet niet meer waar het van komt. ik heb last van hartkloppingen, en heb het constant warm of koud. ik word stapelgek! mijn haar valt uit, ik voel me ziek. ik wil rust en dat krijg ik niet. ik zit te twijfelen of ik naar de dokter moet gaan.. ik vraag me af of ik dan wel iets krijg wat helpt, geen placebos ofzo.. ik wil zo graag weer dingen doen.. weer proberen blij te zijn. maar ik kan niet meer lachen. ik wil geen mensen meer ontmoeten, vooral geen jongens meer. want ik vertrouw ze niet meer.
ik word echt stapel stapel gek.. wat moet ik toch doen? kan iemand me helpen?
juju (20) | 3 nov 2009, 18:42 uur
Oke juju,
Ik heb je verhaal gelezen en ben tot een aantal conclussies gekomen.
-Jij en je ouders kunnen niet echt met elkaar opschieten.
-In de liefde zit het jou niet bepaald mee.
-Qua studie is de wil om te studeren er wel,maar om door te gaan en het af te maken is de motivatie niet meer aanwezig.
-Je hebt geen zin om leuke dingen te doen met je vrienden.
-Je begint langzaam jezelf af te sluiten en te grijpen naar medicijnen en alcohol omdat je geen rust kan vinden.
Jouw ritme van de dag is volledig verstoord.
-Je wilt niks meer van jongens weten,vanwege je ervaringen.
-En je vraagd je afof de dokter je kan helpen?
Als ik zo alle punten bekijk heb je een flinke lijst,maar om je leven weer inorde te krijgen zou ik punt voor punt een oplossing zoeken voor het probleem!
Wat vindt jij van mijn gedachtengang?
Succes!
The One (25) | 4 nov 2009, 22:06 uur
Beste Juju,
Je hebt heel veel tegen gehad in je nog jonge leven.
Dat betekent wel dat als je eraan gaat werken door hulp te zoeken via je huisarts, en je komt hieruit (of ben je dit inmiddels al?), dat je nog een heel lange tijd kunt genieten van je leven!
Volgens mij is het heel belangrijk, dat je gaat leren van jezelf te gaan houden, je pluspunten in gaat zien en ook gaat leren wie je precies bent momenteel en wat jij precies wilt in het leven.
Hierdoor ga je sterker staan.
Leer je om te gaan met hoe je ouders in elkaar steken.
Kies je eerder goede vrienden en vriendinnen uit.
Kies je eerder een juiste partner, maar ben je hiervan minder afhankelijk.
Doe je een goede opleiding en maak je deze af, waardoor je kansen stijgen in de maatschappij en voor je eigenwaard
Mijn raad is zoek hulp als je dit nog niet gedaan hebt!
Pinkeltje (58) | 25 feb 2010, 10:25 uur
Ik snap alles wat je zegt ik hebt ook heel wat mee gemaakt en ben ook depresief ik zal je mijn levens verhaal maar niet vertellen maar ik kan je 1 ding vertellen wat ik heb meegemaakt is veel erger dus ik begrijp je situatie en ik snap je helemaal ik zou proberen met je ouders te praten over het verleden en ik zal gewoon dorgaan met je leven tot die tijd en je haar probleem kan niet goed zijn dus ik zal je een doctor aanraden ik hoop dat je hier wat aan hebt
sorry als er een paar spellings fouten in zitten ik kom uit een ander land
boy (20) | 19 jan 2012, 03:28 uur
probeer te dromen, wat zou je droom zijn? waar zou je willen staan?? wie zou je willen zijn? probeer een droom te vinden die misschien ver lijkt , maar wel te realiseren, dus geen popster willen worden als je echt belabberd kunt zingen.....en ook geen zanglessen gaat volgen.....zou je bijv op vakantie willen??? waarheen? wat zou voor jou een droombaan zijn?? probeer positieve gevoel op te halen wat je erdoor krijgt....zie een doel voor ogen...wat zou jou gelukkig maken?? tegen welke mensen kijk je op? en voor je rust; ga sporten!! veel sporten, maak je lichaam op een gezonde manier moe......
ik zit ook in een depressie, maar ik weet wel nog hoe ik denk/ dacht als ik dat niet zit en hoe fijn je dan tegen het leven aan kijkt en dat je jezelf dan doelen kunt stellen, hoe klein ook, bijv, naar de sportschool gaan.....bekijk het van dag tot dag en doe elke dag iets waardoor je trots kunt zijn op jezelf, geef jezelf elke dag een taak en volbreng die dan ook, je zult je hopelijk vanzelf beter over jezelf gaan voelen.....good luck
ik (19) | 29 jan 2012, 14:29 uur
