Eenzaam&meer
hallo ik ben een marokaans meisje en ben 14 jaar.
Ik heb in mijn jeugd heel veel problemen thuis gehad toen ik nog jong was, mijn vader die was heel vaak in het buitenland en was toen niet zo vaak in nederland.
Mijn moeder die had die tijden psychische klachten ik herriner me nog dat ze die tijden toen ik nog jong was hele rare dingen deed.
Ze werd bijvoorbeeld midden in de nacht wakker en ging de trappen op en af of ze sloeg mijn broertjes en zo is het een paar jaar doorgegaan.
Mijn ouders hadden ook heel vaak heftige ruzies en dat is nu ook zo maar dan om de paar maanden.
Na die jaren is ze naar een psychiater gaan bezóeken vía de huisarts.
Het is toen wat beter met mijn moeder geggaan en af en toe waren er ook problemen thuis maar wel wat minder als voorheen met mijn ouders.
Ik ben ook heel anders opgegroeid , het lijkt net of ik een grote stuk van mijn jeugd niet heb meegemaakt.
Ik zelf ben erg onzeker en ik heb ook mijn woordje nooit klaarstaan waardoor ik helemaal geen contacten heb.
Het is bij mij gewoon van school naar huis en haal daardoor natuurlijk ook hele goeie resultaten op school daar ben ik wel blij om , maar ik wil alleen niet dat ik mijn hele jeugd eenzaam bliif en geen leuke dingen doe.
Het is voor mij ook erg moelijk om contacten te maken.
En bij mij in de klas als er bijvoorbeeld over mij wordt geroddeld ik kan er dan niet wat over zeggen en als iemand een discussie met mij aangaat dan kan ik echter niet uit mijn woorden komen.
Ik vind dat allemaal heel vervelend want ik wil natuurlijk niet dat dat zo mijn hele leven blijft ik wil ook plezier hebben leuke dingen doen en weer zin hebben in het leven maar weet mijn god niet waarmeee ik moet beginnen.
Maar aan de andere kant mijn moeder heeft ook veel dingen over haar eigen jeugd verteld bijvoorbeeld dat ze toen ze net zo oud als mij was erg stil was en niet praatte zijzelf was ook een buitenbeentje met haar nichten en nichtjes ze kwam ook niet uit haar woorden ze had haar woordje niet klaarstaan en ik denk dat dat nu bij haar nog steeds het geval is en ik ben bang dat ik ook net zo als haar wil zijn wat ik dus niet wil zijn want mijn moeder is nu 35 nog erg jong uitziend en heeft zelf ook geen contacten ze zegt wel dat ze daar geen behoefte aan heeft maar daar ben ik niet zo zeker van want hoe kun je nou je hele leven lang geen vrienden en kennissen om je heen hebben.
Ik ben wel van plan om weer gesprekken aan te gaan met een psychiater van mij (een vertrouwingspersoon) maar dat duurt nog wel een tijdje ik wil graag reacties van jullie horen, wat jullie van mijn situatie vinden en en misschien tips.
van: Soumia (14)
Hooii
Ik ben ook een Marokkaan en ik weet wat jy voelt
ik heb het ook meegemaakt maar niet zo heftig
het is heel goed dat je met een psychiater praat
Dan voel je je Ietsjes beter, als je geen vriendinnen kunt krijgen
Dan kun je een penvriendin zoeken dat is ook heel leuk
iemand die voorbeeld hetzelfde heeft meegemaakt
Kortom Iemand Die Alles heeft wat een vriendin Moet hebben
Ik hoop dat je iets hebt aan mijn Tip
Btissam (12) | 18 dec 2010, 21:41 uur
heyhey,
Je bent in iedergeval op het juiste pad om op zoek te gaan naar professionale hulp. Want je kunt nu beter hulp krijg voordat je ouder word anders loop je kans dat het erger word en bepaalde dingen kun je beter op een jonge leeftijd afsluiten, om een nieuwe leven te beginnen.
En wat betreft contact leggen het komt allemaal vanzelf insh'allah'.
Ik ben ook altijd best gesloten geweest en het lag niet aan mijn ouders, maar omdat ik onzeker ben. Uiteindelijk is het allemaal vanzelf gegaan. Dus hou de moet erin!
Succes!!
Tetouania (21) | 28 jan 2011, 21:04 uur
Hoi meid,
Het is moeilijk om op te groeien en je ouders zo met elkaar te zien omgaan. Het breekt je op een gegeven moment en het kan je leven later gaan beinvloeden. Ben blij voor je dat je dat nu op jonge leeftijd inziet en er iets aan wilt doen. Vind het dus hartstikke goed dat je hulp gaat zoeken. Vaak is het makkelijker om met een vreemd iemand te praten dan iemand in je eigen kring.
Ik heb vroeger ook best een moeilijke jeugd gehad tot jouw leeftijd om precies te zijn. Mijn vader was niet een van de makkelijkste en mijn ouders hadden daardoor veel ruzie. Wij als kinderen kregen het vaak mee. Het heeft veel inpact op je en vaak heb je je eigen reacties ook niet in de hand. Het is erg goed dat je het zo goed doet op school....wat je kunt doen is ook bij een sportverening gaan ofzo. Je leert andere kinderen kennen en je sociale kring wordt breder of neem een bijbaantje. Hoe meer je met mensen te maken hebt des te meer je jezelf zult openstellen. Het zal je goed doen en je wordt hierdoor veel zelfverzekerder.
Ik was vroeger ook erg rustig en teruggetrokken. Toen ik 15 werd ben ik gaan werken en door het contact met verschillende mensen ben ik veel spontaner en minder verlegen geworden.
Succes meissie en laat je hart spreken.
Naoual (26) | 29 jan 2011, 21:26 uur
