boos op hoe ik ben .

afgelopen zomer zou ik samen met 2 vriendinnen op vakantie gaan in het buitenland. Wat had ik daar toch zin in! dat zou echt mijn beste vakantie ooit worden, lekker zon zee strand. Zonder je ouders voor het eerst op vakantie, ik keek er naar uit!
ik had een spaarpot gekocht die niet open kon, waar ik elke maand de helft van mijn loon in stopte. We gingen allemaal dingen regelen, we wouden shirtjes laten bedrukken enso..
alle 3 super enthousiast hier over! zou zo leuk worden ..
alleen toen heb ik het vrezelijk voor mezelf verpest.

ik kwam een beetje erg in de knoop,
in de knoop met mezelf .. ik was erg negatief,
en het werd steeds moeilijker voor mezelf om mijn lach op
mijn gezicht te houden, ookal probeerde ik dat elke keer weer! maar mijn vriendinnen kende me & hadden het door. Ik liet het steeds meer merken, of dit nou een roep om hulp was geweest weet ik niet?
mijn ene vriendin kon hier totaal niet meer tegen ..
want het liep echt een beetje uit de hand met mij.
ik ging naar een vrouw van school waar mee ik kon praten over hoe en wat. Toen ging het een hele poos wel goed!
maarja ik speelde soms ook, om het voor hun goed te hebben. Het werd weer moeilijker en moeilijker, toen liep het fout, de druppel die de emmer liet over lopen .. zo zei mijn vriendin het. Ze was me 'zat', ze kon het niet meer. Ze stuurde me noodgedwongen naar onze coach op school, daar hebben we lang gepraat over van alles. Ik was die dag er voor ook begonnen met therapie. Het voelde dus voor mij als een trap na. Die vakantie in het buitenland ging dus niet meer door, vrezelijk vond ik het!
de vriendschap ging erg stuk, en toen gingen hun met z'n 2 op vakantie in nederland! zonder mij. Maar na die vakantie ..
was het zo raar! we spraken af .. en was weer net als toen.
wat heb ik met ze gelachen! net als toen zei mijn vriendin tegen me. Ze was zo blij dat ze zo met me had gelachen!
sinds dien ging het weer beter, net als toen!

nu iets meer dan een week geleden,
is een meisje overleden ..
een meisje die wij allen kende. Een ongeluk! en overleden.
mijn vriendin was daar een vriendin van, & was kapot!
ik probeerde er voor haar te zijn, maar moeilijk ..
ik weet niet wat het was, maar ze deed zo afstandelijk.
afgelopen week was de begravenis,
van de een accepteerde ze de knuffels, bij mij deed ze heel anders. Voelde verschrikkelijk!
nu zit ik ook niet meer bij haar in de klas.
en lijkt het net of ze weer boos of gestrest om iets is.

en ik zelf?
heb het gevoel dat ik weer terug val.
ik ben hier zoooo bang voor!
en probeer dit niet te laten gebeuren ..
maar het is moeilijk, echt moeilijk!

lang verhaal, I know ..
typte gewoon wat van me af.

wat moet ik doen?

van: Anneloes. (17jaar)