Hey

Ik snap best dat je vaak woedeaanval hebt maar als je woedeaanval hebt zal ik beter op een rustige plek gaan zitten en je afsluiten van alles wat negatief op dat moment voor je is.
Zo kom je tot rust en zal je veel sneller ervan af zijn . Trouwens ik denk niet dat je vrienden en vriend het erg vinden dat je zo tegen ze doet. Ze begrijpen het best wel dat je het moeilijk hebt .Hopelijk heb je hier wat aan

Soldierlove
Je vriend

soldierlove (14) | 26 jul 2009, 02:19 uur

wat een doosie ben jij ook he xD

anoniemgeheimpje (11) | 26 jul 2009, 21:08 uur

heej.
ik heb ook vaak last van woede aanvallen.. ik weet ook nog goed wat ik er mee moet doen.. ik ben mijn vriend nou kwijt geraakt.. omdat ik mijn woede niet onder controle kon houden.. in mijn familie is er ook veel gebeurd.. ik werd seksueel misbruikt door mijn vader.. jaren lang.. toen ik jong was. en heb dat toen ik in groep 8 zat tegen mijn moeder durven zeggen.. zij heeft het toen alleen een keer aan mijn vader gevraagd maar heeft me verder niet beschermd.. mijn moeder was volgens mij ook bang.. en schaamde zich.
mijn vader werd vorig jaar opgepakt voor kinderporno.. toen werd ik bevrijd.. zo voelde het.
mijn ouders gingen scheiden,, maar ik bleef met de problemen zitten.. ik kan mezelf niet onder controle houden..
voordat mijn vader opgepakt werd toen was ik iedere dag kwaad.. en schreeuwde tegen mijn vader.. ik was altijd boos en chagerijnig.. omdat hij zo iets ons had aangedaan..
hij heeft mijn leven verwoest..
ik ben nu ondertussen erg druk met psygologen enzo omdat ik persee wil veranderen.. ik wil mijn vriend terug.. en ik wil aan hem kunnen laten zien dat ik mezelf onder controle kan houden, en hem kan laten zien dat ik hem vertrouw.. wat vertrouwen is bij mij echt een groot probleem..
hij is erg gelovig.. en hij heeft mij dat geleerd..
toen ik een jaar of 11 was.. net als jou.. wist ik eigenlijk niet goed wat of wie god was..
maar toch bidde ik om te vragen of ik verlost kon worden uit deze hel. na 5 jaar kwam die wens eindelijk uit.
toch denk ik dat god het voor me geregeld heeft.

ik heb dit jaar ook in een groep gezeten, met meisjes die het zelfde hebben meegemaakt als mij.
daar leerde we een beetje hoe we met onze gevoelens om moesten gaan enzo.
en daar heb ik ook geleerd hoe je je woede onder controle kan houden.. nou ja. het is een manier..
ik gebruik hem eigenlijk nooit.. want ik vergeet altijd dat ik het ken..
dan moet je je eene hand op je borst houden, en de andere op je buik
en dan rustig proberen te ademen ofzoiets..
ze zeggen dat ze die methode ook voor agressieve gevangenen gebruiken,
en het werkt wel echt. misschien kan je dat eens proberen!

kus! Stampertje

Stampertje (17) | 29 jul 2009, 21:53 uur

Heey meiske,

Jee ik herken je verhaal helemaal.Ik heb mij ook heel verantwoordlijk gevoeld voor mijn moeder en mijn zus en nog doe ik dat.Maar ze doen het niet voor jouw.
Ik was 11 toen mijn vader en moeder gingen scheiden.Vreselijk drama.En 11 is een afschuwelijke leeftijd hiervoor,want je gaat de puberteit in.
Mijn ouders hadden ook altijd ruzie,ik zag mijn vader mijn moeder de trap afduwen,wij kregen ook niet gewoon een tik op de billen,maar gewoon harde beuken.Mijn moeder ging ook niet weg met ons.Maar ik ben wel van mening dat ze dat voor ons had moeten doen.Mijn moeder werdt tegelijk verliefd op een ander.Mijn oom heeft ingegrepen en heeft ons daar weggehaald.
Maar ik heb trauma´s en nog steeds last van woedeaanvallen.Mijn moeder is met waar ze mee vreemdging samen gegaan,maar die had een alcohol probleem en weer was ons leven een hel.
Ik weet dat jeje verantwoordelijk voelt voor je moeder,maar jij bent 11 en hoort je met andere dingen bezig te houden.
Jouw ouders zijn meer met hunzelf bezig,dan jullie een leuk leven te geven.Dit zijn de belangrijkste jaren van je leven,want je vormt je tot wie je wordt.
Ik heb het ook meegemaakt,maar voel me nog steeds klote en hun gaan straks verder.
Jij bent niet happy,zo!!misschien heb je een goede lieve huisarts en vertel het gewoon.Dat scheelt veel problemen voor in je verdere leven.
Kies voor jezelf.Jij op de eerste plek!!

Veel liefs Maria Helena

mariahelena | 30 aug 2009, 12:38 uur

Hallo,

Professionele hulp om met dit om te gaan is wel belangrijk, voordat je er door de jaren heen nog meer door vervormd en vervolgens op latere leeftijd moet gaan uitzoeken waar het allemaal vandaan komt en je dit alsnog wilt doen, nadat je al die jaren overal tegen op liep en tegenaan bokste om je maar lekker te kunnen voelen in je vel. ps. geen medicijnen.

licht en vrede,

ik spreek uit ervaring

skywalker (48) | 24 okt 2009, 17:33 uur

Beste mensen,

Praat met proffesionals over dit!
Dit is niet iets kleins wat zo makkelijk valt op te lossen!

Succes!

The One (25) | 24 okt 2009, 23:18 uur

Waarom doe je geen aangifte voor huiselijk geweld?

Frank (20) | 5 mrt 2010, 20:46 uur

Mensen allemaal bedankt voor reacties..
Het gaat nogsteeds een beetje klote.
Met mijn problemen in huis gaat het beter, maar ik heb hele nieuwe problemen waar ik ontzettend om stress. nouja ik heb al genoeg dingen meegemaakt en ik ben wie ik nu ben ik red me wel ik hou me groot.
Inmiddels is het alweer anderhalf jaar geleden dat ik het bericht postte, en om het terug te lezen en alle reacties echt heel lief !
xx

AnoniemGeheimpje (13) | 15 nov 2010, 15:46 uur

Hoi AnoniemGeheimpje,

Als het goed is was ik maandag 15-11-10 met jou in gesprek tijdens de chat..

Vanwege een technische storing was de verbinding verbroken, dus ik heb jou zeker niet weg gedrukt :-)

Ben blij dat ik je nickname en onderwerp ben tegengekomen op het forum, zodat ik duidelijk kan maken wat er daadwerkelijk aan de hand was en je gerust kan stellen.

Als je wil kan je altijd terug komen op de chat om je verhaal te doen. We zijn doordeweeks van 16.00 t/m 18.00 open.

Groetjes Aicha (hulpmix)

Aicha (hulpmix) (23) | 17 nov 2010, 16:31 uur

hey ik ben 14 jaar en erg ongelukkig thuis..
mijn vader heeft volgens mij woedeaanvallen , want net aan het eten stond hij op en schreeuwde naar me omdat ik een mes liet vallen ik huilde en riep papa sla me niet niet slaan !
en toen ontweek ik hem .
ik ging in een hoekje achter de tafel staan die hij vervolgens naar binnen schoof zodat ik vast stond.
toen heeft hij niets gedaan.
ik ben BANG voor mijn eigen vader.
ik huil hier al weken over.
maar mijn moeder doet niets.
ze vinden allemaal dat ik me aanstel.
ik kan er niet over praatten en ik voel me er elke dag rot over.
mijn zus scheld me uit dat ik niet kan dansen en dat ik dik ben en stink ..
ik zit op (een dansschool) dus het komt erg hard over.
ik voel me ook echt dik.
ik ben *** m en ik weeg *** kilo.
ik wil weer terug naar *** maar kan niet afvallen.
op school gaat het verschrikkelijk ik ga waarschijnlijk niet over.
en mijn moeder heeft een lichte vorm van smetvrees.
ik wil hier weg!
ik weet niet meer wat ik moet doen.
kunnen jullie mij asjeblieft tipst geven .
dankje , x

justme anoniem. (14) | 24 mei 2011, 18:30 uur

ik heb zelf ook last van woeden aanvallen en weet dat het niet makkelijk is om je te beheersen maar wat soms helpt is toestemming te regelen op school of werk om effe aleen te zijn en rustig te worden mijn vrienden helpen ook veel ze voorkomen dat ik geen gewonden maak

annoniemer (17) | 2 sep 2011, 20:58 uur

wat een bekende verhalen die ik hier lees.
ik ben inmiddels al 31 maar nog altijd voel ik woede en verdriet om wat er allemaal gebeurt is.
scheiding ouders toen ik 13 jaar was, nooit geen band gehad met mijn moeder, als kind geestelijk mishandeld door moeder, mijn ouders hadden altijd ruzie, echt vreselijk. als mijn moeder boos was werd ze net een heks, echt een rotkop had ze dan, ik werd er zo bang van.
Ze trok aan je haar of heel hard aan je oor, of je moest zelf je broek naar beneden doen en werd heel hard geslagen op je bips, door mijn vader en mijn moeder stond er dan lachend bij te kijken. En deed er niks aan, of lokte het juist uit, dat kon ze heel goed. vreselijk. uiteindelijk gingen ze scheiden en ging ik bij mijn vader wonen. Maar je leven wordt er niet gemakkelijker op, je vertrouwt mensen niet meer, en dat merk je bij alles, relaties en contacten met mensen. Je ouders die beide een nieuwe relatie krijgen, je hebt geluk als je het met die mensen kan vinden, maar zo niet, dan veranderd je leven wederom in een hel. De nieuwe vrouw van mijn vader liet mijn vader kiezen tussen mij en haar, dat concludeerde erin dat ik een week later het huis uit ging, ergens vreselijk de manier waarop, in je uppie alles inpakken en in je uppie verhuizen en schilderen en de boel voor jezelf weer op de rails krijgen, maar aan de andere kant, wat een verlossing!!!
Eindelijk rust! En nu is er nog veel meer gebeurd in al die jaren, ben sexueel misbruikt door m´n eerste vriendje, ik was toen 17 jaar, die relatie heeft bijna 1,5 jaar geduurt, daar houd je echt trauma´s aan over, jaren later een nieuwe relatie met een agent, hoe naief kan je zijn door te denken, bij een agent ben ik veilig, hij liet me alle hoeken van het huis zien. dus dat liep uiteindelijk ook gruwelijk uit de hand. En heb ik ondanks zijn dreigementen dat ik ALLES kwijt zou raken, inclusief mijn hond, het toch uitgemaakt, en daar zat ik dan, in een leeg flatje. wat een trauma. Echt vreselijk alleen voel je je dan!!
En nu inmiddels heb ik bijna 2 jaar het contact verbroken met mijn moeder want die bleef me ook al die jaren maar negeren en rot tegen me doen, daar wil ik nu niet verder over doorgaan want dat doet me te zeer.
Nu ik dit schrijf voel ik opnieuw een brok in mijn keel.
Jarenlang heb ik hulp gezocht en ook wel soms gevonden, maar uiteindelijk helpt het niet om met mensen te praten die het zelf niet hebben meegemaakt.
Die begrijpen waar je woede vandaan komt door hun jarenlange psychologische studieboeken, maar ze begrijpen je gevoelens niet, want die gevoelens kennen ze niet, hebben ze niet zelf gevoelt.
Dus mijn advies, praat er met mensen over die hetzelfde hebben meegemaakt of met je beste vriend of vriendin die je vertrouwen kan en die dichtbij je staat.
inmiddels ben ik zelf 31 maar nog altijd draag ik de woede en verdriet bij me.

Ik kan je enkel zeggen, ik hoop dat jullie ooit je rust krijgen, je eigen plekje en dan op dat punt kan je de megazware rugzak van je schouders af laten glijden en naast je neer zetten. De rugzak die nooit weg zal gaan, die er altijd zal blijven.
Maar die je dan thuis kan laten staan op de grond.
Je leven, je verleden, het gevoel gaat niet weg, wordt enkel door de jaren iets minder heftig, maar zal je altijd meenemen.
Mensen zeggen, je moet het een plekje geven, je moet het verwerken en dan kan je het volledig loslaten.
nu na 31 jaar ervaring kan ik je uit eigen ervaring zeggen, ik kan nu rusten, mijn lijf is er letterlijk ziek van geworden. Na enige jaren werken ben ik nu bij huis en leef ik van dag tot dag.
Met mijn vader heb ik nog contact en dat verloopt wel goed.
Maar hoe dan ook, met je gevoelens sta je er helaas echt alleen voor. Ik hoop dat jullie allen ooit een plek vinden voor rust en een dierbare vriendschap voor steun en mooie dingen.
En op dat punt kan je soms even genieten en bij je zelf denken, ik ben vrij, vrij van alle pijn die me wordt aan gedaan.
Al voel je de pijn diep in je hart nog wel, en voel je alle woede nog vaak opkomen, maar ergens kan je dan ook soms dankbaar zijn voor de rust die dan in je leven is. Ze kunnen je dan als het goed is niet meer letterlijk pijn doen.
Ik zal voor jullie een kaarsje aansteken en bidden dat het voor jullie snel anders mag worden, dat je leven een betere en fijnere wending mag krijgen. En niet dat je nog zo lang moet strijden.

angstwoedeverdriet (31) | 2 dec 2011, 10:38 uur