Ruzie and verdriet.

Ik heb heel vaak ruzie met mijn ouders. Het altijd om kleine dingen, bijv. huishoudelijk werk, school, enz. enz. Het gaat altijd mis, als ik iets probeer te zeggen, luisteren mijn ouders nooit. Bijv. m'n moeder roept me al 2 keer en probeert mijn aandacht te trekken om me te bellen, ik merk niets want ik heb een koptelefoon op en luister naar muziek, terwijl mijn mobiel onderin mijn tas ligt. Dan komt mijn vader naar me toe en trekt the koptelefoon van mijn hoofd waardoor ik dus schrik. Hij begint iets the schreeuwen zoals "Je moeder roept je al drie keer, waarom luister je niet?!". Ik zeg dan rustig dat ik naar muziek luister. Hij reageert met "Ja, zal wel weer" en loopt weg. Dus ik loop dan naar m'n moeder toe en vraagt waarom ze me riep. Meteen antwoord zij met "Laat maar zitten" maar dan wel met een geirriteerde toon. Ik vertel ze dan elke keer dat ik naar muziek luister, maar ze negeren me steeds. Dan beginnen ze weer van dat ik te lui ben, en dat ik helemaal niets doe in huis. Dat vind ik dus overdreven, want ik doe best vaak wat aan het huishouden. Maar als ze me niet vragen van "Wil je even the afwas doen?" dan weet ik zelf ook niet wat ik moet doen. Ik kan nooit wat terug zeggen, ze vinden dat weer brutaal. Het lijkt wel of ieder woord uit mijn mond, een scheldwoord is voor mijn ouders. Ik kan ook nooit laten zien dat ik boos ben, ik begin altijd gelijk te huilen. Ik sluit mezelf dan op in mijn kamer en ga chatten met mijn beste vrienden, die kilometers van me vandaan wonen. Ze proberen me altijd op te vrolijken wat best moeilijk is als ik depri ben. Het gevoel dat ze om me geven wil ik elke dag wel voelen. Maar als mijn ouders ruzie blijven maken, kan ik zelf niets meer. Sinds ik 12 was, wilde ik al afstand van mijn ouders. Maar ze willen niet inzien dat ik ook eens zelf wil beslissen. Soms weet ik zelf niet eens meer wie ik ben. Door alle woorden die in mijn hoofd zitten, kan ik niet kalmeren. Al ik de volgende dag naar school moet, heb ik geen zin om te praten met anderen. Ik zit liever in een hoekje van de klas. De mense om me heen weten nooit wanneer ze me met rust moet laten. Als ze me beginnen te irriteren, begin in the schreeuwen zonder dat ik het zelf door heb. Aan het einde van de dag herinner ik me niets meer van wat ik zei. Ik voel dan alleen dat ik wéér wat fout heb gedaan. Ik voel me de laatste tijd erg depri en ik weet niet wat ik moet doen. Praten met anderen heeft geen zin, want blijkbaar helpt niets mijn probleem. Vaak droom ik zelf over zelfmoord, of dat ik mijn ouders vermoord. De gedachte alleen al vind ik geweldig, maar aan de andere kant weet ik dat ik fout zit. Iedere keer dat ik huil, doet de plek, waar mijn hart is, pijn. Ik heb een vriend (gewoon een vriend) die dat ook heeft. Maar hij is sterker opgebouwd dan ik. Ik voel me hopeloos en ben blij dat ik ook nog eens mijn verhaal kwijt kan.

van: ScarletReaper (14)