Ik ben de weg kwijt

Heey allemaal, ik ben Renée en ik ben nu 15 jaar.
Ik heb het een en het ander meegemaakt enzo..en dat doet me nu niet veel goed..
Nja tot me 4e jaar ging alles goed, was ik een doodnormale peuter, ging naar de crèche, trouwde als grap van onze ouders met Theo, die ik nog steeds ken..en toen ik 4 was ben ik uitgedroogd geweest, ging er bijna aan dood enzo. Niet lang daarna werd ik seksueel misbruikt, door een vriend van de familie. In groep 1 functioneerde ik normaal, tot ik in groep 2 naar een andere school ging, waar ik vrijwel meteen gepest werd enzo. Naarmate ik ouder werd, werd ik steeds meer uitgescholden en voor de gek gehouden enzo. Ik praatte bijna niet meer met Theo. Maar tussen de middag - hij woont nog steeds 20 meter van de school af - ging ik altijd bij hun eten, en na schooltijd speelden we altijd heel veel enzo. In groep 3 kreeg ik een 'vriendin' , Kristy. Alles ging goed. Ik werd nog steeds gepest, maar ik had Kristy tenminste. We spraken af, ik had iemand om de tijd mee uit te zitten tijdens de pauze, etc. Tot ze mij begon te gebruiken. I denk dat ik toen al verlatingsangst had, ik gaf altijd mee aan wat ze wou. Met de woorden 'Als je dit/ dat niet doet ben ik je vriendin niet meer' deed ik alles wat ze wou. Ik heb veel dingen ook af moeten geven. Op een gegeven moment, toen ik in groep 4/5 zat, kreeg ze 'verkering' met Theo. Op datzelfde moment kwam mijn moeder erachter wat voor iemand Kristy eigenlijk was, en ik mocht niet meer met haar omgaan. Het ging 'uit' tussen Theo en Kristy, omdat Kristy me achter m'n rug om uit zat te schelden waar hij bij was, waarop Theo reageerde met een klap in haar gezicht. Al die tijd vanaf m'n 5e heb ik speltherapie gehad bij de ggz, vanwege het misbruik. Ik bleef ook omgaan met Kristy, ze was immers de enige die ik had. Ik kreeg zeer veel last van een laag zelfbeeld. Ik schold me eigen uit, hield mezelf voor de gek, haalde me eigen naar beneden, cijferde mezelf weg, etc. Ik had het idee dat ik niets waard was en nergens het recht op had, en heb 3 keer zelfmoord proberen te plegen, waarvan ik 2 keer betrapt ben. Vanaf groep 8 was wat kristy betrof de maat vol bij mij, op het zelfde moment als dat het contact tussen Theo, mij en onze ouders verwaterde. Daarna gingen we dus allebei naar een andere school. Ik bleef in helmond, en hij ging ergens naar deurne. We hadden elkaar 2/ 3 jaar niet gezien. In de 1e klas ging het beter. Ik ging om met mensen, Kristy kon me niet meer deren, ik werd nog steeds gepest, maar wel minder. Zo ging het precies hetzelfde in de 2e, alleen ik kreeg 2 vriendinnen, Anne en Chloë. Alles ging door tot de 3e klas, toen Anne letterlijk tegen me zei'ik vind je niet aardig meer dus ik ben jou vriendin niet meer'. Het pesten werd aanzienlijk minder. Ik hoorde niet bij de klas, maar was ook zeker geen buitenbeentje. Ik had een buitenlandse vriendin waar ik nog steeds alles tegen kan zeggen, en ging ook uit, naar een rockcafé met m'n zus en haar vriend, waar ook alles nog steeds goed gaat. Ik kreeg steedsmeer last van verlatingsangst. Inmiddels waren onze 2 honden en oudoom dood, maar hadden we alweer 2 nieuwe. Ik werd verliefd, en aan het einde van het jaar raakte ik door roddels van een !@$@!!wijf Chloë kwijt, voor wie het allemaal een spelletje was. Nu zitten vooral mijn ouders me dwars. Ze nemen elke mogelijkheid om iets van me af te nemen. Ik ben alweer verliefd, alleen dan veel erger, echt smoor ben ik, maar ik heb al lang gemerkt dat hij mij niet leuk vind -_-. maar ja, ik heb inmiddels alweer een tijdje contact met Theo..en dat gaat wel goed denk ik. Maar over mij ouders, mijn moeder is echt gemeen, zie liegt en is oneerlijk, is altijd zo bazig, ik ben compleet machteloos als ze weer begint. Ook voel ik me zo lelijk. Mijn moeder heeft een kennis die 32 is en nog nooit een vriendin heeft gehad. Ik weet gewoon zeker dat ik op die leeftijd ook nog geen vriend heb. Ook heb ik overal last van, mijn spieren doen constant pijn, griepklachten, ben uitgeput na de kleinste beweging en heb totaal geen conditie. Alles, echt alles doet 24/7 pijn en iedereen zegt dat ik me aanstel. Mijn moeder en zus klagen de hele dag door over de meest simpele dingen die ik dagelijks meemaak, ik probeer nooit te klagen omdat ik weet dat het mensen irriteert. Toch, als ik een kik durf te geven over dingen waar zij het bij uit zouden schreeuwen zeggen ze dat ik me eige aanstel. Ook ben ik continu bang en bezorgd, om alles en voor alles. Ik heb een slecht geheugen, geen concentratie, en iedereen verwacht maar dat ik ff op me sloffen ga slagen over een paar maanden, maar ik ben gewoon veel te dom voor mijn opleiding, ik heb nergens zin in, heel veel leegtes en stemmingswisselingen, mijn ouders weten niet hoe ze met me om moeten gaan en mijn vader behandelt me als iets raars, vies, een soort van gehandicapte, ik kan er niet meer tegen en ik heb het zo druk, ik ben zo bang dat ik dingen niet af krijg of uberhaupt kan doen, om mensen kwijt te raken noem maar op, en ik voel me zo eenzaam. Iedereen doet maar alsof het zo makkelijk is. Mijn moeder wil me maar volstauwe met van alleshande pilletjes zodat'ze een normaal leven kan leiden' Ik wil gewoon dood ='(

van: Renée (15)