Verlatings- hechtingsangst?

Hallo beste mensen,

Ik ben 18 jaar oud en ik vind dit erg moeilijk om zelfs maar hier neer te zetten,

Voordat ik mijn vraag ga stellen, wil ik eerst een korte samenvatting geven over mijn leven, van wat ik mij nog herinner:

Mijn vader is een drugs- alcohol verslaafde en mijn ouders gingen scheiden toen ik 7 jaar oud was, er kwam een zeker soort fysiek geweld in voor, niet bij mij en mijn jongere zusje ( toen 2 jaar oud), maar wel door mijn vader naar mijn moeder., die uiteindelijk eindigde met een zware hersenschudding.
Het geestelijke daarentegen was voornamelijk naar mij gericht, mijn vader dreigde vaak, als hij iets had gebruikt, dat hij mij van onder het bed neer zou steken met een mes, dat ik vooral niks meer waard was dan een stuk (excuses, voor mijn taalgebruik) stront, etc. Ik zorgde regelmatig voor mijn jongere zusje, omdat mijn vader het te druk had met andere dingen en mijn moeder een baan had in het weekend.

Ook is mijn vader meerdere malen vreemdgegaan op mijn moeder, wat ik ook duidelijk heb meegekregen op deze leeftijd.

Na de scheiding van mijn beide ouders ben ik verhuisd en door de verhuizing heb ik weer een tijdje voor mijn zusje moeten zorgen. Ook door de vele problemen die daardoor ontstonden heb ik veel moeite gehad in het vertrouwen in mannen, ik had op zijn zachts uitgedrukt een erge hekel aan mannen.

In deze tijd ( 7 – 12 ) heb ik vaak: woedeaanvallen gehad, het gevoel dat ik dood wilde, ik heb zeer veel last gehad van liegen, de schuld op een ander afschuiven, geen vertrouwen in ‘vrienden’ hebben, moeilijk kunnen slapen. mijn moeder geen ander leven gunnen(vastklampen) en het moeilijk hebben om contacten in stand houden.

Ik heb in de tussen gelegen jaren mijn vertrouwen redelijk weer opgebouwd, tot ik de leeftijd begon te krijgen om (‘echte’) vriendjes te hebben , ik spreek nu in de leeftijd van 14 tot 16 jaar oud. In deze tijd heb ik verscheidende vriendjes gehad en deze zijn allemaal, ook op mij vreemdgegaan.
Ook ben ik op de middelbare school gepest.

In deze periode heb ik veel last gehad (waarschijnlijk ook door de pubertijd): van rebels gedag, (mijn moeder zei het ene en ik deed het andere, omdat mijn moeder het er niet mee eens was ben ik begonnen met roken, geen drugs! etc.), nog steeds de schuld op andere afschuiven, sterk het gevoel hebben dat ik dood wilde, me niet genoeg voelen, perfectionistisch, ik heb mij vaak eenzaam gevoeld en het gevoel dat niemand van mij hield, moeilijk slapen en vaak last van stemmingswisselingen .
Hierdoor is mijn zelfvertrouwen en waarschijnlijk ook het vertrouwen in het opbouwen van een relatie zeer moeilijk geweest.

Mijn moeder heeft in hetzelfde jaar dat de scheiding van mijn biologische vader is geweest een andere man leren kennen, waar zij 9 jaar mee samen is geweest.
Waarvan, wij sinds kort weten, dat hij 5 jaar lang op haar is vreemdgegaan met verscheidene vrouwen.

Ik heb nu een relatie, met een jongen die ik nu 3 jaar ken, ik heb nu heel veel moeite om hem te vertrouwen, al wil ik dat heel graag, (als) wij ruzie hebben, kan ik bijna geen ‘het spijt me’ zeggen, ik schuif nog steeds de schuld op anderen af, ik slaap nog steeds niet goed, ik pieker erg veel, ik ben erg gevoelig voor commentaar, erg jaloers, heel erg bang om hem kwijt te raken terwijl ik hem toch op een bepaalde manier steeds wegduw, ik steun (bijna) teveel op hem, nog steeds perfectionistisch gedrag, me niet genoeg voelen, het gevoel hebben dat niemand van mij houd, ik denk zeer negatief over mezelf en ik ga nu zeer (bijna) claimend gedrag vertonen.

Nu is mijn vraag:
Heb ik last van een bepaalde verlatings- hechtingsstoornis?
En zo, ja , wat is hier tegen te doen?, moet hier hulp voor ingeschakeld worden? , zo ja , waar kan ik deze krijgen? etc.

Visje (18) | 12 dec 2011, 01:54 uur