Vreemde Depressie
Het volgende kan misschien erg vreemd over komen, ik snap het zelf al nauwelijks, maar ik wil graag weten wat anderen hiervan denken omdat het te vreemd is om aan mijn vrienden en familie te vertellen. Inmiddels twee maanden geleden werd mijn beugel verwijderd. Ik heb hem niet meegenomen maar hem laten weggooien. Een paar weken geleden dacht ik er weer aan. Jammer dat ik hem niet als aandenken heb meegenomen dacht ik, maar wat maakt het ook uit, ik zou er nooit meer iets mee doen. Dat was wat ik dacht. Maar om de een of andere reden voelde ik me heel verdrietig dat ik dat ding kwijt was, hem nooit meer zou zien terwijl ik het zo lang bij me had gedragen. Ik begreep er niets van, waarom voelde ik dit? Ik begon excuses te bedenken dat mijn onderbewuste het verlies van mijn beugel koppelde aan de eenzaamheid waarin ik toen verkeerde, ik ben namelijk net geslaagd en vaak alleen thuis in plaats van omringd door mensen zoals daarvoor altijd. Wat de reden ook was, ik dacht er steeds meer aan en al snel was ik er 24/7 mee bezig, ik kreeg hartkloppingen als ik eraan dacht, ik raakte in paniek, mijn borstkas voelde leeg aan en ik had zin om te schreeuwen en huilen door het verlies. Ik was zo bang dat dit nooit meer zou over gaan, mijn spakjes zouden me er voor altijd aan herinneren, ik kreeg het maar niet uit mijn hoofd. Alleen in mijn slaap was ik vrij, maar zodra ik tevreden wakker werd en mijn zorgen van de dag ervoor me te binnen schoten was het alsof ik in een put viel. Ik was depressief volgend de test die ik bezorgd op internet maakte. Na een paar dagen was ik 4 kilo afgevallen. Ik moest iets doen. Ik las op internet over rouw. De afgelopen dagen had ik geprobeerd mijn verdriet te ontlopen, ik wilde niet verdrietig zijn over zoiets absurds, zoiets onbenulligs, ik had er geen worden voor. Ik zat in de ontkenningsfase. Er stond dat ik het verlies moest accepteren, het verdriet. Dat deed ik. Oke is was verdrietig om mijn beugel. Ik ging een soort dagboek bijhouden waarin ik over mijn gevoel schreef, dat hielp. Ik lag op mijn moeders schoot tijdens het film kijken, en heel af en toe kon ik mijn beugel een half minuutje vergeten.Ik ging bedenken waarom het niet erg was dat ik dat ding niet meer had, dat er iets anders van gemaakt zou worden waar ook van gehouden zou worden, waar ook liefde in de beurt zou zijn. Erg vaag, ik weet het, maar het kalmeerde me. De avond dat ik dat bedacht voelde ik me voor het eerst even 'genezen'. Vanaf toen ging het beter en beter. Ik was verdrietig om mijn beugel, en 's ochtends overviel het me nog steeds, maar de keren dat ik hardkloppingen kreeg werden minder en ik kon er steeds vaker mee leven. Begrijpen deed ik het nog steeds niet, ik was bang dat ik gestoord ben, wat ik nog steeds ben en dat is ook waarom ik dit schrijf. Maar daarover ga ik zo verder. Langzaam genas ik, soms kon ik mijn beugel minuten lang vergeten, ik kon weer genieten van de dingen waar ik van hielt, al had ik soms even een moment voor mezelf nodig om mezelf gerust te stellen. Ik kon tenminste weer alleen zijn, ik had geen afleiding meer nodig, geen mensen om me heen om mezelf bezig te houden. Inmiddels denk ik per dag in totaal nog maar iets van 30 seconden met pijn terug aan mijn beugel, maar ik kan mezelf al snel kalmeren. Ik weet gelukkige momenten waarop ik me geen zorgen maak nu echt goed te waarderen. Maar na deze periode is er toch iets aan me veranderd. Ik merk dat ik nu niets meer wil weggooien, niets meer kan verkopen waar ik van gehouden heb, waar ik mooie herinneringen aan heb. Een bord wat ik perongeluk kapot gooide, de ren van mijn overleden konijnen die ik verkocht, de deurklink die heel mijn jeugd in de deur zat en nu vervangen wordt, en zelf een zak popcorn die ik mee nam naar het zwemmen of het cadeaupapier om de bloemen die ik als cadeau kreeg op mijn eindexamenfeestje, ik kan het zelf niet weggooien en heb moeite er afscheid van te nemen. Dit wil ik niet, dit is niet normaal, waarom voel ik me zo? Ik maak me echt zorgen hier nog veel last van te gaan krijgen, straks wordt het een echte psychische ziekte! Wat denken jullie? Zou dit eenmalig zijn, een vreemd voorval dat hoort bij de puberteit, misschien door de recente veranderingen in mijn leven die begonnen bij het verwijderen van mijn beugel (vlak na mijn laatste les op school), gewoon een fase? Of zou ik naar een psycholoog moeten voor het uit de hand loopt? 's Avonds heb ik nergens last van, zeker niet na dit geschreven te hebben wat erg oplucht, maar soms overdag overvalt het me, zorgen om dingen waar ik me geen zorgen om zou moeten maken. Aan iedereen die dit alles of deels gelezen heeft en reageert, heel erg bedankt alvast, dat steunt me echt! Liefs Esther
van: Esther (17)
Heeyy
Ik snap wat je bedoelt. Ook ik heb een korte fase gehad dat ik dingen miste zoals het oude bad wat eruit ging. Maar het helpt inderdaad te bedenken dat er iets nieuws van word gemaakt bijvoorbeeld.
Ik denk dat je er een soor tvan 'over heen groeit'.
Ik houd me nog wel erg vast aan het vastleggen van goede momenten bijvoorbeeld. Als ik op vakantie ben geweest moet en zou ik van elk hoekje een foto hebben, omdat ik daar zo'n leuke tijd gehad heb.
Ik denk dat het steeds minder word, probeer het af te bouwen mss. Gooi soms wat weg en bedenk dat je dat doet omdat je gewoon niet bij elk ding zo'n verdrietig gevoel wil hebben en dat het beter voor jou is.
En een 'ding' zoals een beugel, heeft geen gevoel! Jij wel, en je meot voor jezelf kiezen, jij moet weer blij zijn dus probeer langzaam aan dingen weer als dingen te gaan zien!
Maar wees niet bang dat het een psychische ziekte is of wat dan ook, ga er gewoon voor en bedenk dat dit een fase is waar je doorheen moet.
Succes!
Leonie (16) | 2 aug 2010, 08:37 uur
Heey Leonie,
heel erg bedankt voor je reactie! Jij hebt dan echt precies hetzelfde als mij gehad. Ik ben nu op vakantie en ik merk dat ik ook overal een foto van wil hebben omdat ik bang ben dat ik er spijt van krijg als ik die foto niet meer kan maken. Ook doe ik heel moeilijk over dingen weggooien nu, al merk ik dat het steeds minder wordt gelukkig. En ik kan weer gewoon genieten van leuke dingen nu, maar ik hoop nooit meer door zo een periode te hoeven, het was zo raar en vervelend! Jij ook nog succes als je het nog nodig hebt!
Liefs Esther
Esther (17) | 3 aug 2010, 19:23 uur
heey hallo iedereen ik heb dat ook zo elke keer een gevoel waardoor ik niet kan slapen eten of drinken en waardoor ik huilerig van binnen word en bang.ik begrijp het gwn niet en het meest erge van die gevoel is als het avond is (rond slaaptijd) want dan krijg ik juist meer vedriet pijn en angst en ik weet niet over wat ik juist die verdriet pijn en angst krijg.dus ALSJEBLIET kan iemand mij helpen en ik durf het niet tegen mijn ouders te zeggen en ik wil wel naar een phsygiater maar ik durf het niet tegen mijn ouders te vertellen en ik weet niet of ze ja of nee gaan antwoorden en het is te duur dus ALSJEBLIEFT kan iemand mij helpen!
anoniem (anoniem) | 11 jan 2011, 20:08 uur
heeyy,
wat vervelend voor je! inmiddels ben ik er ongeveer overheen, misschien dat dat bij jou ook gebeurt. het kan ook zijn dat je lichaam gewoon niet genoeg van een bepaalde stof aanmaakt, waardoor je je slecht gaat voelen, als dat zo is moet je naar de huisarts, die kan antidepressieva voorschrijven. maar als dit pas sinds kort is zou ik het even afwachten en proberen te bedenken wat dat nare gevoel veroorzaakt. succes!
Esther (18) | 11 jan 2011, 22:14 uur
