Wat ben ik zonder mijn ADHD?
Ik wil geen ADHD meer.
Het heeft meer kapot gemaakt voor me als ik wil.
Het veroorzaakt alleen maar problemen, keer op keer weer. Ik vind dingen snel saai en wil van alles doen wat niet mag, voel me pas geweldig bij grote dingen, waar ik een kick van krijg, dingen die ik niet moet doen. Helaas is het wel weer zo dat alles wat ik doe uitkomt, en er altijd wel consequenties aanzitten die meer voor me verpesten dan het positieve wat ze me doen. Toch doe ik het overnieuw. Ik maak te veel ruzie, ik ben thuis niet de enige met ADHD en dat maakt het nóg lastiger. Ik ben blijven zitten (EN IK HAAT SCHOOL, LOKALEN VOELEN ALS GEVANGENISCELLEN, LERAREN ZIJN DICTATORS EN TOETSEN DUREN LEVENSLANG) en ik ben meerdere keren bij leerplicht geweest, uiteindelijk zelfs bij HALT terecht gekomen. Laatst weer naar halt gestuurd voor andere redenen wat weer is met mijn impulsiviteit en de kick te maken had, dom. Ik ga vooral met oudere mensen om en mijn ADHD is qua vrienden nooit een probleem.. Hoewel ze me niet snappen, niet mijn acties, ze vinden het gewoon dom van me, en qua school, waar ik bijna vanaf moet (naar speciaal onderwijs) en dan zeggen ze ja doe dan gewoon je best ALSOF IK DAT NIET DOE!? Ik ben 15 jaar oud, was 13 toen ik voor het eerst rookte, tijdje vast gedaan maar ben gestopt, wat dat betreft heb ik toch geluk met mijn vriendinnen die niet roken, ja wel veel van de jongens maar ben uiteindelijk toch wel vaker met mijn vriendinnen. Wiet, hasj, drank is allemaal gewoon bekend bij me, wat mijn ouders absoluut niet waarderen.. SORRY. Op school heb ik meerdere straffen vanwege gedrag.. Ik mag niet meer mee op de werkweek omdat ze het niet vertrouwen, maar niet meer naar het kerstfeest etc etc.. Dit mag dan wel allemaal mijn eigen schuld zijn maar geloof me als ik zeg dat ik het niet zo bedoel.. Ik las net veel op internet over adhd, verhalen van mensen.. En ben stiekem blij, snap nu dat het gewoon bij me hoort dat ik opeens klaar ben met een jongen, geen zin meer in.. Ik moet zeggen dat ik mezelf best wel eenzaam voel vaak.. Ik heb geen moeite met mensen vertrouwen, wel moeite met mijn gevoelens.. HEEL veel moeite, ik ontken ze, wil ze niet, ik weiger ze. Alleen agressie.. Die dan wel. Niet op anderen maar ik word soms echt gek ervan..
Ik heb alleen geen idee wat ik ben zonder adhd.. Het verpest dan wel zoveel voor me, maar als ik mezelf moet beschrijven komen er alleen maar dingen die gewoon met de ADHD te maken hebben. Zonder mijn adhd ben ik niemand.. voor mijn gevoel dan in elk geval.. Ik haat mijn mediceinen, ik voel me beter zonder, maar ik voel me slecht over de dingen die ik dan heb gezegt of gedaan. Wat zou ik doen als ik de keus had tussen WEL of GEEN adhd? Ik weet het niet. Ik zou het houden, zonder ben ik denk ik een saai heel saai persoon. LANG LEVE ADHD. WANT WIJ GAAN DOOR WAAR JIJ STOPT.
van: DOUBTS (15)
