De zorg voor mijn moeder

Waar moet ik beginnen? Ik wil mijn verhaal hier kwijt, om lotgenoten te vinden, begrip te krijgen, en om te laten zien dat het leven niet altijd rozengeur en manenschijn is.

Mijn verhaal begin al in 2006, op dat moment ben ik 14 jaar.
Mijn moeder scheid in dat jaar van mijn vader, en is zwaar depressief. Mijn vader is alcoholist, en mishandeld ons geestelijk.
Op dat moment begint ook de zorg voor mijn moeder, ze heeft straatangst en durft dus niet naar buiten. Ik was altijd bij haar, waar ze ook heen moest.
In 2007 op 15jarige leeftijd blijk ik zwanger te zijn. September 2008 word mijn zoon geboren, ik heb dan nog wel contact met zijn vader maar we hebben geen relatie meer.
De zorg voor mijn moeder ervaarde ik op dat moment als zwaar, niet wetend dat het nog zwaarder zou worden.
Het contact met de vader van mijn zoon verbrak ik toen mijn zoon anderhalf was.
Een half jaar later krijg ik met urgentie een huisje toe gewezen. Ik ben dan 18. De zorg voor mijn moeder heeft grote inpact op mijn leven, ik heb geen diploma's en ben een alleenstaande moeder. Daarnaast heb ik zo'n 4 uur per dag aan zorg voor mijn moeder, wat op dat moment niet eens zo veel is.

Dit jaar begon de zorg zwaarder en zwaarder te worden.
Mijn moeder gaat steeds meer achteruit, ze wilt stoppen met het leven, en heeft dagelijkse huilbuien. De depressie sluipt steeds veder haar lichaam in. In juni besluit ik dat ze opgenomen moet worden, in de hoop dat ze volledige hulp krijgt. Want in de 5 jaar tijd dat ik voor haar zorg kan ik zeggen dat ze je van het kastje naar de muur sturen.
Ze word opgenomen en na 3 weken mag ze terug naar huis.
Ze krijgt een ''behandel plan'' Deeltijd 2 volledige dagen op een groep waar ze kan praten met mensen die in hetzelfde schuitje zit.
Maar ook dit blijkt niet genoeg te zijn, haar lichaam takeld af van de depressie, ze heeft Carpale tunnelsyndroom aan der handen, wat de zorg voor mij groter en groter maakt. Carpale tunnelsydroom houd in dat als ze niks er aan doen dat ze op een moment niks meer kan vasthouden, dan valt alles uit haar handen, ze hebben haar een prik gegeven maar dit blijkt niet te werken, de enige optie is dat ze geopereerd moet worden, maar ook dan bestaat nog de vraag of het wel over gaat.
Het huishouden begint achteruit te gaan, en op dit moment zorg ik 8 uur per dag voor haar. Ik doe het huishouden voor der, ik zorg voor afspraken, zorg dat dingen geregeld moet worden.
En het belangrijkste ik zorg dat ze aanspraak heeft.
Haar andere 3 kinderen laten haar stikken, en daar kan ik me zo kwaad om maken.
Voor mij is het als vanzelf sprekend, maar mijn lichaam begint nu ook op te raken.
Mijn dag is bijna elke dag hetzelfde. Mijn kind verzorgen, mijn huishouden doen, naar me moeder toe op de fiets, daar het huishouden doen, met haar praten over hoe ze zich voelt en over de dagelijkse dingen. Dan boodschappen doen en samen (ligt aan de dag) met haar koken, dan terug op de fiets naar mijn eigen huis.
Ik heb niemand die ook maar eens zegt zal ik eens wat voor je doen.
Mijn relatie lijdt eronder, maar vooral mijn toekomst. Ik was bezig ervaring op te doen met werk, maar dat ligt nu zo goed als stil. Mijn dagelijkse leven word een sleur, zorgen voor me kind en moeder.
Niemand lijkt me te begrijpen, dat vind ik vooral het moeilijkste. Iedereen praat er makelijk over. Tot ze zelf moeten gaan zorgen voor een ander.

Ik ben nu 19 en de zorg duurt nu 5 jaar, ik vraag me af waarneer hulpverleners het een keer over gaan nemen, maar waar ik ook aanklop ze doen alsof ik gek ben, en alsof het allemaal wel meevalt.
Nu heb ik via me werk iemand van stichting MEE die wat hoger is qua functie toegewezen gekregen, die zal me moeten gaan helpen om thuiszorg en dergelijke aan te vragen, want daar heb ik geen tijd voor.
Mijn leven is om het nog netjes te zeggen een hel geweest, maar de zorg voor mijn moeder doe ik met alle liefde.
Alleen denk ik altijd maar, op je 19de hoor je je moeder van 59 nog niet zo te zien aftakelen.
Waar ik het meeste bang voor ben, dat de hulpverlening te laat komt en ik binnen 5 jaar voorgoed afscheid moet nemen van me moeder. Die gedachten maken mijn drang om voor me moeder te zorgen alleen maar groter.

Ben jij een lotgenoot? Of wil je gewoon op mijn verhaal reageren. Graag!

Ik heb mijn verhaal zo min mogelijk gedaitalieerd, omdat er ook veel shockerende dingen zijn gebeurt.

van: Tienmom (19)