weglopen, denkend dat alles goedkomt.

ik ben een meisje 16.

Ik heb een aantal wegloop verhalen gelezen en die leken allemaal erger te zijn, maar allemaal onder invloed.


Ik loop niet mee met vriendinnen want ik heb er niet zoveel.
Gebruik geen drugs etc.

Mijn problemen zijn jongens,
Omdat ik geen vriendinnen had ging ik altijd meer met jongens om, die aandacht was altijd heel leuk. Ging een x op sportkamp en kwam een leuke jongen tegen (die ver weg woonde van mijn huis) maar gelijk diezelfde nacht sliepen we bij elkaar. Het voelde allemaal zo goed.

Toen me ouders hierachter kwamen werden ze heel erg boos want hij was 18 en ik 15, mijn ouders waren erg streng, ik moest het uitmaken, maar dat deed ik niet. Ik liep weg van huis.. Niet wetend waar ik terecht kwam, ik zwerfde over straat. Ben uiteindelijk wel weer gevonden, ik dacht dat die jongen echt van me hield, maar het enige wat hij wilde was seks, het gebeurde 3 dagen voor me verjaardag en op me verjaardag maakte hij het uit, hij vond een ander meisje leuk.

Ik besef nu dat je beter kan wachten, beter naar je ouders kunt luisteren, zij weten wat wel en niet goed voor je is. Als ik naar ze geluisterd had, was ik nooit in de shit terecht gekomen.... Nu is die jongen namelijk zelf weggelopen van huis omdat ik zwanger ben, en hy wilt liever dood dan dat er nu een kind van em op de wereld komt. Zijn ouders en zusje weten dat niet, die denken dat hy alleen even rust wilt.
Nou ik kan jullie een ding vertellen, door niet naar me ouders te luisteren, heb ik mijn leven vergooid, de keuzes die ik nu moet maken zijn een stuk moeilijker dan alleen maar kiezen, zal ik het uit maken, of niet..

Ik hb besloten om vanaf nu af aan wel naar me ouders te luisteren, ookal had ik dat eerder moeten doen.


Xx

van: confusedgirl (16)