verdriet, heel veel verdriet.

Hee,
ik ben een meisje van 13 jaar.
ik heb een vriendengroep van best wel veel mensen maar ik voel dat ik er steeds meer buitensta. het doet me echt heel eel verdriet. Thuis gaat het ook niet goed.. Mijn vader woont in Engeland en mijn moeder, daar heb ik altijd ruzie mee. Van 's ochtends 10 voor 8 ben ik naar school toe aan het fietsen en dan is de dag meestal 2 uur afgelopen, soms later soms eerder. Het wordt steeds rotter en ook heb ik nog is slapeloze nachten. Overdag doe ik alsof ik blij ben. Eerst ging er een roddel rond door de hele school dat ik zelfmoord wou plegen en dat ik emo was en dat ik me gesneden had in mijn polzen en daar met heel veel peninkt ben ingegaan maar dat was een heel ander verhaal. Ik kan dus als ik iets kwijt moet niemand meer vertrouwen. Nu heb ik iedereen wijs gemaakt dat het allemaal super met me gaat en dat het allemaal roddels waren maar eerlijk gezegd wil ik ook dood, ik zie geen rede meer om te leven; geen vrienden , geen familie , geen vriendje , gewoon letterlijk niemand die er voor me is. De enige die ik nog had en vertrouwde was een jongen, erg knap en heel lief. Ik ben niet verliefd op hem maar heb wel een zwak voor hem. Hij vertrouwt niemand behalve mij en zijn beste vriend. Maar hij heeft het ook niet makkelijk. En hij gaat dus weglopen. Dan heb ik niemand meer.. Ik weet waar hij heen gaat maar daar kan ik niet naar toe. Ik weet wanneer hij weggaat, morgen. Hoe moet ik dat overleven. Ik kan nooit goed nadenken overdag. Ik ben een goede leugenaar. Ik lieg dat alles goed met me gaat enzo. In de nacht kan ik juist TE goed nadenken. en dan denk ik over alles na. Hierdoor de slapeloze nachten. Ik huil ook elke nacht zoveel. Ik weet nu serieus niet meer wat ik moet doen en ik twijfel om mee te gaan met mijn beste vriend.

• ziek van het huilen, moe van het proberen, ja ik lach, maar aan de binnenkant ben ik al dood.

van: verdriettigmeisjex (13)